ครอบครัวของเราพักอยู่ในแฟลตที่พักของมหาวิทยาลัย ซึ่งไม่เอื้อต่อการเลี้ยงสัตว์ใดๆบนบ้าน แต่ด้วยความที่เราก็อยากจะมีเพื่อนตัวเล็กๆที่พูดไม่ได้กันบ้าง เราก็เลยเลือกที่จะเลี้ยงแฮมสเตอร์ เพราะศึกษาแล้วว่าธรรมชาติของเขาอยู่กับสภาพของที่พักเราได้

จริงๆเราก็เริ่มเลี้ยงกันมาได้หลายรุ่นแล้ว ตั้งแต่ยังไม่รู้วิธีเลือก เอาหน้าตาน่ารักสีสันถูกชะตาเป็นปัจจัยแรก 2 รุ่นแรกมีอันต้องยกกลับไปให้ที่ร้านเลี้ยงต่อ เพราะเขาขี้ดุ ชอบงับมือเราตลอดเวลา เราเลยรู้แล้วว่า แฮมสเตอร์ที่เราจะเลี้ยงได้ ต้องเป็นเจ้าตัวน้อยๆที่มาเกาะมือเราแต่ไม่กัด ดังนั้นเจ้าแพนด้าจึงเป็นแฮมสเตอร์ตัวแรกที่พวกเราเลี้ยงได้เหมือนเพื่อน น้องฟุงเป็นคนตั้งชื่อให้เพราะเขามีสองสีคือขาวกับดำเท่านั้น แพนด้าสุภาพเรียบร้อยมาก ไม่เคยกัดเราเลย และพี่วั้นดูเหมือนจะเป็นคนที่อวดว่าสั่งแพนด้าได้ เนื่องจากแพนด้าเป็นแฮมสเตอร์ที่แสนจะปราดเปรียว เราจะชวนเขาออกมาวิ่งเล่นกับเราบ่อยๆ แต่ต้องคอยดูอย่างใกล้ชิด ล้อมวงกันไว้ให้เขาปีนป่ายวิ่งเล่น พี่วั้นจะเป็นคนที่บอกให้แพนด้าหยุดได้ เขาจะหยุดเล็กน้อย (2-3 วินาที) เพื่อมองหน้าคนสั่งแล้วก็จู๊ดเคลื่อนที่ต่อไป พี่เหน่นเป็นคนที่แพนด้าไว้ใจที่สุด ยื่นมือไปหน้าประตูเมื่อไหร่ แพนด้าก็วิ่งมาขึ้นมือทันที คุณพ่อที่ดูเหมือนจะไม่ชอบสัตว์เลี้ยงชนิดนี้ที่สุด ก็แอบทักทายจี๊ดจ๊าดกับแพนด้าเสมอๆ

 

เราเลี้ยงเจ้าแพนด้ามาได้ 2 ปีแล้วค่ะ เขาเริ่มค่อยๆแก่ลงๆ ขนที่เคยสีดำมากกว่าสีขาว ก็กลายเป็นขาวด่างๆ (เหมือนผมหงอก) มากขึ้นๆ พร้อมๆกับความว่องไวที่ลดลงๆ จนตอนหลังนี้เขาดูเหนื่อยมาก เวลาออกมาข้างนอกก็จะเคลื่อนที่น้อยลง ตัวก็สั่นๆเหมือนผู้สูงวัยจริงๆ เวลานอนกินอาหารก็พาดตัวกับถ้วยแทนท่าที่เราเห็นติดตา ที่เป็นท่านอนหงายในถ้วยทรายอาบน้ำเอามือ 2 ข้างค่อยๆดันอาหารที่สะสมไว้ในกระพุ้งแก้มออกมาแทะกินอย่างสบายใจ

เราทำใจไว้แล้วว่า แพนด้าท่าทางจะอยู่กับเราอีกไม่นาน แม้เขาจะตาใส และทำท่ากระตือรือร้นทุกครั้งที่เราเอาแตงกวาหรือถั่วฝักยาวของโปรดไปยื่นให้แทะ แต่ก็เห็นได้ว่าเขาอ่อนแรงเต็มที มาวันนี้น้องฟุงเอาแตงกวาให้ เขาก็มาแทะกินอย่างมีความสุข แต่พอหมดไปไม่นาน เขาก็นอนนิ่งไปเลย น้องฟุงร้องเรียก "แพนด้า แพนด้า" อยู่ 2-3 ครั้ง เหมือนอยากจะปลุกให้เขาตื่น แต่แล้วน้องฟุงก็นึกได้ หันมาบอกคุณแม่ว่า เขาไปเสียแล้ว เป็นความสูญเสียครั้งแรกที่น้องฟุงได้เรียนรู้ และน่าดีใจที่น้องฟุงได้เล่นกับแพนด้าก่อนที่เขาจะจากไปจริงๆ และเราคุยกันไว้ก่อนแล้วสักพักว่า เขาคงอยู่กับเราได้อีกไม่นาน

ก่อนคุณแม่จะเอาแพนด้าไปฝังใต้ต้นมะยม น้องฟุงขอลูบตัวแพนด้าที่ไร้ลมหายใจเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับเรียกชื่อเขาเบาๆ...เป็นการอำลา

เป็นความจริงของโลกที่เราได้เรียนรู้อีกบทหนึ่ง ทุกสิ่งทุกอย่าง เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็ดับไป...เศร้า...แต่เข้าใจนะคะ