ไม่มีข้าวฟรี

เรื่องที่ ๒๕  “ภูมิปัญญาแห่งยุค”

 

            เมื่อกาลนานมาแล้ว  องค์ราชัน ทรงมีรับสั่งให้เหล่านักปราชญ์ราชบัณฑิต ให้ประมวล “ภูมิปัญญาแห่งยุค” นี้ทั้งหมด  บันทึกเป็นหนังสือ เราจะถ่ายทอดไว้เป็นมรดกแก่ชนรุ่นหลัง”

          นักค้นคว้าทุ่มงานหนักหน่วงยาวนาน  สำเร็จรูปได้สิบสองเล่มพอดี  พระราชาทอดพระเนตรแหล่งปัญญาทั้งสิบสองเล่ม ที่นำทูลเกล้าถวาย จึงตรัสว่า

“อย่างนี้สินะ “ภูมิปัญญาแห่งยุค” บรรจุมวลความรู้ทั้งปวงที่เราจะให้ไว้เป็นรางวัลแก่มนุษยชาติ แต่ยางเกินไป ฉันเกรงว่าคนจะไม่อ่าน  ย่อลง”

            เหล่านักปราชญ์รุมกันหาบหามไม่นับยามรุ่งยามค่ำ  จนเสร็จเป็นหนึ่งเล่ม องค์ราชัน ยังทรงเห็นว่ายาวยืด ทรงมีบัญชาให้ย่อลงอีก คณะก็มิได้ท้อแท้ บีบลงเหลือหนึ่งบท  หนึ่งหน้า หนึ่งย่อหน้า แต่ยังไม่เป็นที่พอพระทัย

            จนกระทั่งเหลือประโยคเดียว

            พระราชาทรงตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง  “นี่สิ จึงเรียกว่า “ภูมิปัญญาแห่งยุค” เมื่อทุกคนรู้ความจริงนี้แล้ว ปัญหาส่วนใหญ่ก็จะหมดไป

ประโยคนั้นเขียนง่าย ๆ ว่า “ไม่มีข้าวฟรี”

 

(จากข้อเขียนของ ดร.สุรัฐ  ศิลปะอนันต์)