ฤดูการเก็บเกี่ยวข้าว และลมแรง เป็นใจให้เด็ก ๆ ออกไปเล่นว่าว

ปกติการละเล่นของเด็กนั้น ดูเหมือนไร้สาระ แต่ความจริงมันมีหลักการ เหตุผล และเชื่อมโยงกับสภาพแวดล้อมนะครับ เช่นฤดูฝน ฝนจะตกตลอด ทำให้เด็กออกไปเล่นข้างนอก กลางแจ้งไม่ได้ เด็กจะเล่นในร่ม อย่างเช่น ลูกแก้ว หมากเก็บ ฯลฯ แต่ถ้าเป็นฤดูหนาว เด็กก็จะเริ่มเบื่อการละเล่นในร่มแล้ว และอีกอย่าง บนดอยเวียงแหง...ตอนนี้ อากาศเริ่มหนาว จนถึง หนาวจัด ตอนบ่าย ๆ เด็ก ๆ มักจะเล่นเพื่อให้คลายหนาว เช่น เล่น กระโดดหนังยาง  เล่นบอลอิ๊บ และเล่นว่าว กันครับ เพราะเด็กเหล่านี้ ไม่มีของเล่นเหมือนเด็กในเมือง ไม่มีศูนย์การค้าให้ได้ไปเที่ยว ดังนั้นสนามในโรงเรียนจึงเป็นสนามเด็กเล่นขนาดใหญ่ที่เด็กในหมู่บ้านจะมาเล่น ทั้งในวันที่โรงเรียนเปิดและปิดครับ

เด็กจะทำว่าวด้วยตัวเอง โดยนำไม้ไผ่มาขึง ใส่กระดาษสีต่าง ๆ ตามแต่เด็ก ๆ ออกแบบเองครับ

เด็ก ๆ ผู้หญิงก็ไม่น้อยหน้า เล่นว่าวเหมือนกัน  เด็กที่นี่ ถึงจะมีถึง 5 เผ่า แต่ก็เล่นด้วยกัน ไม่จำกัดเพศ วัย และเผ่า

ว่าวน่ารัก ๆ ลอยลมไปมา ดูร่าเริงเหมือนกับเด็ก ๆ เลยนะครับ