ฉันปฏิญาณกับตัวเองว่าตราบใดที่ฉันยังทำหน้าที่ได้ พิมพ์หรือแบบที่ฉันจะต้องยึดถือ “คือพ่อหลวง”

             ช่วงนี้หลายๆหน่วยงาน ไม่จะเป็นส่วนราชการหรือเอกชน ต่างก็จัดงานวันพ่อแห่งชาติขึ้น ที่โรงเรียนของฉันก็ได้ทำพิธีไปเมื่อเช้านี้ ร่วมกับคณะครู นักเรียน ข่าวสารต่างๆในช่วงนี้ก็นำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อ ฉันได้อ่านเรื่องราวที่แต่ละท่านนำเสนอก็แตกต่างกันไป

              ฉันโชคดีที่พ่อยังมีชีวิต แม้สุขภาพท่านจะไม่ดีเท่าที่ควรแต่ก็เป็นพ่อ ที่สามารถเป็นหลักให้กับชีวิตเราได้ในยามที่เรามีทุกข์ พ่อของฉันเข้าออกโรงพยาบาล จนหมอและพยาบาลแทบจะรู้จักกันหมดทุกคน ก่อนหน้านี้ พ่อได้เข้าโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดลำไส้ ต้องผ่าหน้าท้องยาวมาก แต่พ่อก็อดทนมากจริง ๆ

                เร็วๆนี้พ่อต้องเข้าโรงพยาบาลอีกครั้งหนึ่งอย่างฉุกเฉิน เพราะถ่ายท้อง ฉันต้องสอนนักเรียนนี่คือหน้าการงานที่ฉันก็ละทิ้งไม่ได้ พลันที่ได้รับทราบข่าวจากพี่สาวกระวนกระวายใจมากเพราะนี่คือหน้าที่ของลูก ทราบข่าวว่าอาการถ่ายท้องของพ่อหนักมาก เรี่ยราดไปหมด คนที่ดูแลคงจะไม่ไหวแน่ ท่านคงนึกภาพออก... ฉันคิดว่า ฉันต้องไปดูแลให้ได้ ต้องไปทำหน้าที่อีกอันหนึ่ง จึงเรียกเด็ก มาสั่งงาน แล้วรีบลาไปหาพ่อทันที ในใจฉันทราบดีว่าพ่อคิดถึงฉันมาก ทุกครั้งที่พ่อต้องเข้าโรงพยาบาลฉันจะรับผิดชอบ ดูแลพ่ออย่างดีที่สุด ลูกคนไหนจะดูแลหรือไม่ฉันไม่มีปัญหา คิดอย่างเดียวว่า พ่ออายุปูนนี้แล้ว จะอยู่กับเราได้สักกี่วัน ตราบใดที่พ่อยังมีชีวิตฉันจะดูแลพ่อให้ดีที่สุด

                เมื่อถึงโรงพยาบาล พ่อเห็นฉันพ่อดีใจมาก ฉันรีบไปหาพ่อ แต่ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้น หน้าไม่สู้ดีนัก ท่านคงทราบว่าเป็นเพราะอะไร ก็เพราะถ่ายท้อง.............แต่ฉันเป็นลูกฉันไม่เคยรังเกลียดพ่อแม้แต่อุจจาระของพ่อ  ฉันทำความสะอาดเองทุกอย่าง ฉันมองเห็นสีหน้าของพ่อ มองฉันด้วยน้ำตาคลอเบ้า ใช่จริงๆพ่อรอฉันให้มาทำความสะอาดให้

                ฉันคิดเสมอว่าตอนเราเป็นเด็กๆ พ่อต้องเช็ด ต้องล้าง ให้เราวันละไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง พ่อไม่เคยรังเกลียด ไม่เคยบ่น แล้วทำไมฉันจะทำให้พ่อนานๆครั้งฉันจะทำไม่ได้ แม้จะมีกลิ่นอย่างไร ถ้าเป็นของพ่อฉัน ฉันทำได้เสมอ

                ฉันมีพ่อที่บังเกิดฉันมาคือพ่อท่านนี้แหละ แต่ฉันก็ยังมีพ่ออีก เป็นพ่อของแม่พิมพ์ เป็นพ่อที่ฉันยึดเอาเป็นแบบเป็นพิมพ์ ไม่ว่าความเป็นอยู่ของฉัน การทำงานของฉัน ฉันยึดสิ่งที่พ่อได้สอนไห้ พอเพียง ประหยัด ฯลฯ จนฉันต้องนำสิ่งที่พ่อสอนมาบูรณาการกับการเรียนการสอน นั้นคือ ชมรมตามรอยพ่อ ของโรงเรียน ฉันพยายามให้ลูกๆของฉันได้รับรู้ซึมซับ สิ่งที่พ่อของแม่พิมพ์ได้บอกกล่าวมากว่าสามสิบปี คือความพอเพียง พ่อที่ฉันกำลังกล่าวถึงคือพ่อหลวง ที่เทิดทูลพระองค์ในใจของฉัน ให้พระองค์เป็น “พ่อของแม่พิมพ์” ด้วยเหตุที่ฉันคือแม่พิมพ์ตามที่มีผู้เรียกกัน แต่แม่พิมพ์อย่างฉันได้ยึดเอาพ่อหลวงเป็นแบบหรือพิมพ์อีกทีหนึ่ง ฉันปฏิญาณกับตัวเองว่าตราบใดที่ฉันยังทำหน้าที่ได้ พิมพ์หรือแบบที่ฉันจะต้องยึดถือ “คือพ่อหลวง”