แม้การแลกเปลี่ยนเรียนรู้จะจบลง แต่ฉันเชื่อว่าเรื่องราวดีๆ ที่ฉันได้เห็น ได้รู้ และได้ข้อคิดจะถูกถ่ายทอดสู่สาธารณะในไม่ช้า

ระยะเวลากว่า 6 เดือน ที่ เรา ร่วมกันวางแผน ขบคิด และสร้างสรรค์
การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของกลุ่มคนที่มีจิตใจงดงามท่ามกลางสถานการณ์ไม่ปกติที่รับรู้ผ่านข่าวสารจากสื่อ
ถึงอย่างนั้นก็ตาม เรา ก็ยังคงตกลงกันเลือกที่จะทำงานในพื้นที่ภาคใต้อย่างเต็มใจ

เวทีสีขาว เป็นเวทีแรกที่เกิดขึ้น
ความตื่นเต้นที่ได้เรียนรู้กับคนกลุ่มใหม่ ความตระหนกที่กลัวว่าจะทำได้ไม่ดี
แต่ด้วยความตั้งใจทั้งการเตรียมงานและวันงานของ เรา เมื่อเสร็จงานฉันมีความสุขและพอใจกับผลงานที่เกิดขึ้นอย่างเต็มร้อย

เวทีแรกของการพบปะ เป็นการถ่ายถอดบทเรียนชีวิตที่สะท้อนให้เห็นถึงบริบทของการพัฒนาจิตให้เป็นผู้ให้อย่างไม่มีข้อจำกัด  วิธีคิดในการเปลี่ยนแปลงความคิดและการปฏิบัติของผู้เข้าร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ 
15 ท่าน ซึ่งเป็นบุคลากรในโรงพยาบาลชุมชน 6 แห่ง:

โรงพยาบาลละงู สตูล     โรงพยาบาลกะพ้อ ปัตตานี      โรงพยาบาลหนองจิก ปัตตานี 

โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชยะหา ยะลา    โรงพยาบาลเทพา สงขลา     และโรงพยาบาลนาหม่อม สงขลา

น้ำตาของความตื้นตัน ชื่นชม ในความดีงามของผู้ได้ฟัง  
น้ำตาของความตื้นตัน อัดอั้น ปิติ ของผู้เล่า ไหลริน
ท่ามกลางบรรยากาศของความขาวสะอาด บริสุทธิ์
เฉกเช่นผู้มีจิตใจงดงามที่ล้อมวงแบ่งปันเรื่องราวของตนเองแก่ผู้อื่น

กำลังใจถูกเติมเต็มให้แก่กันและกัน 
ประสบการณ์ชีวิตถูกยกขึ้นมาเป็นบทเรียน 
วิธีคิดและการก้าวผ่านปัญหาถูกหยิบยื่นและแบ่งปัน 
แง่คิดและวิธีการทำงานหลายเรื่องในเวทีถูกนำกลับไปใช้ในโรงพยาบาลของตน
ซึ่งเราได้รับรู้พร้อมรอยยิ้มในการพบเจอครั้งต่อมาถึงผลการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่ผู้ร่วมเวทีหยิบสิ่งที่เหมาะสมกับตนกลับไปใช้ได้อย่างไม่ขัดเขิน

จากเรื่องเล่าบริบทชีวิตของตนเองในเวทีแรกสู่บทบาทการทำงานในหน่วยงานในเวทีที่สองริมหาดแก้ว 

ความเอื้อเฟื้อ ความเข้าใจ และการมองภาพเดียวกันของคนในองค์กร เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้บุคคลเหล่านั้นมีพลังขับเคลื่อนงานบริการด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์ของตัวเองและคนรอบข้าง

ฉันรอคอยการกลับมาเจอกันของพวกเราอีกครั้ง ซึ่งถือเป็นครั้งสุดท้ายภายใต้การทำงานในครั้งนี้ แต่ฉันมั่นใจว่าพวกเราต้องเจอกันอีก...

เวทีสุดท้ายในบรรยากาศสบายๆ ที่ พวกเรา ได้ร่วมทบทวนตัวเองอีกครั้งผ่านช่วงเวลาของชีวิตด้วยการนิ่งคิดและเขียนบรรยายความเป็นตัวเองอีกครั้ง 
หลายคนมีเรื่องราวเพิ่มเติมจากเรื่องเล่าในสองเวที
หลายคนตอกย้ำความรู้สึกถึงตัวเองไม่ต่างจากเรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดอย่างเป็นธรรมชาติ

นอกจากการเขียนแล้วกิจกรรมการวาดภาพตัวเองถูกจัดเตรียมให้ผู้เข้าร่วมได้แสดงความเป็นตัวตนผ่านภาพวาด
ทุกคนมีความสุขกับการใส่สีสันในสิ่งที่แทนตัวเอง
หลายคนนิ่งคิดว่าอะไรคือภาพที่จะเป็นตัวเอง
รวมทั้งฉันด้วย...ถ้าเป็นฉันจะวาดภาพอะไรหนอ 

ความอิ่มของฉันเกิดขึ้นเนื่องเพราะเห็นการเตรียมตัวอย่างตั้งใจของทุกโรงพยาบาลในการนำเสนอสิ่งที่เราขอร้อง ทั้งการเตรียมภาพ เรื่อง รวมทั้งวีดีทัศน์ที่ถูกจัดทำขึ้นเพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในครั้งนี้...

การทำงานจิตอาสาของแต่ละโรงพยาบาลถูกถ่ายทอดผ่านสิ่งที่แต่ละโรงพยาบาลได้เตรียมตัวมาเป็นอย่างดี

ปัจจัยที่นำมาสู่การพัฒนาการทำงานจิตอาสาของแต่ละโรงพยาบาลถูกนำเสนอในมิติต่างๆ กันไป

 

พวกเรา จบการประชุมในวันแรกด้วยน้ำทะเลสีเขียวที่เกาะปอดะ และอ่าวพระนาง 
ปิดท้ายค่ำคืนแห่งรอยยิ้มด้วยอาหารทะเลเผา และการร้องรำทำเพลง สนุกกันจนลืมเหนื่อย
ปิดการประชุมวันที่สองด้วย สระมรกต และสุสานหอย เหมือนพวกเราจะหลงทางกันที่สระมรกตแต่ทุกคนไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัว กลับสนุกกับการเดินทางร่วมกัน

แม้ว่าไม่ทุกคนที่ร่วมท่องเที่ยวกับพวกเรา แต่ฉันก็เชื่อว่าทุกคนอิ่มกับการพบเจอกันครั้งนี้ไม่แพ้กันทีเดียว 

ฉันหลับตลอดระยะเวลาหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาทีบนเครื่องบินจากกระบี่ถึงสุวรรณภูมิ เช่นเดียวกับอ้ายเอก จตุพร และพี่ฝน อ.ธันยพร ที่พากันงีบไปด้วยความอ่อนแรง ทั้งเหนื่อย ทั้งสนุก ทั้งสุขใจ

แม้การแลกเปลี่ยนเรียนรู้จะจบลง
แต่ฉันเชื่อว่าเรื่องราวดีๆ ที่ฉันได้เห็น ได้รู้  และได้ข้อคิด
จะถูกถ่ายทอดสู่สาธารณะในไม่ช้า 
ฉันอยากให้ทุกคนเห็นเหมือนฉัน ได้ยินเหมือนฉัน จะได้ยิ้มอิ่มเหมือนฉัน...

หรือฉันคิดมากไป

------------------------------------------------------

ขอบคุณดอกไม้ทุกดอกที่สละเวลามาร่วมแบ่งปันความดีงามให้แก่กัน

ขอบคุณมูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์ และมูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติที่สร้างโอกาสให้ฉันได้เห็นดอกไม้งามหลายดอกนี้  

ขอบคุณอ้ายเอก จตุพร และอาจารย์น้ำฝน ที่ให้โอกาสได้เป็นส่วนหนึ่งในงานของเรา   

ขอบคุณทีมแผนฯ ที่ประสานงานให้การทำงานมีความราบรื่น แต่เสียดายที่ไม่ได้ร่วมบันทึกความประทับใจกับทะเลสีเขียว สระมรกต และสุสานหอย

ขอบคุณทุกคน...จากใจ

พิมพ์ดีด ---^.^---