ในวันที่เหนื่อยล้า ครูเคยอ่านกลอนบทหนึ่ง...
เขียนไว้ว่า
ทุกย่างในรอยเหยียบมิราบเรียบด้วยรู้เห็น
ทุกหินและดินเป็นถนนปูไปสู่ฝัน
ทุกก้าวที่เธอย่างคือเส้นทางของคืนวัน
คือกาลได้ก่อกลั่นให้เธอกล้าและอดทน
ไปเถิดไปตามฝันจงหมายมั่นแม้มืดมน
วันคืนที่ผ่านพ้น จะหลอมคนให้งดงาม...
ผู้แต่งเป็นกวีมุสลิมครับ ชื่อคุณพจนาถ พจนาพิทักษ์ ครับ
แปลง่ายๆ ว่าสู้ต่อไปครับปลายทาง ที่ดีคอยอยู่
