ผลสัมฤทธิ์เพิ่ม แต่ความสุขลดลง ความกดดันสะสมเป็นทวีคูณ

 

 

 

 

 

  

 

เมื่อวานได้กลับบ้านโดยรถไฟ 

พบนักเรียนม.5 ที่ครูแป๋มเคยสอนเขาปีที่แล้ว

ก็ตอนเขาอยู่ม.4 นั่นแหละค่ะ 

ภาพที่พบ "กิต" ดูอิดโรย นัยน์ตาเต็มไปด้วยความกังวล

"ครูครับ  การเป็นที่คาดหวังช่างทรมานเหลือเกินครับ"

กิตกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกที่จะให้ครูแป๋มบอกตรงๆก็คือ

เขาคล้ายกับตู้หนังสือที่เดินได้  ปราศจากจิตใจที่ร่าเริงดังเช่นวันเก่า

อืม....."มีอะไรที่ครูพอจะช่วยได้ไหมคะ"  "ครูช่วยฟังผมพูดสักคนได้ไหม

ครับ" ....................................จบ..


ถๆๆๆๆๆๆ..สถานการณ์เช่นนี้  ครูแป๋มว่าน่าจะใช้อะไรน๊า? 

อืม..นึกออกแล้ว  เพลงสิ  เพลงที่ครูแป๋มมักจะใช้เมื่อยามทดท้อ 

หรือในยามที่ต้องการกำลังใจจาก....ทะเลใจ...กำลังใจ....สุดท้าย ศรัทธา......

ไม่มีคำตอบจาก "กิต" มีแต่รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความหวังของหนุ่มน้อยบ้านนา....

พร้อมกับคำกระซิบผ่านสายลม....บอกครูแป๋มว่า...

"แล้วผมจะมาให้คำตอบนะครับครูแป๋ม"