วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ดีใจมากเพราะว่า้เข้า blogได้แล้ว เนื่องจากระยะนี้ฝนฟ้าในเขตอำเภอเมืองระยองฝนตกหนักและฟ้าแรงมากๆ ทำให้โทรศัพท์ไม่สามารถใช้การได้มาหลายวัน มาวันนี้ TOT ใจดีมาแก้ไขให้ก็เลยเป็นที่มาของคำว่า ดีใจ เมื่อวันก่อน (วันที่ 26 ตุลาคม 2551) ไปติดต่อธุระที่ ม.บูรพา เจอน้อง ๆ ป.โท รุ่นใหม่ปฐมนิเทศกันที่ตึก QS 201 ทำให้นึกย้อนไปเมื่อพฤษภาคม 2550 ตอนที่มาสมัครเข้าเรียน ป.โท ใหม่ ทำให้รู้สึกว่า อยากมาเรียนอีก แต่ ป.เอก คงยากมากเลย ..... ความรู้สึกแรกเืมื่อสอบวิชาสุดท้ายเสร็จแล้วดีใจสุดๆ ที่เรียนจบแล้วต่อไปนี้เสาร์อาทิตย์ฉันจะไม่ไปไหนจะพักผ่อนให้สบายเลยเพราะปีกว่าๆมานี่ทำงานจันทร์ถึงศุกร์
เสาร์อาทิตย์ก็ต้องขับรถมาเรียนที่ ม.บูรพา แต่ พอพักผ่อนได้สักอาทิตย์สองอาทิตย์ ก็ เหงา นึกถึงพี่ๆเพื่อนๆน้องๆที่ ม.บูรพา ที่เคยเรียน เคยทำงานร่วมกันมา ก็คงเป็นได้แค่ความทรงจำที่ดีต่อกันนะ หวังว่าสักวันหนึ่งคงมีโอกาสพบเจอหน้ากันอีก แต่ ถึงอย่างไรก็แล้ว...อยากจะบอกทุกคนว่า...คิดถึงนะ คิดถึงจากใจจริง...
จาก..รองฯขวัญ
28 ตุลาคม 2551
เวลา 17.30 น.
หวัดดีน้องคนเล็กแต่ตัวโต คิดถึงจ้ะ ขอบคุณค่ะที่ขึ้นมาทักทาย
ผมก็คิดถึงทุกคนครับ
ขอบคุณในความคิดถึง แล้วจะนัดเจอกันแน่นอนจ้ะ