วิวาทํ ภยโต ทิสฺวา อวิวาทญฺจ เขมโต สมคฺคา สขิลา โหถ เอสา พุทฺธานุสาสนี ..."ท่านทั้งหลายจงเห็นความวิวาทโดยความเป็นภัย และ ความไม่วิวาทโดยความปลอดภัยแล้ว เป็นผู้พร้อมเพรียง มีความประนีประนอมกันเถิด นี้เป็นพระพุทธานุศาสนี"

ตีนกับตาอยู่กันมาอย่างผาสุก
จะนั่งลุกยืนเดินเพลินหนักหนา
มาวันหนึ่งตีนทะลึ่งเอ่ยปรัชญา
ว่าตีนมีคุณแก่ตาเสียจริงจริง

ตีนพาตาไปในที่ต่างต่าง
ตาจึงได้พบนางและสรรพสิ่ง
เพราะฉะนั้นดวงตาต้องประวิง
ว่าตีนนั้นเป็นสิ่งควรบูชา

ตาฟังตีนคุยโม้ยิ่งหมั่นไส้
จึงร้องบอกออกไปด้วยโทสา
ว่าที่ตีนไปได้ก็เพราะตา
ดูมรรคาเศษแก้วหนามไม่ตำตีน

เพราะฉะนั้นตาจึงสำคัญกว่า
ตีนไม่ควรจะมาคิดดูหมิ่น
ในโลกนี้ทั้งพิภพจบธานินทร์
ถิ่นที่ตีนไปได้ก็เพราะตา

ตีนได้ฟังคั่งแค้นแสนจะโกรธ
ก้าวกระโดดโลดไปใกล้หน้าผา
เพราะอวดดีคุยเบ่งเก่งกว่าตา
ส่วนชีวาจะดับไปไม่รู้เลย

ตาเห็นตีนอวดเบ่งเร่งกระโดด
แกล้งพิโรธกระพริบพับหลับตาเฉย
ตีนพาตาถลาล้มทั้งก้มเงย
ตกแล้วเหวยเลยตายห่าทั้งตาตีน

พระครูชยานันทคุณ