อยากมีชีวิตที่ดี มีความสำเร็จ มีความสุข มีความสามารถ ให้ซึมซับเอาเอง จากตัวอย่างดีๆ รอบตัว   ที่มีอยู่มากมาย

 

ที่จริงคนเราทุกคนเป็นคนร่ำรวยตัวอย่างดีๆ เรื่องราวดีๆ ที่อยู่รอบตัว    แต่คน ส่วนมากมองไม่เห็น  หรือไม่เอาใจใส่    ผมเป็นคนโชคดีที่เอาใจใส่เรื่องนี้   ทำให้ผมมีบุคคลในอุดมคติสำหรับเอาอย่างเต็มไปหมด

เมื่ออายุน้อย ผมมีผู้ใหญ่ที่ผมต้องการเลียนแบบ    และมีเพื่อนบางคนที่ผมถือเป็นตัวอย่างเอาไว้สังเกตว่าเขาทำตัวในเรื่องนั้นอย่างไร จึงจับใจผมจริงๆ   เมื่ออายุมากขึ้นผมมีทั้งผู้ใหญ่ มิตร และศัตรู เป็นครู    มีทั้งครูที่เราหมั่นสังเกตเพื่อเอาอย่าง    และครูที่เราใช้สั่งสอนฝึกฝนตนเองไม่ให้ปฏิบัติ ไม่ให้ตกหลุมดำแห่งอเวจี ที่เป็นหลุมพรางชีวิต

โดยวิธีนี้ ในระยะยาว ผมได้ศัตรูกลับมาเป็นมิตร    เพราะเขาเป็นศัตรูฝ่ายเดียว ผมกลับใช้เขาเป็นครู  

 

ผมสอนตัวเองว่า เรื่องอะไรเราจะไปเสียเวลาหมกมุ่นอยู่กับเรื่องไม่ดี หรือด้านไม่ดีของเรื่อง    เวลาในชีวิตของเราสั้นนิดเดียว เราต้องใช้ให้คุ้ม    โดยการใช้เวลาซึมซับตัวอย่างดีๆ ซึมซับสิ่งดี (ด้านดี) และซึมซับความดี    ตัวเราก็จะค่อยๆ พัฒนาทักษะที่ซับซ้อนที่ช่วยให้เรามีชีวิตที่ดี  

 

เมื่ออายุมากขึ้น คนที่ผมพบปะส่วนใหญ่เป็นคนคราวลูกคราวหลาน   ผมบอกตัวเองว่าผมต้องฝึกซึมซับตัวอย่างที่ดีจากคนเหล่านี้ให้ได้    ผมไม่มุ่งทำตัวเป็นคนแก่ให้คนอื่นเคารพเอาเป็นแบบอย่าง    แต่มุ่งทำตัวเป็นนักเรียน หาทางเรียนรู้จากคนรุ่นใหม่    ซึมซับจากตัวอย่างที่ดี ที่เป็นคนรุ่นใหม่    ที่ผมทึ่งอยู่บ่อยๆ ว่าเขาสามารถคิดและทำสิ่งดีๆ เหล่านั้นได้อย่างไร

 

อยากมีชีวิตที่ดี ต้องฝึกเป็นบุคคลเรียนรู้

 

วิจารณ์ พานิช

๑๖ ต.ค. ๕๑

บนรถโค้ชไปชะอำ