ระหว่างแพทย์และพยาบาลมักมีช่องทาง(เข้า)หากันได้เสมอ… ฉันหมายถึงเส้นทางลับ(ที่ผ่านป่า)ระหว่างคณะแพทย์และคณะพยาบาล มข. ขอนแก่นน่ะค่ะ (ใครมาหา…ฉันจะพาไปดูของจริง…)
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">เมื่อวานนี้อาจารย์ที่ปรึกษา IS คณะพยาบาลศาสตร์นัดพวกเรา(ว่าที่ APN…) ไปนำเสนองานตั้งแต่เช้า ฉันไปไม่ได้เนื่องจากติดภารกิจที่หัวหน้าไม่อาจให้ลาไปได้… บ่ายๆห้องฉันไม่ยุ่งนัก จึงฝากห้องกับคุณหมอและอาจารย์วิสัญญีแพทย์ผู้ใจดี โดยฉันใช้เส้นทางนี้ดอดไปหาอาจารย์ในตอนบ่าย</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">ระหว่างเส้นทางลัดแคบๆในป่า ขนาดเดินสวนกันชนิดไหล่เบียดกันได้ ฉันก้าวเดินไวอย่างรีบเร่ง… และกำลังจะเดินสวนกับชายหนุ่ม ดูเผินๆแล้วน่าจะหล่อ… บังเอิญไม่ได้ใส่ใจในตอนแรก มาสนใจเอาก็กระชั้นสักหน่อยแล้ว ตอนที่ไหล่กำลังจะเบียดกันบนทางแคบ และเขาเบี่ยงตัวชิดขวาของเขา ส่วนฉันก็ก้าวชิดขวาของฉันปกติ นึกชมในใจว่าเป็นสุภาพบุรุษดีจังหลบทางให้หญิง แถมเดินชิดขวามือ ถูกกติกาจราจรคนเดินถนนซะด้วย</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">ขณะแอบชื่นชมนิดๆในใจ…ความเร็วที่ฉันเดินไม่อาจชะลอลงได้… ฉันก็เพิ่งเห็นอย่างกระชั้นว่า เส้นทางของฉัน ต้องเผชิญกับใบไม้ที่ยื่นขวางทางเดิน…และที่สำคัญคือ ใบไม้ขนาดใหญ่ยาวที่ยื่นออกมาขวางเส้นทางของฉันนั้น ขอบใบมันมีหนามแหลมเล็กๆถี่ๆ…คล้ายใบเลื่อย ระดับของมันน่าจะพอดีคอ(หอย)หรือไม่ก็ตาของฉัน ฉันไม่อาจหยุดเดินได้เพราะออกจะดูน่าเกลียดที่สุภาพสตรีจะหยุดให้สุภาพบุรุษเดินก่อน…โถๆๆๆ…เขาอุตส่าห์เบี่ยงตัวให้ฉันเดินพอดีตัวได้ปานนั้น </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">เอาวะ…ไหนๆก็ไหนๆ… ฉันพับใบไม้ลงครึ่งนึง ยกมันขึ้นก่อนจะก้มหัวลง ก้าวเดินพร้อมกับเอี้ยวตัว แล้วค่อยปล่อยใบไม้ลงเบาๆ เขาหันมาดูนิดนึงคงคิดในใจว่าฉันทำอะไร หรือจะห่วงใยฉัน (ฉันนึกในใจ…ให้มันเด้งดีดตาแกซะน้อ….ฉันก็ได้แค่คิด เพราะใจน่ะถึงห้องประชุมที่นำเสนองานแล้ว….)</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">ฉันไปไม่ทันเพื่อนๆ… อาจารย์บอกว่าเพื่อนๆนำเสนอกันเสร็จตั้งแต่ช่วงเช้าแล้ว งานของฉันเอาไว้ให้อาจารย์ดูวันหลัง… แล้วนำเสนอวันจริงเลยละกัน…(ประมาณของฉันไม่ต้องมีเผาหลอก…คงเผาจริงไปเลย…) </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">ฉันเดินคอตกกลับที่ทำงานโดยแวะซื้อกาแฟคาปูชิโน่แก้วโตติดมือมาด้วย บอกคนขายว่า…</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">“เอาแก่ๆ หวานๆ จัดๆไปเลยไอ้น้อง”</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">แล้วเดินดูดกาแฟเย็นปลอบใจตัวเองผ่านเส้นทางเดิมช้าๆ… ทางที่ตั้งใจว่าจะเก็บภาพใบไม้และเส้นทางเดินมาให้เพื่อนดู… ฉันลืมจนกระทั่งเอาก้นมานั่งบนเก้าอี้ในห้องผ่าตัด…ถึงนึกได้…. </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">ฉันเรียกน้องในห้องผ่าตัดมาฟังเรื่องเล่า….น้องฉันหัวเราะก๊าก…. </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"> ฉันบอกน้องในตอนท้ายว่า</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">“นี่ถ้าชาตินี้ พี่ต้องไปติดเกาะกับผู้ชายคนนั้น แม้เหลือ(มัน)คนเดียว…พี่ก็จะโดดลงทะเล ให้ไอ้หลามกินดีกว่าว่ะ…” </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">น้องหัวเราะก๊าก…อีกยก แต่เธอปฏิเสธความคิดฉัน</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">“แต่หนูไม่เห็นด้วยกะความคิดพี่ติ๋วนะ…” </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">“เรื่องอะไร…เรื่องที่จะโดดให้ไอ้หลามกินน่ะเหรอ…” </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">“ช่ายยย….” </p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">“อ้อ…ลืมไป…แกยังไม่ได้สระอัว….”</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">“…แล้วนี่แกยังจะยินดีอีกรึ ทั้งๆที่มันเอาใบไม้เสมือนใบเลื่อยจ่อคอแกน่ะ….”</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"> น้องฮา…ก๊าก…ไม่ตอบ…เฮ้อ…เวรกรรมของ(น้อง)ฉัน</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">จะว่าไปแล้วละก้อ…ไปตำหนิฝ่ายชายเค้าก็ไม่ถูกหรอก ถ้าเป็นน้องๆสาวๆของฉันสวนทางกับเขา เขาอาจจะตัดสินใจผิดมารยาทคนเดิน ยอมชิดซ้ายให้ใบไม้บาดคอเค้าแทน แล้วให้สาวๆปลอดภัยก็ได้…ใครจะไปรู้</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">เฮ้อ…เวรกรรมของฉัน …จริงๆ…(น่ะถูกแล้ว…)</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">……………………………………………………………………………………………</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาได้ผ่านไปเส้นทางนี้อีก เลยนำภาพทางแคบมาฝากค่ะ</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">
</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">ไหมล่ะ…บอกแล้ว…ทั้งแคบ…ทั้งคมจริงจริ๊ง……</p>
เมื่อมีผู้ชาย...หลีกทางให้(สนใจมะ....)
ดูเผินๆแล้วน่าจะหล่อ... บังเอิญไม่ได้ใส่ใจในตอนแรก มาสนใจเอาก็กระชั้นสักหน่อยแล้ว ตอนที่ไหล่กำลังจะเบียดกันบนทางแคบ
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
kanittha kanit Sea-heng · 13 ธ.ค. 2551
นาง ละเอียด ศรีวรนันท์ · 13 ธ.ค. 2551
ครูอ้อย แซ่เฮ · 13 ธ.ค. 2551
หนุ่มโลโซ · 13 ธ.ค. 2551
๑ ใน 77 โดย หุย · 13 ธ.ค. 2551
sakawa · 13 ธ.ค. 2551
หวาดดีคับพี่ติ๋ว ไม่ได้เจอกานนาน คิดถึงเสมอคับ
วานน๊านโทไปหาพี่ที่แผนกฝากโน๊ตไว้ ไม่ทราบว่าน้องเขาบอกพี่หรือปล่าว
พอดีหมูมีเรื่องจะปรึกษานิดหน่อย -*-
สวัสดีค่ะ น้องหมูDek`ComScience
สวัสดียามเช้า เข้ามาอ่าน ข้อเขียนดีครับ
สวัสดีค่ะ คุณ rittichai
สวัสดีคุณพี่ครับ(ตู่เป็นพี่เลยนะ)ผมอ่านจบ..ผมเห็นด้วยนะครับ สุภาพบุรุษจริงมันต้องหลบตรงหนาม แล้วให้สุภาพสตรีผ่านได้อย่างปลอดภัย..คิดในมุมดีเขาอาจจะไม่รู้ว่าตรงนั้นมีหนามก็ได้..แต่อย่างไรผมก็เข้าข้างฝ่ายเพศแม่อยู่ดี..อิอิๆๆ..ตอบแล้วนะครับ
สวัสดีค่ะ คุณเบดูอิน
สวัสดีค่ะ คุณน้องจราจร.. จราจรจราจล ..อิ อิ
ครูคิมคะ
อิ อิ คุณกฤษณา มาขำ ๆ ค่ะ
เป็นคนมีอารมณ์ขันอย่างนี้..อย่ามีคู่นะคะ ม่ายช่ายไม่มีสุขกับชีวิตคู่นะคะ แต่จะบอกว่า ส่วนใหญ่ผู้ชายเขาจะเพ่ง มีแผนและทำตามแผนโดยลืม ที่จะมองสิ่งรายรอบ รอบ ๆ ตัว*ชายคนนี้อาจกำลังรีบเร่งไปไหนเช่นกัน จึงไม่สนใจทั้งต้นไม้ และ ทั้งผู้(หญิง)ที่เดินอยู่ในเส้นทางเดียวกัน
สามีของดิฉันเป็น "คนต้นแบบคนหนึ่ง" สำหรับเรื่องแบบนี้เลยค่ะ
*****************************
ขอมอบภาพนี้เป็น ส.ค.ส.ค่ะ
Life is not so long.
Open our mind to see everything with real love.
Anything is alive, isn’t it?
Even though the stars are blind.
We can find the real life inside.
สวัสดีค่ะ คุณ ทหารอากาศขนาดยักษ์
สวัสดีค่ะ คุณภูสุภา