ใบหน้าเปื้อนยิ้ม เป็นกำลังใจในการทำงาน

                   

          วันนี้เข้ารับบุญบ่าย       มาเป็น leader  เจองานเข้าแต่ต้นเวร เริ่มด้วยคนไข้ แผลใหญ่  เลือดไหลไม่หยุด จบด้วยแพทย์เวร มาช่วยเย็บแผลห้ามเลือด เดินกันวุ่นตึก เพราะไม่ค่อยเย็บในตึกผู้ป่วยใน แต่ตามใจแพทย์ inturn เดี๋ยวจะว่าพยาบาลเรื่องมาก   ตามด้วยผู้ป่วยหอบมากจนหายใจเองไม่ได้ จบด้วยใส่ท่อช่วยหายใจ ส่งต่อ รพ.มหาราช   

         แอบแซวเล็ก ๆ จะปิดประตู ward แล้วนะค่ะ  หมอมาทีไร "งานเข้า" อีกแล้ว หมอแจ๊คได้แต่ยิ้ม

         เกือบ 4 ทุ่ม ผู้ป่วยหญิงห้องพิเศษ คนไข้โรคปอด หายใจหอบ เอ ...เราแน่ใจว่าไม่หอบนี่นา  วัดค่าออกซิเจนในเลือดได้ ตั้ง 100 เปอร์เซนต์ " คุณป้ารู้สึกหายใจหอบหรือค่ะ " เราถาม

         วิญญาณพยาบาลใจดีเข้าสิง  "ตามที่ดู คุณป้าสบายดี ไม่หอบแล้ว ค่าออกซิเจนในเลือดดี ปกติ เสียหน้าดีขึ้นจากวานมาก มีอะไรไม่สบายใจบอกหนูได้นะค่ะ " (หนูตัวใหญ่ เสียด้วย ) 

         ข้าพเจ้าไม่รู้จะทำอย่างไร พ่นยาให้เพื่อ ประคับประครองจิตใจผู้ป่วย

         ประตูปิดนิดเดียว คุณลุง สามีคู่ใจคุณป้า ออกมาตาม "หมอร้องไห้ใหญ่แล้ว"

         " พี่เพชรทำอะไรคนไข้นะ ร้องไห้ใหญ่เลย " น้องสาวร่วมชะตากรรมถาม

          ข้าพเจ้าเข้าไปประคับประครองจิตใจ ได้ความว่า "น้อยใจลูก  ๆ ไม่มาเยี่ยม " เราต้องยกแม่น้ำทั้งประเทศมา support  (ไม่ขอกล่าวโดยละเอียดค่ะ)

คุยกันอยู่นาน โดยขอร้องให้คุณลุงออกนอกห้อง เนื่องจากคุณป้าไม่ยอมพูดใด ๆ คุณลุงใจดีให้ความร่วมมือด้วยดีค่ะ   แล้วเรื่องราวต่าง ๆ ก็พรั่งพรูออกมา ข้าพเจ้าได้แต่ นิ่งฟัง และสะท้อนความรู้สึก ของคุณป้าเท่านั้น ดูได้ผลค่ะ

           

          คุณป้าค่อย ใจชื่นขึ้น   ยิ้มได้และหยุดร้องไห้ ตอนนี้หลับปุ๋ยไปแล้ว

    " สุขใจ" ที่ได้ให้ นานทีเดียวจะมีเรื่องราวดี ๆ ในการทำงาน

                  "ป่วยใจ" เป็นเรื่องใหญ่ไปเสียแล้วในปัจจุบัน

      **วันนี้ข้าพเจ้าสุขใจที่ได้ให้ ทำดีวันออกพรรษา ใบหน้าเปื้อนยิ้มของคนไข้ พาเราสุขใจ  เป็นกำลังใจในการทำงานต่อไปค่ะ **

                                     สู้ต่อนะคุณพยาบาล