พอดีเกริ่นนำเล่มแรกไว้ "นั่นต่างหากคือชัยชนะ" ... (เฉกชนม์) ...

และได้คุยกับคุณอังคณาว่า ที่สำนักงานมีครบ 3 เล่มเลย

พร้อมมีอีกเล่ม คือ "เพื่อนกันตลอดกาล" ที่ผมไม่มี

ผมจึงได้บอกกับคุณอังคณาว่า "ตาคุณอังคณาบ้างแล้วล่ะ" :)

1

วันเวลาที่ล่วงผ่านเลยไป
ยังอีกไกลกว่าจะถึงซึ่งจุดหมาย
เก็บน้ำตาระหว่างทางที่เรียงราย
ให้กลับกลายเป็นบทเรียนนักเดินทาง

เก็บรอยช้ำขูดข่วนล้วนด้วยหนาม
ที่คอยตำสองฟากที่ถากถาง
บรรจงเช็ดรอยเลือดที่เหือดจาง
ชะโลมล้างด้วยรักจากคนไกล

แม้วันนี้เหนื่อยนักจงพักก่อน
ล้มตัวนอนเก็บฝันอันสดใส
วันพรุ่งนี้จะเข้มแข็งด้วยแรงใจ
ก้าวต่อไปให้ถึงซึ่งปลายทาง


2

ฉันสังเกตเห็นว่า
ในวัยเด็ก
จะเป็นช่วงเวลาที่เราสามารถ
จะนอนหลับได้อย่างสุขสบาย
ยากที่ใครจะล่วงล้ำเข้าไปกล้ำกราย
โลกแห่งนิทรารมณ์ของเราได้

และถึงแม้บางครั้ง
เราอาจจะฝันร้าย
แต่มันก็จะเป็นฝันร้าย
ที่เต็มไปด้วยความสนุกสนาน

ยิ่งวันวัยที่เพิ่มพูนขึ้น
ตามวันเวลา
ทำให้ยามนิทราของเราง่ายเหลือเกิน
ต่อการถูกก่อกวน
อาจจะเป็นเพราะวันเวลา
ได้นำพาเอาสิ่งต่างต่างมากมายเข้ามาในชีวิต
มีเรื่องต่างต่างมากมายที่เราต้องคิดในวันหนึ่งหนึ่ง

บางครั้งนะ
ฉันอยากจะได้วัยเด็กกลับคืนมาสักวันหนึ่ง
เพื่อที่ฉันจะได้มีโอกาสหลับได้อย่างเต็มตื่น
แม้สักคืนก็ยังดี


3

คนที่เป็นผู้ใหญ่
มักจะมองอะไรที่ยาวไกลกว่าเด็กมากนัก
ด้วยวัยที่มากกว่า
และมักจะกลัวสิ่งที่คิดว่าจะเกิดขึ้นล่วงหน้า
แต่ว่าบางที
ผู้ใหญ่อาจจะลืมไปว่า
ด้วยวุฒิภาวะที่ต่างกัน
เด็กจะมองเห็นแค่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า
และความสนุกสนานที่จะได้รับจากชีวิต
มันเป็นการยากที่จะบอกให้ใครเชื่อว่าไฟร้อน
ถ้าเขาไม่เคยสัมผัสกับไฟ
บางครั้งเราก็จำเป็นต้องปล่อย
ให้บางเรื่องบางราว
เป็นไปตามวาระและเวลาที่ควรจะเป็น
เพียงแต่ว่าเราต้องคอยประคับประคอง
ไม่ให้สิ่งต่างต่างมันร้ายแรงจนเกินไป


4

ผู้ใหญ่หลายคน
มักจะบ่นว่าการปกครองเด็ก
นี่ช่างเป็นเรื่องยากเสียเหลือเกิน
แต่ฉันคิดว่า
มันไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย
ขอเพียงเราทำความเข้าใจเขาสักนิด
เอาใจเขามาใส่ใจเรา
นึกถึงตอนที่เราเป็นเด็ก
ความรู้สึกนึกคิดของเรากับเขาในช่วงนั้น
ก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่หรอก
ขอเถอะนะ
ใช้ความอดทน
และพิถีพิถันอีกสักนิด
ในการที่จะเลือกสีสันที่จะแต้มลงไป
บนผ้าขาวผืนรักของเรา


5

ถ้าเปรียบเด็ก
เสมือนผ้าขาว
เด็กที่หน้าตาดี น่ารัก
ก็คงเปรียบได้กับผ้าเนื้อละเอียดสีขาวนวล
ที่ใครใครก็ล้วนอยากจะระบายสีที่ตนคิดว่างดงาม
ลงไปบนเนื้อผ้านั้น
บางสีอาจทำให้เนื้อผ้าดูสวยงาม
แปลกตา
บางสีทำให้เนื้อผ้าดูสกปรก
และบางสีก็ทำลายเนื้อผ้าให้ผุกร่อน
ผู้ปกครอง
ก็เปรียบเสมือนเจ้าของผ้า
ก็ต้องพยายามที่จะขจัดสีสันที่สกปรก
และทำลายเนื้อผ้าออกไป
ให้คงเหลือแต่สีสันที่สวยงาม
มันเป็นการยากมากเหมือนกันนะ
แต่เราก็ต้องพยายาม
เพื่อผ้าผืนที่เรารักจะได้มีสีสันที่สวยงาม

****************************************************************

มีข้อคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ แอบแฝงครับ

ขอบคุณครับที่ติดตามอ่าน :)


แหล่งอ้างอิง

เฉกชนม์. เหนื่อยนักก็พักก่อน. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: หนังสือหัวเตียง, 2542.