วันนี้เป็นวันแรกที่ได้เปิดฤกษ์สำหรับงานวิจัยโครงการใหม่อย่างเป็นทางการ แต่ความจริงคือตามสัญญาโครงการนี้จะต้องเริ่มตั้งแต่สิงหาคมแล้วครับ นี้ผ่านไปเกือบสามเดือนแล้ว ผมได้เพียงประสานงานกับทีมวิจัยเป็นรายคน แล้วก็คุยกันคนที เหตุที่ยังไม่ได้เริ่มเป็นทางการเนื่องจาก ผมยังรู้สึกไม่พร้อมสำหรับงานนี้ด้วยเหตุผลสุขภาพ แต่ตอนที่บอกกับผู้สนับสนุนโครงการนั้น บอกไปล่วงหน้าตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลว่า สิงหาน่าจะเริ่มงานได้

มีวิจัยชุดนี้มีห้าคนครับ แต่การประชุมวันนี้ประชุมหกคน เพราะผมเชิญอาจารย์อิบราเฮ็ง หะยีสาอิ (Ibm ครูปอเนาะ) เข้าร่วมการประชุมด้วย ในตำแหน่งผู้ทรงคุณวุฒิประจำโครงการนี้ แต่ก่อนเชิญก็ต้องถามท่านก่อนครับว่า จะมาทำงานหรือเปล่าในวันนี้ (ถามท่านเมื่อวานครับ) รู้สึกเมื่อวานท่านยังไม่รับปากครับว่าจะมาได้หรือเปล่า แต่ปรากฏก่อนเริ่มประชุมครึ่งชั่วโมง ท่านก็โทรมาว่า ถ้าจะให้ท่านประชุมด้วย คงต้องไปประชุมที่ตึกคณะวิทย์ฯ ฮิฮิ อันนี้โอเคอยู่แล้วครับ อันเนื่องจากที่ผมนัดคราวแรกเป็นที่ตึกคณะศิลป์ฯ ก็เนื่องจากขี้เกียจไปจองห้องประชุมที่อื่น แต่ความจริงแล้ว ห้องประชุมคณะศิลป์ฯ ไม่ว่างแน่นอนร้อยเปอร์ ยังคิดๆ อยู่แล้วว่าจะประชุมห้องไหนดี ฮิฮิ

เนื่องจากโครงการนี้ตอนร่างโครงการมีผมกับอาจารย์เกษตรชัย สองท่านเท่านั้นที่ได้ร่วมทำโครงการ การคุยกันอย่างเป็นทางการครั้งแรก ผมเลยนำเสนอกรอบการวิจัยก่อนครับ หลังจากนั้นเป็นการแชร์ความเห็นและประสบการณ์กันอย่างกว้างขวางจริงๆ ครับ จนผมคิดว่า แนวทางการวิจัยครั้งนี้ชัดมาก และทีมวิจัยน่าจะมองไปในทางเดียวกันครับ และผมก็เห็นว่า ทีมวิจัยชุดนี้หลากหลายประสบการณ์จริงๆ ครับ

อ.เกษตรชัย จุดประเด็นคำถามว่า ต่างประเทศดำเนินการประกันคุณภาพการศึกษาของโรงเรียนอย่างไร อ.ฮาเซ็ม จาก วิทยาลัยอิสลามศึกษา (วอศ.) มอ.ปัตตานี นำเสนอภาพการศึกษาที่ประเทศคูเวตครับ เนื่องจากท่านเรียนที่นั่นตั้งแต่มัธยมจนระดับปริญญาครับ ส่วน อ.Ibm ครูปอเนาะ นำเสนอภาพงานประกันในกลุ่มประเทศตะวันออกในอีกมิติหนึ่งครับ บวกกับโรงเรียนในประเทศมาเลเซียที่ท่านไปดูงานมา นอกจากนี้ท่านยังนำข้อมูลที่ผู้ทรงคุณวุฒิด้านคุณภาพการศึกษาจากซาอุฯ ที่เคยมาบรรยายที่ มอย.ให้ทีมวิจัยได้ทราบ

เรานำเสนอและวิเคราะห์ระบบการประกันคุณภาพที่เรารู้จัก เช่น top-star ของคุณหมอยงยุทธ และผลการวิจัยของ ดร.ชุมศักดิ์ แห่งศึกษาศาสตร์ มอ.ปัตตานี ความจริงผมอ่านงานสองชิ้นนี้มาหลายครั้งแล้วครับ แต่วันนี้เป็นงัยไม่รู้ที่ลืมภาพของสองระบบนี้ไปได้ ดีที่ อ.Ibm ครูปอเนาะ บอกว่า โรงเรียนของท่านนำระบบ top-star ไปใช้ ส่วนอ.เกษตรชัยก็เคยร่วมสังเคราะห์งานวิจัยของ ดร.ชุมศักดิ์ จึงนำเสนอภาพระบบนี้ให้ที่ประชุมได้เข้าใจได้เป็นอย่างดี

เสร็จประเด็นนี้ก็คุยต่อเกี่ยวกับโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามในสามจังหวัด อันนี้ทึ่ง อ.มูหามัดรูยานี ครับ เพราะท่านไม่ได้มามือเปล่า พกเอกสารข้อมูลมาพร้อม เลยคุยกันได้อย่างรวดเร็ว แล้วก็เห็นแนวทางการสร้างความร่วมมือกับโรงรียนที่จะนำระบบที่ออกแบบไปทดลองใช้ โรงเรียนในจังหวัดปัตตานี ยะลา ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไรครับ ส่วนใหญ่เราก็รู้จักกันแล้วและมีกิจกรรมร่วมกันมาก็ใช้ได้แล้วครับ ส่วนโรงเรียนที่นราธิวาส ผมเสนอไปหลายชื่อที่ผมคุ้นเคย และคิดว่าน่าจะร่วมทำงานกันได้ดี ปรากฏทีมงานส่ายหน้าหมดเลย อันเนื่องจากที่ผมเสนออยู่ไกลๆ ทั้งนั้น ประเภทริมชายแดนมาเลเซียทั้งนั้นเลย อันนี้ทำให้ผมเพิ่งรู้สึกตัวว่า โอ้ แสดงว่าที่ผ่านๆ มาหลายปี ผมออกนิเทศน์ที่ชายขอบประเทศทั้งนั้นเลย แหม่ สาขาวิชาหน่อ มอบหมายให้ผมไปนิเทศน์สุดโต่งจริงๆ ฮาฮาฮา

เราได้เอาข้อมูลที่คุยกันมาวิเคราะห์ต่อว่า อะไรคือสิ่งที่ระบบการประกันในงานวิจัยของเราควรแตกต่างหรือเสริมแต่งเพื่อให้ระบบดังกล่าวสามารถนำไปใช้ได้จริงในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม

จากการวิเคราะห์ได้ข้อสรุปว่า มีองค์ความรู้อะไรบ้างที่ทีมวิจัยยังขาดอยู่ และมีการมอบหมายงานให้ศึกษาแล้วนำมาคุยกันอีกครั้งในการประชุมครั้งต่อไป หลังจากนั้นก็วางพิจารณาแผนงานการวิจัยกัน ซึ่งจากแผนงานเดิมคิดว่า อาจจะทำให้ได้ข้อมูลไม่ครบถ้วน เลยปรับแผนนิดหน่อย เพื่อให้ได้ข้อมูลสภาพจริงของงานประกันคุณภาพในโรงเรียนชัดเจนขึ้น

เสร็จจากเรื่องวิจัย ก็คุยแลกเปลี่ยนความรู้สึกระหว่างนักศึกษาป.เอกด้วยกัน คือ ผม อ.เกษตรชัยและ อ.มูหามัดรูยานี ส่วนท่านอื่นๆ ก็รับฟัง เก็บเป็นข้อมูลไว้ ฮิฮิ ในสามคนนี้ ผมเป็นน้องใหม่สุดครับ คือ วิทยานิพนธ์ยังไม่ได้เริ่มทำเลยครับ เพิ่งหมดวิชาเรียนเท่านั้นเอง แถมอาจารย์ที่ปรึกษาก็ยังหาไม่ได้ ฮือฮือฮือ

 เดิมทีผมตั้งใจจะให้มีการทานข้าวเที่ยงร่วมกัน แต่ปรากฏว่า ดูสถานการณ์แล้วไม่ค่อยเป็นใจสักเท่าไร เลยต้องตัวใครตัวมัน ส่วนผมก็คุยต่อกับ อ.ibm โดยมี อ.สอบรี หัวหน้าสาขาวิชาวิทยาศาสตร์มาร่วมวงสนทนาด้วย ได้ประเด็นเยอะอีกเช่นกันครับ แล้วจะนำมาเล่าในโอกาสต่อไป

กลับมาถึงคณะ ก็เกือบบ่ายสองครับ หิวข้าวมาก กะว่าขนมปังที่ร้านในตึกน่าจะประทังได้ แต่ที่ไหนได้ ร้านปิด แต่ถ้าออกไปทานข้างนอกก็ขี้เกียจกับเข้ามาอีก เลยแวะไปที่ห้องอำนวยการสอบ แจ้งกับอาจารย์โสรัตและอ.มะพลีว่า ขอมาร่วมอำนวยการสอบด้วยคน ฮิฮิ ความจริงคือหวังมาขอกาแฟและขนมปังในห้องนี้แหละ ระหว่างขนมปังตกลงไปในท้องเป็นจานที่สอง อ.โสรัตก็เตือนว่า อาจารย์ครับ ขนมปังนั้นมันผงชูรสเยอะนำครับ ไม่ดีกับกระดูกหักอาจารย์นะครับ เลยตอบไปว่า อาจารย์เตือนได้เหมาะครับ อิ่มพอดี ฮิฮิ

กลับมานั่งที่ห้องทำงานได้ไม่นานครับ ทนหิวไม่ไหว ตัดสินใจขับรถออกจากมหาวิทยาลัย แวะร้านอาหารซื้อใส่ห่อลับบ้านเสียเลย วันนี้ต้องซื้อใส่ห่อครับ เพราะแม่บ้านและลูกๆ ไม่อยู่ พากันไปค้างคืนที่บ้านยายครับ (ได้เวลาพากันไปเอาใจยายแล้ว) พรุ่งนี้ผมจะไปรับกลับ

กลับมาบ้าน ไม่ลูกกวนก็ทำงานได้สบายครับ