ตอนเด็ก ผมได้อ่านเรื่องลูกน้อยหอยสังข์...โดยเฉพาะตอนที่เจ้าตัวน้อยออกมาจากหอยแล้วไปหุงหาอาหารให้แม่ เมื่อแม่กลับมาจะรีบเข้าไปในหอยสังข์ แม่สงสัยอยู่นานจนจับได้ว่า เป็นลูกน้อยหอยสังข์ นางจึงวางแผนทำทีว่าจะออกไปทำงาน เมื่อลูกน้อยออกจากหอยสังข์ จึงรีบไปทำลายหอยสังข์ โดยหวังว่า ลูกน้อยจะได้อยู่ในอ้อมกอดแม่ตลอดไป...ทั้งหมดนี้มีอะไรให้คิดหลายๆเรื่อง

 วันนี้ผมนั่งดูลูกน้อยหอยสังข์ตอนโตอีกครั้งหนึ่ง ทางช่อง ๗ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถึงตอนอะไร ที่เห็นคือ เป็นตอนที่เจ้าปีศาจ น่าจะชื่อพยนตา เข้าไปยึดครองเมืองของท้าวสามนต์

  ตอนหนึ่ง ท้าวสามนต์คิดว่าตัวเองยังเป็นกษัตริย์ จึงเดินออกไปนอกวัง เพื่อหวังจะไปคุยกับหลานรัก แต่ทหารซึ่งถูกปีศาจสิง ไม่ยอมให้ออก ท้าวสามนต์จึงอ้างตนว่า "ฉันเป็นกษัตริย์ในเมืองนี้นะ ทำไมพวกเจ้าซึ่งเป็นทหารจึงไม่เชื่อฟังเรา" แต่ไม่เป็นผล เพราะทหารก็ไม่เชื่อฟัง พร้อมกับทำท่าจะทำร้ายท้าวสามนต์ ท้าวสามนต์จึงต้องรีบหนีเข้าวัง

  สิ่งที่น่าคิดคือ ท้าวสามนต์เป็นกษัตริย์มานาน จึงเข้าใจว่า อย่างไรตนก็เป็นกษัตริย์ ลืมนึกไปว่า เมืองได้ถูกแย่งชิงและครอบครองโดยผู้อื่นเสียแล้ว...ข้อเตือนใจสำหรับผู้เขียนคือ อย่าลืม แม้แต่ชื่อเราเองที่เขาเรียกมานาน สุดท้ายก็เอาชื่อตัวเองไปไม่ได้...บางทีถูกเรียกว่า อาจารย์ มานาน จนลืมไปว่า กินข้าวเหมือนชาวบ้านเขา ถ่ายอุจจาระก็เหม็นเหมือนกัน นินทาว่าร้ายคนอื่นก็เป็นอยู่ ไม่ได้แตกต่างอะไร เมื่อใครมาก้าวร้าวใส่เพราะเขาคิดว่าเป็นคนเหมือนกัน ก็คิดว่า ฉันเป็นอาจารย์นะ เธอมาว่าคนอย่างฉันได้อย่างไร...นี่ก็เป็นตัวอย่างหนึ่งของ ท้าวสามนต์ในตอนนี้ :-) ยังไม่ต้องกล่าวถึง รัฐมนตรี นายกเทศมนตรี ผู้ว่าราชการจังหวัด อธิการบดี และผู้ใหญ่บ้าน  ถ้าเราลอกคราบแล้ว คราบเหล่านั้นหลุดไปจากตัวเราอย่างดี ก็ดีไป