เมื่อครูอ้อยยังเล็ก  อายุได้ห้าขวบ คุณพ่อคุณแม่จึงมีน้องให้ครูอ้อย  ครูอ้อยจึงเป็นพี่  แต่ครูอ้อยก็ยังเล็กสำหรับคุณพ่อคุณแม่เสมอ  

โดยเฉพาะคุณแม่  ท่านจะทำทุกอย่างให้ลูกๆ  โดยเฉพาะดูแลร่างกายของลูกๆ 

ครูอ้อยมักจะถูกเรียกไปหา  และให้คว่ำมือทั้ง 2 ข้าง เพื่อดูเล็บ  คุณแม่จะเรียกไปตัดเล็บเสมอ 

ครูอ้อยชอบมองคุณแม่ตัดเล็บให้  ทั้งเล็บมือและเล็บเท้า  ครูอ้อยไม่รู้ว่า...ทำไมท่านถึงต้องทำให้ลูกๆ ถึงขนาดนั้น  มารู้คำตอบดีมากๆ  ตอนที่มีลูกเป็นของตัวเอง 

ตอนที่คุณแม่ตัดเล็บให้  ครูอ้อยไม่เคยคิดว่า....คุณแม่จะตัดเข้าเนื้อ   ครูอ้อยมอบความไว้วางใจให้คุณแม่จนหมดหัวใจ  และคุณแม่ก็ตัดเล็บให้ครูอ้อยแบบหมดหัวใจ...เช่นกัน 

คุณแม่นำที่ตะไบขัดเล็บให้  ไม่คม  เวลาลูกเกาผิวหนัง...จะได้ไม่เป็นแผล 

*****

จวบจนมาจนโต  ตัดเล็บทีไร ก็คิดถึงคุณแม่ทุกทีไป  ไม่สบายใจเท่าให้คุณแม่ตัดให้เลย 

แต่การทำอะไรให้ตนเองได้นั้น  เป็นสิ่งที่คุณพ่อคุณแม่อยากให้เป็นอย่างนั้น  แต่ครูอ้อยก็อยากอ้อน  ให้คุณแม่ตัดเล็บให้อยู่ร่ำไป

มารู้สึกไม่สู้ดี....กับการให้คนอื่นตัดเล็บให้  เมื่อโตขึ้นจนอายุปูนนี้  ไปร้านเสริมสวยทีไร  เห็นคนอื่น  นั่งเหยียดขา  ให้ช่างตัดเล็บให้  ครูอ้อยหวาดเสียวแทน 

หวาดระแวงว่า...ช่างจะตัดให้ จนเข้าเนื้อ

ลุ้นจนตัวโก่ง  กว่าจะตัดเสร็จเรียบร้อย  ก็ทำเอา ใจคอสั่นไปหมด 

เสียวแล้วเสียวอีก  กลัวเขาตัดเข้าเนื้อและเลือดออกด้วย.....กลัวเจ็บ  กลัวเลือดออก 

สู้ทำเองดีกว่า  สู้ตัดเล็บให้ตัวเองดีกว่า  รับผิดชอบตัวเองดีกว่า...หากตัดเล็บเข้าเนื้อตัวเอง  ใส่ยาแดง  ไม่นานก็หาย 

แต่หากไปให้คนอื่นตัดให้  หากตัดเข้า เนื้อ  จะไปต่อว่าต่อขานเขา...ก็ไม่ได้  เพราะเรามอบความไว้วางใจให้เขาแล้ว 

*****

คำว่า..มอบความไว้วางใจ  เสมือนกับอะไร  ที่เราเอง  ไม่สามารถจะทำกิจกรรมนั้นได้  เรามอบให้เขาทำแทนเรา  เรามอบความไว้วางใจให้พวกเขาทำให้เรา...เหมือนกับยื่นมือ  ให้เขาตัดเล็บให้  เขาตัด จนวุ่นวิ่น  เข้าเนื้อจนเหวอะหวะ  เราจะไปต่อว่าต่อขานเขาได้อย่างไร  ในเมื่อ เราเอง  ได้มอบความไว้วางใจให้เขาตัดให้.....

ต่อเมื่อ...เราจะไม่ให้เขาตัดเล็บให้เรา  เราต้องช่วยตัวเองให้ได้ด้วยการตัดเล็บให้ตัวเราเอง  ไม่มอบความไว้วางใจให้ใครตัดเล็บให้เราอีกต่อไป...เพราะมันทั้งหวาด และ เสียว 

ดังนั้น  เรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า...อย่าให้ใครตัดเล็บให้ ฉันใด  ก็อย่า ให้ความไว้วางใจ กับใครด้วย.....ฉันนั้น

*****

แต่งานบางงาน  เราต้องเต็มใจมอบหมายให้เขาทำให้  เพราะพวกเขาอาสาเป็นตัวแทนให้เรา  เขาอาสาตัดเล็บที่เรายื่นมือไปให้เขาตัด  เรามอบความไว้วางใจให้เขา  ด้วยคิดว่า  เขาจะไม่ตัดเล็บเราจนเหวอะหวะ......

แต่แล้ว  เราก็ต้องเจ็บปวดรวดร้าว  เพราะเขาหลายคนเหลือเกิน  รุมตัดเล็บให้เรา อย่างไร้ความเมตตา  เลือดออกมาตั้งเยอะ  เหวอะหวะ...เขาก็ไม่รักษา  ไม่ใส่ยาแดงให้ 

เขากลับเมินเฉย  ไม่รับผิดชอบในการกระทำที่โหดร้ายของเขา 

กลับมาว่าเราอีกว่า....ยื่นมือมาให้เขาตัดเล็บ ทำไม 

ทั้งๆที่  ครูอ้อยไม่มีโอกาสได้เลือก คนตัดเล็บที่ดีให้ครูอ้อย....

นอกจากคุณแม่ของครูอ้อยคนดีและ คนเดียวเท่านั้น