สวัสดีตอนดึกๆค่ะอาจารย์
เล่มนี้ที่ปูมีอยู่พิมพ์ครั้งที่ 3 ,2538 หลายปีแล้วค่ะ
วันเวลาที่ล่วงผ่านเลยไป
ยังอีกไกลกว่าจะถึงซึ่งจุดหมาย
เก็บน้ำตาระหว่างทางที่เรียงราย
ให้กลับกลายเป็นบทเรียนนักเดินทาง
เก็บรอยช้ำขูดข่วนล้วนด้วยหนาม
ที่คอยตำสองฟากที่ถากถาง
บรรจงเช็ดรอยเลือดที่เหือดจาง
ชะโลมล้างด้วยรักจากคนไกล
แม้วันนี้เหนื่อยนักจงพักก่อน
ล้มตัวนอนเก็บฝันอันสดใจ
วันพรุ่งนี้จะเข้มแข็งด้วยแรงใจ
ก้าวต่อไปให้ถึงซึ่งปลายทาง
บทนี้ชอบเป็นพิเศษ
ความเหนื่อยล้า
เป็นเรื่องราวธรรมดาที่สามารถจะพบเจอได้เสมอ
ในการดำเนินชีวิต
ขอเพียงแต่ว่า
อย่าปล่อยให้มันกลายมาเป็น
ต้นเหตุแห่งการท้อแท้ พ่ายแพ้
จนเลิกความตั้งใจที่จะก้าวเดินต่อไป
บทนี้ใช้เตือนตัวเองเวลาหมดแรง
ติดค้างเรื่องราวของ วุธ อ๊อด ตั้ม ต่าย และทอย ในเพื่อนกันตลอดกาลอยู่นะค่ะ ช่วงนี้กำลังวุ่นวายกับการเตรียมกับการประเมิน มาตรฐานสถานีอนามัยอยู่ค่ะ
ฝากบทกลอนท้ายเล่มไว้ก่อน
บนถนนสายเคว้งคว้างของชีวิต
เพื่อน
คือผู้ร่วมเดินทางที่เราไขว้คว้าหา
อยากให้อยู่ใกล้
อยากได้ยินเสียงปลอบใจ
อยากบอกเล่าถึงทุกข์และสุขให้ฟัง
เพราะในความเป็นจริงของชีวิต
เราอาจไม่ต้องการเพื่อนนับสิบนับร้อย
ขอเพียงแค่เพื่อนสักหนึ่งคนที่เป็นคนดี
เท่านั้นก็พอ
สักหนึ่งคนที่จริงใจกับเรา เท่านั้นก็พอจริงๆค่ะ
ฝันดีค่ะอาจารย์