ในทางใจ ผมถือตัวเองว่าเป็นครู   เพราะอาจารย์มหาวิทยาลัยคือครูประเภทหนึ่ง   ผมเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยตั้งแต่อายุ ๒๖ ปี จนถึงอายุ ๕๐ ปี   เป็นช่วงเวลาการทำงานที่ยาวที่สุดในชีวิต   เลือดความเป็นครูจึงเข้มข้น   และจริงๆ แล้ว ตลอดชีวิตของผมทำงานเกี่ยวข้องกับการเรียนรู้   โดยถือตัวเองเป็น นักเรียน

 

ผมจึงรู้สึกเดือดร้อน เมื่อมีคนกล่าวว่าเวลานี้เกียรติภูมิของความเป็นครูในสังคมไทยลดลง    ผมแย้งว่า เกียรติภูมิของความเป็นครู ไม่มีวันลดลง    แต่เกียรติภูมิของตัวครู อาจลดลงได้มาก   และผู้ทำลายเกียรติภูมินั้นก็คือตัวครูผู้นั้นเอง  

 

ทำลายอย่างไร    คำตอบแบบกำปั้นทุบดินก็คือ   ทำลายโดยไม่ปฏิบัติตนสมกับเกียรติภูมิของความเป็นครู  

 

เกียรติภูมิของความเป็นครูอยู่ที่ไหน   คำตอบของผมคือ อยู่ที่การเอาใจใส่ศิษย์   อยู่ที่การประพฤติตนเป็น ครูเพื่อศิษย์ (ดู http://gotoknow.org/blog/thaikm/tag/ครูเพื่อศิษย์)   

 

ผู้ทำลายเกียรติภูมิของครูคือ คนที่เป็นครูเพื่อกู อย่างเดียวล้วนๆ    ไม่เอาใจใส่ศิษย์เลย

 

วิจารณ์ พานิช

๒๙ พ.ย. ๕๑