โชคดีสำหรับผู้ป่วยเบาหวานชาวนครพนม ที่ไม่ต้องลำบากไปหาซื้อรองเท้าไกลๆ

วันที่ ๙ มีนาคม ๒๕๔๙
เช้านี้ดิฉันรับประทานอาหารแต่เช้า เหลือเวลาออกไปเดินนอกโรงแรม พยายามมองสำรวจไปยังฝั่งลาว พอเห็นบ้านเรือน ถนนหนทางบ้างเหมือนกัน

 

  เมืองนครพนมตอนเช้า ถนนว่างจริงๆ
 

ที่เห็นไกลๆ คือฝั่งลาว


๐๘.๐๐ น. คุณเอนกและน้องหงา (คุณพเยาว์ ปิยะไพร) มารับ ระหว่างเดินทางดิฉันตาฟางเห็นกระเทียมที่ขายอยู่ข้างทางเป็นมันแกว ชาว รพร.ธาตุพนมจึงรู้ว่าคงอยากกินมากๆ เราไปถึง รพร.ธาตุพนมแต่เช้า ได้แวะทักทายแม่ค้าที่มาขายของ ณ บริเวณด้านหน้า รพ. เลยได้ชิมมะขามหวานฝักโตๆ คุณอเนกสั่งซื้อไว้ ๓ กก.สำหรับเป็นของฝากพวกเราด้วย

วันนี้เราไปเยี่ยม OPD ที่ให้บริการผู้ป่วยเบาหวานเป็นแห่งแรก คุณพิสมัย วรรณศรี หัวหน้าพยาบาลประจำ OPD คุยให้ฟังเรื่องการจัดระบบการตรวจ มีบัตรเป็นสีๆ บัตรขาวเป็นกลุ่มที่มาตามนัด บัตรเขียวผิดนัด บัตรแดง เป็นผู้ป่วยใหม่ หรือเก่าแต่รับยาที่คลินิก มีกิจกรรมกลุ่มสำหรับผู้ป่วยเป็นประจำ คุณพิสมัยบันทึกข้อมูลผู้ป่วยทุกคนที่เข้ากลุ่มไว้ในสมุดทั้งหมด มีทีมสหสาขาวิชาชีพทั้งพยาบาล เภสัชกร นักกายภาพบำบัด โภชนากร ผลัดเปลี่ยนกันมาให้ความรู้กับผู้ป่วย

เราเข้าไปดูภายในห้องตรวจ ที่นี่ทำงานผ่านระบบคอมพิวเตอร์ ใช้โปรแกรม HosXP สามารถลงทะเบียนผู้ป่วยได้ มีข้อมูลเกี่ยวกับภาวะสุขภาพ ปัญหาแทรกซ้อน ยาที่ใช้ ฯลฯ ประมวลข้อมูลต่างๆ ได้ คุณหมอมนูเล่าว่ามีคนมาขอดูงานเรื่องนี้ทุกเดือน ระหว่างคุยกันมีผู้ป่วยนอกเขตมาขอให้คุณหมอมนูเซ็นต์อนุเคราะห์เรื่องเงินค่าตรวจค่ายา ดิฉันสังเกตว่าที่ รพร.ธาตุพนม ทำงานกันอย่างง่ายๆ ไม่มีขั้นตอนมาก เป็นกันเอง และรวดเร็วดี

ออกจาก OPD เราเข้าร่วมกิจกรรมกลุ่มกับผู้ป่วย จัดที่บริเวณที่ว่างหน้าห้องคลอด วันนี้มีการให้ความรู้เกี่ยวกับการดูแลเท้า ให้ฝึกออกกำลังเท้า ได้หัวเราะกันพอสมควรผู้ป่วยรายหนึ่งมี neuropathy แล้ว ไม่สามารถขยำกระดาษด้วยเท้าได้

 

 ผู้ป่วยพากันฝึกออกกำลังเท้า


มีน้องพยาบาลพาคุณแม่ที่เป็น CVA มาปรึกษาอาจารย์สมเกียรติเรื่องการฝึกเดินและรองเท้าที่เหมาะสม คุณแม่ใจร้อนอยากเดินได้เร็วๆ ต้องสอนวิธีการช่วยเดิน การออกกำลัง

วันนี้ไม่มีโอกาสเจอคุณหมอประกาศิต ทราบว่าต้องเดินทางไปช่วยทำผ่าตัดที่ รพ.สรรพสิทธิ์ประสงค์ จังหวัดอุบลราชธานี เดินทางไปตั้งแต่เมื่อวาน แต่ฝากน้องๆ ให้พาอาจารย์สมเกียรติไปดูแผลผู้ป่วยรายหนึ่งเพื่อขอคำปรึกษาด้วย เราจึงไปเยี่ยมผู้ป่วยที่มีแผลใน IPD ไปเจอผู้ป่วยอีกรายที่คุณหมอประกาศิตสั่งไว้ว่าอย่าให้แมลงวันมาตอมแผล (ดูในภาพ) ผู้ป่วยจึงเอามุ้งมาครอบไว้ หอผู้ป่วยหญิงที่เราไปเยี่ยมนี้ไม่มีเตียงว่างเลย

 

 หลังทำ skin graft กางมุ้งไว้ไม่ให้แมลงวันตอม


ต่อจากนั้นไปแวะหน่วยกายภาพบำบัด ชื่นชมผลงานต่างๆ ของน้องหงา น้องหงามีคำถามมากมาย ซักถามขอคำแนะนำตลอด น่าดีใจแทน ชาว รพร.ธาตุพนม ที่มีบุคลากรที่มีความตั้งใจสูง สนใจเอาใจใส่และมีความมุ่งมั่นในการพัฒนางานของตนเอง (เพื่อผู้ป่วย) ให้ดียิ่งขึ้น

อาหารกลางวันวันนี้ ดิฉันได้รับประทานส้มตำแบบลาวๆ สมความตั้งใจ ได้ชิมมันแกว พบว่าหวานจริงดังคำขวัญของจังหวัด แต่ต้องแอบแบ่งพื้นที่ในท้องไว้หน่อยเพราะได้ยินเจ้าภาพบอกว่าจะพาไปกินแหนมเนืองก่อนไปส่งขึ้นเครื่องบิน พ่อบ้านอารมณ์ดีของ รพร.ธาตุพนม (ความจริงเป็นคนใต้) ช่วยแบ่งข้าวในจานออกไป (ทานเอง)

ตกบ่ายร่ำลาชาว รพร.ธาตุพนม พร้อมของที่ระลึกที่ท่านผู้อำนวยการ รพ. คุณหมอมนู มอบให้ รีบเดินทางไปที่ร้านขายกาละแมเจ้าอร่อย ดิฉันซื้อมาหลายกิโลสำหรับเป็นของฝากชาวกรุงเทพฯ เจ้าของร้านใจดีจัดกาละแมแถมให้ฟรีอีกคนละครึ่งกิโล ได้ของชอบแล้วไปไหนก็ไม่ห่วง

เราเข้าเมืองแวะเยี่ยมร้านรองเท้า “นิวศรีภัณฑ์” หัวหน้าพยาบาลที่เข้ามาประชุมที่จังหวัด มานั่งรอพวกเราอยู่ที่ร้าน อาจารย์สมเกียรติได้พูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับเจ้าของร้าน พร้อมให้ข้อแนะนำเรื่องวัสดุและการตัดรองเท้าสำหรับผู้ป่วยเบาหวาน ร้านนี้มีขนาดใหญ่ ตัดรองเท้าได้หลายแบบ ราคาก็ไม่แพงอย่างที่คิด โชคดีสำหรับผู้ป่วยเบาหวานชาวนครพนม ที่ไม่ต้องลำบากไปหาซื้อรองเท้าไกลๆ

บ่ายแก่ๆ เราไปที่ร้านแหนมเนือง (จำชื่อไม่ได้แล้ว) ได้รับประทานแหนมเนืองและเมี่ยงสด (ไม่แน่ใจเรื่องชื่อ) อร่อยดี อดไม่ได้ต้องซื้อกลับมาฝากคนกรุงเทพฯ อีก หลังไป check in ที่สนามบินเรียบร้อยแล้ว ทั้งทีมผู้ไปส่งและผู้เดินทางยังนั่งคุยกันต่ออีกพักใหญ่ๆ จนพวกเราต้องบอกว่าให้รีบกลับ (บ้าน/รพ.)ไปเถอะ เพราะเมื่อวานก็อยู่กับเราจนเย็นจนค่ำแล้ว ได้เวลาลากันและนัดเจอกันอีกครั้งวันที่ ๑๔ มีนาคม ๒๕๔๙ ที่อิมแพค เมืองทองธานี

วัลลา ตันตโยทัย