เรารู้เขาแต่เขาไม่รู้เรา

ในความชุ่มฉ่ำของเม็ดฝนที่หล่นลงมาเกือบทุก ๆ วันในช่วงนี้  ทำให้ชีวิตสดชื่นขึ้นมากเลย  การที่เรามีภาระที่ต้องทำนั้นก็เป็นวิถีชีวิตของการเกิดมาเป็นคน  ทำตามหน้าที่ของตนที่มีอยู่  วันนี้อีกวันที่ต้องทำหน้าที่การสอนในช่วงบ่าย 

 ถามว่าการเริ่มเข้าสอนในชั่วโมงแรกและพบผู้เรียนกลุ่มแรกรู้จักกัน  ณ  ตรงห้องเรียนนั้นละคุณเตรียมตัวอย่างไร..?  ตอบได้ว่า...ในเนื้อหาวิชาการผมไม่ได้เตรียมอะไรเลยละ   ถามว่า...แล้วคุณเอาอะไรไปสอนละ..? 

 ตอบว่า...ก็ผมไปทำความรู้จักกับผู้เรียนก่อนนะและพูดทั่วไปในเบื้องต้นเกี่ยวข้องกับรายวิชาที่จะสอน...ถามว่า...คุณมีอะไรติดตัวไปสอนในคาบแรกที่เจอกับผู้เรียน..?  ตอบว่า...มีเพียงรายชื่อผู้เข้าเรียนที่ลงทะเบียนรายวิชานี้นะ  ถามว่า...แล้วคุณทำอย่างไรละ..?  

ตอบว่า...ทักทาย...ท้าทาย  หักมุมให้คิด  ปลุกให้ตื่นจากอวิชชา  ชวนคุยเป็นกันเอง  ส่งรายชื่อให้ผู้เรียนลงรายมือ...ไปเรื่อย  เราก็สังเกตผู้เรียน  สนใจเขาว่า...เป็นใคร  มาจากไหน...  สนใจจริงในการเรียนวิชานี้รึเปล่า..

ทำให้ผู้เรียนค้าหาตนเอง...เรารู้เขาแต่เขาไม่รู้เรา  อิ อิ อิ...ถามว่า...หลังจากสอนจบคาบลงคุณรู้สึกอย่างไร..? 

 ตอบว่า...ได้เห็นหน้าตาและจิตใจผู้เรียนส่วนมากยิ้มแย้มแจ่มใส  เราเดินไปไหนก็จะมองตามและบางคนก็เข้ามาพูดคุยด้วยแบบเป็นกันเองดี  นั้นคือมีความรู้สึกดีจัง...อิ อิ อิ.