วันนี้ได้มีโอกาสลองคิดคำนวณรายรับที่หน่วยเคมีคลินิกของเราทำได้ เพราะได้นั่งคิดปริมาณงานของหน่วยเสร็จสิ้นไปแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน คิดเสร็จเอามาทายสมาชิกในหน่วยเล่นๆ บอกได้ว่าไม่มีใครทายถูกเลยค่ะ เพราะสูงกว่าที่คาดมากเลย ถามกันเองเล่นๆว่า นี่เราเอามาเขียนโชว์ที่ไหนได้บ้างหนอ คุณศิริเธอหลุดปากประโยคหนึ่งออกมาที่ทำให้สะกิดใจว่า แหม..พี่โอ๋...เราไม่ได้เขียนมาตั้งนาน....ฯ

นึกได้ว่าสำหรับคุณศิริที่เขียนอ่าน GotoKnow ได้เฉพาะเมื่ออยู่ที่ทำงาน เพราะที่บ้านใช้เน็ตไม่สะดวก (ช้ามาก) นั้น โอกาสที่เธอจะได้ลงมือเขียนอ่านก็มีน้อยลง ทั้งๆที่เธอเป็นคนช่างคิด ช่างทำ ช่างทดลอง ใครที่เคยได้อ่านบันทึกต่างๆของเธอคงจะนึกออก เธอจะมีอาการ "บ้าพลัง" เขียนติดๆกันเป็นพักๆ โดยเฉพาะเมื่อได้รับแรงกระตุ้น และผู้ที่เป็นแรงกระตุ้นชั้นดีสำหรับเธอก็คือ "คุณเอื้อคนเดิม"ของเรานั่นเอง แม้ช่วงนี้เธอจะไม่ค่อยได้เขียน แต่บันทึกต่างๆที่เธอเขียนไว้แล้วมากมายนั้น ก็ยังคงอยู่ให้ได้อ่านกันเสมอ เธอเองก็คงดีใจที่ได้เขียนเอาไว้ในวันนั้นๆ

อีกท่านที่ได้มีโอกาสคุยด้วยวันนี้ จนทำให้อยากเขียนเรื่องนี้ก็คือ พี่ "แดประจิม"นั่นเองค่ะ เธอเป็นสมาชิก GotoKnow รุ่นเก่าแก่ ได้เคยช่วยเธอพิมพ์บันทึกต่างๆเก็บไว้ใน GotoKnow เพราะพี่ท่านเป็นคนมีความสามารถพิเศษหลากหลายมาก มาถึงทุกวันนี้ลูกสาวของเธอที่เป็นครูได้มีโอกาสรับรู้ว่า คุณแม่มีบล็อกที่สามารถจะหาเจอได้เป็นชื่อต้นๆของ Google เสียด้วย วันนี้ได้เปิดดูบันทึกต่างๆของพี่เขา หลังจากเห็นว่าแทบทุกบันทึกเกี่ยวกับเรื่องสมุนไพร มีจำนวนคนอ่านมาแล้วมากมาย รู้สึกได้เลยว่าพี่ท่านมีแรงกระตุ้นอยากเล่าเรื่องขึ้นมาอีกแล้ว

ย้อนไปดูเรื่องราวต่างๆที่ตัวเองได้บันทึกไว้แล้ว ก็ยิ่งอยากจะชักชวนให้พวกเราทุกคนลงมือเขียน เพราะสิ่งต่างๆที่ผ่านมาแล้ว...ก็ผ่านไป ความคิด ความรู้สึกที่เกิดในเวลานี้ก็ไม่เหมือนกับเวลาไหน หากเราบันทึกไว้ นอกจากจะเป็นประโยชน์กับเราที่ได้กลั่นกรองออกมาเป็นตัวหนังสือแล้ว ก็อาจจะเป็นประโยชน์กับผู้อื่น แม้เพียงอ่านเล่นเพลินๆก็ยังถือว่า "ได้" อะไรอยู่ดี

เพราะฉะนั้น...อยากเชิญชวนกันอีกครั้งว่า...ลงมือเขียนสิ่งที่คิดกันเถอะค่ะ