"...ตัวตนและสิ่งสมมติชั่วคราว จึงเป็นสิ่งที่มีบทบาทต่อปัจเจกและสังคมอย่างยิ่ง..."

              การละเล่น เป็นกิจกรรมสำหรับการเรียนรู้ที่รอบด้านสำหรับเด็กๆ ซึ่งถึงแม้จะเป็นการเล่น ทว่า สาหรับเด็กๆแล้ว กลับจริงจัง ใส่จิตใจและมีความเป็นชีวิต 

              สื่อกิจกรรมและการเล่นจึงเป็นแหล่งสร้างประสบการณ์ บ่มเพาะให้เด็กๆเจริญเติบโต ครอบคลุมไปถึงการสร้างเสริมวุฒิภาวะและพัฒนาความเป็นพลเมือง มีจิตใจที่เปิดกว้างให้กับผู้อื่น 

              สามารถเห็นความเป็นตัวของตัวเองที่เชื่อมโยงกับกลุ่มก้อนและชีวิตส่วนรวม

             การเล่นบางอย่างไม่สนุกในตอนเด็ก แต่เมื่อโตขึ้นแล้วกลับให้แนวคิดที่ดี เช่น การวาดวงกลมและท้าทายเหยียบเงาหัวกัน เมื่อมีการทะเลาะและไม่ยอมเลิกรา

             การเล่นอย่างนี้  มักเกิดขึ้นจากเด็กๆ ทะเลาะหรือไม่ยอมลงให้กัน 

            หากเป็นคนที่ไม่เสียเปรียบหรือได้เปรียบกันมากนัก พวกผู้ใหญ่หรือเด็กๆที่ตัวโตกว่า  ซึ่งแทนที่จะเข้าห้ามปราม ก็อาจจะกลับนึกสนุก โดยยุแหย่และสร้างเงื่อนไขให้งัดเอาตัวตนแบบสมมติกันสดๆ มากระทบและเข่นกันเล่นๆไปเลย

             วิธีการก็คือ เมื่อเด็กๆที่ทะเลาะกัน เมื่อแยกก็ไม่ยอมแยกออกจากกัน ก็จะมีคนเข้าไปห้ามปรามชั่วคราว แล้วก็จับไปยืนกลางแดด 

             เสร็จแล้วก็ใช้ไม้วาดลงไปบนเงาศีรษะของแต่ละคน หรือไม่ก็วาดวงกลมด้านหน้าของแต่ละคน 

             แล้วก็สมมติว่า รูปที่วาดนั้น เป็นเงาของแต่ละคน หรือเป็นเงาพ่อ-เงาแม่ของแต่ละฝ่าย 

             ใครแน่จริงก็เหยียบเงาสมมติของฝ่ายตรงข้าม  ส่วนคนอื่นก็จะมุงดูและคอยเป็นกรรมการ

             เท่านี้แหละครับ ได้เรื่อง และเป็นเรื่องเป็นราว

             ตัวตนและเงื่อนไขสงครามซึ่งมีพื้นจิตใจมุ่งขจัดผู้อื่นได้เกิดขึ้นแล้ว เลยก็นำไปสู่การต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย จากปมที่สมมติและสร้างขึ้นมาง่ายๆ ผู้ใหญ่และคนภายนอกจะเห็นเป็นการเล่น  ทว่า ผู้เล่น เล่นอย่างเป็นเรื่องจริง

             ที่สุด หากไม่ต่างก็โผกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันฝุ่นตลบ  ก็จะกลายเป็นยืนแผ่ซี่โครงบานใส่กันฟ่อๆ คุมเชิงกันกลางแดดโดยที่ต่างก็ไม่กล้าทำอะไรกัน 

              ยิ่งเขียนเป็นวงกลมและบอกว่าเป็นเงาของพ่อ-แม่ละก็  ต่างก็มักจะยืนคุมเชิงกันอยู่อย่างนั้น

             ไม่ถอย แต่ก็ไม่กล้าเหยียบลงไปบนวงกลม ที่สมมติว่าเป็นพ่อแม่ของแต่ละฝ่าย ต้องมีคนมายกเลิกและลากไปกินข้าวกินปลา สักครู่ก็จะกลายเป็นนั่งคุยกันคิกคัก

             พอปรับเปลี่ยนอริยาบทและกระบวนการคิดเปลี่ยน เงื่อนไขต่างๆก็เปลี่ยนไป พอนึกอยากเล่น ก็หมุนเวียนกลับมาเล่นกันได้อีก

             ตัวตนและสิ่งสมมติชั่วคราว จึงเป็นสิ่งที่มีบทบาทต่อปัจเจกและสังคมอย่างยิ่ง การจัดกระบวนการเรียนรู้และให้ประสบการณ์ที่มีความหมายต่อการเรียนรู้ระดับดังกล่าว จึงสามารถดัดแปลงสู่การเล่นและการจัดสื่อกิจกรรมให้แก่กลุ่มการเรียนรู้ของเด็ก 

           มิติการศึกษาเรียนรู้ด้านสุขภาพ รวมทั้งการพัฒนาในสาขาต่างๆ ที่ทำงานกับกลุ่มเด็ก ครอบครัว  และเยาวชน  สามารถออกแบบและจัดกิจกรรมการเล่น ให้เป็นสถานการณ์การเรียนรู้ โดยมีพ่อแม่  กลุ่มผู้นำชุมชนและผู้ใหญ่เป็นพี่เลี้ยง คอยกล่อมเกลาทางความคิด พาคิด-พาเล่น ก็จะได้อะไรมากมาย.