ปุจฉา...

ความสุขอื่นใดนอกเหนือจากความสงบนั้นไม่มี....

เป็นความสุขสงบภายในตัวฉันอย่างแท้จริงที่ ไม่อาจหาได้จากที่ไหนๆ

แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาสั้น

จากการแค่เฝ้าตามดูรู้จิตตนเอง

ไม่พิพากษา โทษสิ่งภายนอก โทษตัวเอง

เมื่อมองดูตัวเองอย่างกระจ่างแจ้ง โดยไม่ลงไปที่เรื่องราวปรุงแต่งนั้น

ฉันกลับสามารถได้เฝ้าดูการทำงาน การเคลื่อนไหวของจิตตนเอง

สักพักตัวฉันหยุดการเคลื่อนไหวแห่งจิตได้ด้วยตัวเอง

ณ เวลานั้นนั่นเองที่ฉันเรียกว่าสมาธิของฉัน

ฉันสุขสงบอย่างแท้จริง

ฉันจะทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ

ฉันว่องไวขึ้น

ฉันสามารถกลับมายังร่องรอยที่สงบได้ จากการตกร่องกับความมึนเมาที่ตัวเองตกลงไป

?แค่นี้ขอถามอาจารย์ว่ามาถูกทางหรือยัง?

วิสัชนา...

สิ่งใดที่ล้วนแล้วกล่าวด้วยเรื่อง ทาน ศ๊ล และภาวนา
อีกทั้งสิ่งอื่นที่ประกอบด้วยเรื่อง ศีล สมาธิ และปัญญา

สรรพสิ่งทั้งหลายทั้งปวงนี้ล้วนรวมกันลงไปที่การละ การลด เพื่อให้หมดซึ่ง "กิเลส"

สิ่งทั้งหลายทั้งปวงนั้นย่อมรวมอยู่ด้วยซึ่ง "ความสงบ"

สมาธิทำให้เรารู้จัก "ความสงบ"
ความสงบทำให้เรารู้จัก "พอ"
ความพอนั้นทำให้ชีวิตได้สัมผัสกับความสงบ
เมื่อพอและสงบ กิเลสนั้นย่อมบรรเทา เบา และบางลงได้
เมื่อกิเลสน้อยลง น้อยลง ความดิ้นรน ขวนขวาย อันนำมาซึ่งความเร่าร้อน กระวนกระวาย ก็จักบรรเทาและจางคลายไป

ความสงบนั้นจึงได้ชื่อว่าเป็นยอดแห่งสุข เป็นบรมสุขแห่งชีวิตด้วยประการฉะนี้แล...