สวัสดีเจ้าค่ะทุกๆท่าน....บันทึกนี้ น้องจิขอมอบให้กับน้องชายสุดที่รักของน้องจิ....ซึ่งนับจากที่น้องโย่ได้ก้าวเข้ามาในโลกแห่งมิตรภาพแห่งนี้...น้องจิสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของน้องโย่ได้ชัดเจนเลยเจ้าค่ะ....

               น้องโย่มีความคิดและใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่นได้ดีขึ้น......เพราะน้องโย่ได้เรียนรู้ชีวิตจากทุกๆท่านที่คอยเข้ามาให้กำลังใจน้องโย่ตลอด....

                น้องจิกลับจากมหาวิทยาลัยก็หอบการบ้านอันมากมายมาด้วยตลอด....น้องโย่ก็จะคอยมาป่วน เอ๊ย คอยมาชะแง้เผื่อมีอะไรให้ช่วยได้บ้าง....แต่โย่เอ๋ย ช่วยอะไรไม่ได้เลยน้อง ต้องพึ่งตนเองล้วนๆ.....เห็นรูปน้องชายคนนี้ไถนา..ยิ่งรู้สึกว่า โชคดีนักที่มีน้องที่น่ารักอย่างนี้.....น่าสนุกดีเหมือนกัน อิอิ

                           

                           

                 เนื่องจากน้องจิร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงสักเท่าไหร่....จึงต้องกินยาอยู่ตลอด...น้องโย่จะคอยตักน้ำใส่แก้วมาให้น้องจิเพื่อเตรียมกินยา....น่ารักมากๆค่ะ .....ติดอยู่นิดเดียว ตรงที่ ติดโทรทัศน์...อิอิ

                 ต้องขอขอบคุณทุกท่านที่คอยช่วยกล่อมเกลาและให้กำลังใจให้ความเมตตาน้องโย่เสมอมานะค่ะ.....

                 ***** พี่ก็อยากฝากให้น้องโย่ตั้งใจเรียนให้เต็มที่ เป็นเด็กดี เพื่อโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ที่ดี เผื่อสักวัน เราสองคนพี่น้องจะช่วยอะไรในสังคมได้บ้าง  ถึงไม่ได้ช่วยเรื่องใหญ่โต แต่ก็ขอเป็นแรงน้อยๆแรงหนึ่งที่จะช่วยขับเคลื่อนสังคมของเราให้เจริญไปข้างหน้าได้บ้าง......จงทำวันนี้ให้ดีที่สุด พี่จะคอยเป็นกำลังใจให้น้องเสมอ รักน้องเสมอนะ จุ๊บๆๆ *****