เนื่องจากวันที่ 18 พ.ย. 2551 แม่ผู้มีพระคุณได้เสียชีวิตลงอย่างสงบที่ โรงพยาบาลขุนยวม จึงได้เดินทางไปร่วมงานฌาปนกิจ ขอให้คุณแม่จงไปสู่สุคติเทอญ
และในวันอาทิตย์ที่ 24 พ.ย. 2551 ก่อนกลับกรุงเทพมหานตร เพื่อทำหน้าที่ต่อ ได้แวะขึ้นไปชมความงามของดอกบัวตองบานบนดอยแม่อูคอ ซึ่งปีนี้ ดอกยังไม่ทันโรย สวยงามมาก มีร.ร.แถ้วนั้นนำนักเรียนมาเล่นดนตรีพื้นเมืองให้ขับกล่อมผู้ที่มาเยื่อน ทำให้ได้สัมผัสทั้งความงามของธรรมชาติที่สร้างสรรค์ไว้ และเสียงขับกล่อมที่อ่อนโยน ขับกล่อมตามทิวเขาลำเนาไพร เกือบจะลืมไปว่าเราได้มายืนอยู่บนสรวงสวรรค์ ไม่ใช่ยอดดอย เป็นอีกหนึ่งความรู้สึกที่นานๆ ได้กลับบ้าน กลับไปถิ่นที่คุ้นเคย ถิ่นที่อยู่อาศัย รู้สึกอบอุ่น กันเอง และโล่งสบาย
ใครที่ยังไม่เคยไป ขอแนะนให้ไปเที่ยว เป็นการชาร์ตพลังงานให้กับตัวเอง เติมความสุข ความรู้สึกดีๆ ให้กับตนเอง สัมผัสธรรมชาติที่นับวันจะมีลดน้อยลงไปทุกที จากน้ำมือของมนุษย์
มาแสดงความอาลัยคุณแม่ด้วยครับ
ขอบคุณมากครับ