เปลวเทียนที่ถูกจุดกำลังส่งผ่านไป : อยากเก็บ...รอยยิ้มของชาวบ้าน

กราบเรียนท่านอาจารย์พันธุ์ทิยพ์ที่เคารพ

   วันนี้ผมอยากเรียนท่านอาจารย์ให้ทราบถึงความดีใจของผมครับ วันนี้ตอนเย็นมีเด็กนิสิต คนหนึ่งคนที่เคยไปค่ายสิทธิมนุษยชนกับพวกผม และได้เคยไปฟังการบรรยายของท่านอาจารย์ตอนที่อาจารย์กรุณามาบรรยายที่ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวรของพวกเรา มาหาผมแล้วปรึกษากับผมว่าอยากจะทำค่ายไปสำรวจจุดเกาะเกี่ยวให้กับชาวบ้านที่มีปัญหาด้าน สัญชาติ สิทธิและสถานะ ของบุคคล เหมือนอย่างที่เด็กๆ เห็นเหล่าลูกศิษย์ของท่านอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีดำเนินการครับ   

   ตอนนี้เด็กมีแกนนำกันสามคนครับ 1 คนเป็นเด็กนิสิตหญิงที่เคยเข้าไปเรียนปรึกษาท่านอาจารย์ครับ ตอนนี้นิสิตเหล่านี้ได้ร่างโครงการมาให้ผมดูแล้วครับ  เห็นความมุ่งมั่นของเด็กกลุ่มหนึ่งที่อยากช่วยชาวบ้าน แล้วผมดีใจครับ ตอนนี้อยู่ระหว่างปรับโครงการครับ และหาทุนดำเนินโครงการครับ เนื่องด้วยคณะไม่ได้ตั้งกิจจกรรมนี้ไว้ในแผนงานประจำปีจึงจำเป็นต้องรอปรึกษากับฝ่ายบริหารของคณะฯก่อนครับ ว่าจะมีช่องทางไหน ที่จะเสนอโครงการนี้ให้คณะพิจารณาจัดสรรงบประมาณมาได้บ้างครับ  ถ้าได้แล้วโครงการคงไปฉลุย

วันนี้ผมได้แนะนำพื้นที่บ้านปู่แป้ จังหวัดตาก และบ้านหมั่นขาว ให้นิสิตรู้จักครับ และสัญญากับเด็กๆว่าถึงแม้ผมไม่ได้เป็นที่ปรึกษาเพราะติดงานวิจัย แต่ก็จะช่วยสุดใจขาดดิ้นครับ หวังเอาไว้ว่า งานนี้คุณพ่อมนัสคงไม่ต้องรอเก้อ

ตอนนี้คงได้แต่ภาวนาครับ ให้โครงการผ่านได้ ให้ฝ่ายบริหารหาช่อง ได้เถอะ เด็กจะได้ทำในสิ่งที่ดี เห็นความตั้งใจจริงของเด็กๆ แล้วดีใจครับ

 ที่ผม เขียนมากราบเรียนท่านอาจารย์นี้ ผมอยากเรียนให้ท่านอาจารย์ทราบว่า สิ่งที่ท่านอาจารย์ทำมาทั้งหมดได้กลายเป็นแรงบันบาลใจให้คนหลายๆ คนทำความดี มุ่งมั่นที่จะทำความดี และ เชื่อในการทำความดีครับ

เคารพอย่างสูง

จตุภูมิ

 ป.ล.

งานคืบหน้าอย่างไรจะนำเรียนให้ท่านอาจารย์ทราบเป็นระยะๆ ครับ

ผมเขียนเมล์ฉบับนี้ด้วยความดีใจ ตั้งใจว่าจะส่งให้ท่านอาจารย์พันธุ์ทิพย์ กาญจนะจิตรา สายสุนทร แห่งคณะนิติศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ครับ ใจหนึ่งอยากแบ่งปันความรู้สึกอิ่มเอิบใจในตัวลูกศิษย์ให้ชาว go to know รู้ถึงพลังของนิสิต ความเชื่อมั่นในการทำความดีของเด็กๆ อีกส่วนหนึ่งก็รำลึกถึงพระคุณของครูบาอาจารย์ที่ได้สร้างจิตสำนึก ดีๆให้เด็กเหล่านี้