เมื่อวันจันทร์ที่10 พฤศจิกายน ที่ผ่านมา  ครูอ้อยต้องไปประชุมเพื่อเตรียมงาน...หลายงาน....116 วันจากวันแม่ถึงวันพ่อ....มหกรรมงานศิลปหัตถกรรมสุพรรณบุรี.....งานใกล้ๆนี้  คือ  มหกรรมทางวิชาการ  ....ที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งย่านดอนเมือง.....

บันทึกนี้ จะยังไม่กล่าวถึงการประชุม  แต่เนื่องจากสมาชิกที่ต้องไปประชุมนั้น มีหลายท่าน และ นำรถยนต์ของตนเองไป...

แน่นอน  ต้องมีการหลงทาง...เพราะเราไม่ได้ไปโรงเรียนนี้บ่อยๆ....

*****

เนื่องจากว่า มีการเปลี่ยนแปลงสถานที่ประชุม กระทันหัน  และแจ้งไม่ละเอียด จึงหลงทาง และต้องรอกัน...ท่านรองฯ จึงชวนพวกเรานั่งรอ.....

*****

ผ่านร้านริมทาง  ชื่อร้านอะไรจำไม่ได้ละเอียด แต่จำได้แม่นคือ....ห้อยขา

*****

ครูอ้อยนั่งห้อยขา แขว่งไปมา สนุกสนานดี  แปลกดี  และเลยไปคิดถึง  เพื่อนๆ..ที่มักจะพูดว่า....นั่งแขว่งขา  ที่คานทองนิเวศน์...เอิ๊กเอิ๊ก.....

Flo874

*****

รอนานแล้ว  เกรงใจร้านอาหาร  จึงสั่ง  ลูกชิ้นปิ้ง....กินจนหมด  ก็ยังไม่มาเลย....สั่งน้ำแข็งหวานใส่ทุกอย่างด้วย.......

โชคดี.....ที่ครูอ้อยนำงานมาอ่าน...ฆ่าเวลาด้วย...ทำไมต้องฆ่าต้องแกงกันด้วย....เจ้าเวลานี่

*****

Flo873

*****

ย้อนกลับมาที่ร้าน...ห้อยขา...ครูอ้อยประทับใจที่  ร้านนี้ไม่ต้องเปลือง โต๊ะ เก้าอี้...มีแต่ เบาะนิ่มๆ  กับ โต๊ะยาวที่ยกสูงไม่ต้องเคลื่อนย้ายไปไหน.....ใช้ได้ตลอดกาล...น่าสนใจนะคะ..ธุรกิจการออกร้าน และ  ใช้สถานที่แบบนี้...

ห้อยขา แขว่งขา....