แต่ปางก่อน เราเคยร่วมสร้างบุญกันมา

.

สมมุติว่าเรารักกัน

สมมุติเรารักกันจากทวิภพ
ควรบรรจบตรงนี้ที่ฝั่งฝัน
ในอดีตรักเอ๋ยเคยสัมพันธ์
มาพบกันวันนี้ที่มีเรา

สมมุติว่าวันนี้ได้พานพบ
มาประสบพบกมลคนใจเหงา
จะบอกกันว่าเธออย่าซึมเซา
คนไกลเฝ้าใฝ่ปองครองชีวา

สมมุติว่าเธอรู้ฉันรักมั่น
ให้ยอมกันสานฝันนั่นเถิดหนา
ใจนี้เอ๋ยเชยชมแต่กานดา
อย่าเหนื่อยล้าแง่งอนให้อ่อนใจ

สมมุติว่าเธอใจอ่อนยอมรับรัก
จงแน่นหนักอย่ากลัวรักผลักไส
จะยืนเคียงเพียงเธอเสมอไป
มอบดวงใจให้คนดีศรีภรรยา

หากสมมุติเป็นได้ดั่งใจหมาย
ฉันคงคลายห่มไห้อาลัยหา
หากเป็นไปได้ดั่งใจจินตนา
ตั้งแต่เช้าจวบนิทราได้พบกัน

สมมุติว่าเรารักจากทวิภพ
มาประสบพบเธอนอกในฝัน
นี้คือกานท์กลอนต่อก่อสัมพันธ์
มาสู่โลกปัจจุบัน...“ฉันรักเธอ”