ความเป็นมาของคัมภีร์สุวรรณโคมคำ (โดยย่อ)

สุวรรณโคมคำ เป็นชื่อดินแดนในอดีต มีมาตั้งแต่สมัยพระกกุสันธพุทธเจ้า ในสมัยนั้นเรียกว่า “ถ้ำกุมภ์” เป็ นสถานอันพระกกุสันธสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จมาฉันบิณฑบาต และทรงมีพุทธทำนายไว้ว่า พระสัมมาสัมะพุทธเจ้าที่เหลืออีก ๔ พระองค์ ในอนาคตจะมาฉันบิณฑบาตที่ถ้ำนี้เหมือนเช่นกับพระองค์ เพราะเป็นสถานที่ที่จะทรงประดิษฐานพระพุทธศาสนาไว้อย่างมั่น คงในอนาคต ภายหลังสถานที่แห่งนี้ ได้มีชื่อว่า เมืองสุวรรณโคมคำ แปลว่า โคมทอง เมืองสุวรรณโคมคำมีอาณา เขตกว้างใหญ่ไพศาล (ดูในตำนานเมืองสุวรรณโคมคำ) มีอาณาบริเวณสุดลูกหูลูกตา เป็นเมืองแห่งพุทธศาสนา มีพระ พุทธศาสนาเป็นศูนย์รวมใจ

ครูบาอาจารย์ในสายสุวรรณโคมคำ  เล่าสืบมาว่า ท่านผู้มีฤทธิ์ฌานและบรรลุธรรมขั้นสูงในพุทธศาสนาได้รจนาไว้   เพราะเห็นว่า  สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรมก็จริง  แต่จะรู้ได้เฉพาะผู้ที่มีบารมีธรรมและฤทธิ์ฌานแก่กล้า   สำหรับปุถุชนคนธรรมดาทั่วไปไม่อาจจะรู้ได้    ทำให้ดำเนินชีวิตด้วยความประมาท อย่างไม่รู้โลก   ด้วยเหตุนี้ ท่านเหล่านั้นจึงได้รจนาคัมภีร์สุวรรณโคมคำขึ้น  เพื่อใช้คำนวณบุญกรรมให้เห็นเป็นรูปธรรม   คัมภีร์สุวรรณโคมคำจึงถืออุบัติขึ้นแต่บัดนั้นเป็นต้นมา   และเพราะเหตุว่า  คัมภีร์นี้เกิดขึ้นในแผ่นดินสุวรรณโคมคำ  บูรพาจารย์สุวรรณโคมคำจึงได้เรียกขานคัมภีร์นี้ว่า “คัมภีร์สุวรรณโคมคำ”   หรือเรียกอีกชื่อว่า "คัมภีร์มหาจักรพรรดิราช"

คัมภีร์นี้แสดงสูตรคำนวณบุญบาปที่ให้ผลตามกาลเวลาไว้  และยังรวมเอาศาสตร์อื่น ๆ ที่มีหลักการเดียวกันผนวกไว้อย่างครอบคลุม  รวมทั้งหมด  ๑๖  ส่วน  ได้แก่

          ๑. ลคฺนา         ว่าด้วย สภาพชีวิต ความเป็นอยู่ รูปร่าง บุคลิก

          ๒. โหรา         ว่าด้วย ความเจริญ ความเสื่อมฐานะ

          ๓. ตรียางฺค      ว่าด้วยความสุข ทุกข์ทั้งหลาย

          ๔. จตุรทฺสํส    ว่าด้วย ความรุ่งโรจน์สูงสุด

          ๕. ตมสํส        ว่าด้วย อนาคตอันใกล้ (แบ่งออกเป็น ๗ ปกรณ์)

          ๖. นวางฺค       ว่าด้วย อุบัติกาลคู่

          ๗. ทสมสํส      ว่าด้วย ตำแหน่ง อำนาจ อิทธิพล บารมี (แบ่งออกเป็น ๑๐ ปกรณ์)

          ๘. ทวาทสํส     ว่าด้วย ผู้อุปถัมภ์ บุพพการี วงศ์สกุล (แบ่งออกเป็น ๒๐ปกรณ์)

          ๙. โสทสํส       ว่าด้วย ทรัพย์อันเป็นมรดก ดินแดน การยึดครอง

          ๑๐ วิมสํส       ว่าด้วย กรรมเก่า ( แบ่งออกเป็น ๒๐ ปกรณ์)

          ๑๑. จตุรวมสํส ว่าด้วยความสำเร็จในการศึกษาวิทยาการ (แบ่งออกเป็น ๒๐ ปกรณ์)

          ๑๒. ภงฺส        ว่าด้วยธาตุ ปราณ และสมุนไพร (แบ่งออกเป็น ๒๗ ปกรณ์)

          ๑๓. ตริมสํส     ว่าด้วยข้าศึก ศัตรู อุบาทว์ และอุปสรรค (แบ่งออกเป็น ๓๐ ปกรณ์)

          ๑๔. อคฺคเวทสํส          ว่าด้วยพฤติแห่งอาชีวะ (แบ่งออกเป็น ๑๕ ปกรณ์)

          ๑๕. ขวทสํส     ว่าด้วยการห้ามฤกษ์ และวางฤกษ์ตามกลุ่มนักษัตร

          ๑๖. ฉฎฺฐองฺส   ว่าด้วยอรรถย่อยทั้งหลาย

ทั้ง ๑๖ ส่วนนี้ รวมเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า  “โสฬส” เป็นการแบ่งวิชาเท่ากับจำนวนส่วนทั้ง  ๑๖  ของดวงจันทร์ตามคัมภีร์สุวรรณโคมคำนั้นเอง  ผู้เรียนเจนจบครบสูตรทั้งหมดนี้เรียกว่า “สำเร็จโสฬส” กลายเป็นยอดคนครบถ้วนกระบวนยุทธ์   คัมภีร์สุวรรณโคมคำได้สืบต่อเรื่อยมารุ่นแล้วรุ่นเล่าโดยเหล่าศิษย์ผู้ได้รับการถ่ายทอด

 ด้วยศักดานุภาพของคัมภีร์ที่มากล้นนี้  ล้วนเป็นที่หมายปองของผู้แสวงหาวิชายิ่งนัก (คล้าย ๆ คัมภีร์กลยุทธ์ซุ่นจื่อ ที่ได้รับการสืบทอดโดยซุนปิง)  ถึงกับยกทัพจับศึกแย่งชิงตามที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ 

คัมภีร์สุวรรณโคมคำได้ผ่านกาลสมัยมาช้านาน  ต่อมาคัมภีร์นี้ได้ตกทอดมาถึง  " สมเด็จพระมหาเถรศรีศรัทธาราชจุฬามุนีศรีรัตนลงกาทีปมหาสวามี" นามเดิม คือ  พระศรีศรัทธา   เป็นโอรสของกมรเตงอัญรามคำแหง  ประสูติ  ณ  เมืองสองแคว  (พิษณุโลก)   เมื่อเจริญชันษาได้ศึกษาศิลปวิทยา และเจนจบคัมภีร์มหาจักรพรรดิราช หรือคัมภีร์สุวรรณโคมคำ  สำเร็จโสฬสแต่ครั้งเยาว์วัย     นอกจากนี้ ยังทรงเชี่ยวชาญในวิชาคชศาสตร์  และอัศวศาสตร์  (อันหนึ่งร้คุณช้าง  อันหนึ่งรู้คุณม้า  อันหนึ่งรู้คุณสีหะ  จารึกวัดศรีชุมว่างั้น) ในช่วงวัยหนุ่ม  พระศรีศรัทธาได้สู้รบกับขุนต่าง ๆ มากมาย  จนสุดท้าย ได้ทำยุทธหัตถีกับขุนจัง แทนพ่อขุนรามคำแหง ได้รับชัยชนะอย่างสง่างาม        ต่อมาพระศรีศรัทธาเห็นภัยในการครองเรือน  ได้ทิ้งอาวุธ  นำทรัพย์สมบัติออกบริจาคทาน และได้ยกพระธิดา และพระชายาให้แก่ผู้ที่มาขอ  ได้เจริญรอยตามพระเวสสันดรโพธิสัตว์ เสด็จผนวชบวชเป็นพระภิกษุในพุทธศาสนา ครั้งหนึ่ง  สมเด็จพระมหาเถรศรีศรัทธาได้จาริกไปแสวงบุญที่เกาะลังกา  หลังจากที่กลับจากการแสวงบุญที่เกาะลังกา ด้วยสมเด็จพระธรรมราชาลิไทย ตรัสให้บัณฑิตไปอาราธนานิมนต์กลับสู่กรุงสุโขทัยแล้ว     ครูบาอาจารย์สายสุวรรณโคมคำ  เล่าสืบมาว่า  "สมเด็จพระมหาเถรศรีศรัทธาฯ  ได้ผนวกเนื้อหาของพระอภิธรรมเข้าไว้ในคัมภีร์สุวรรณโคมคำ (ซึ่งท่านชำนาญอยู่แล้ว) จนครบสมบูรณ์  ซึ่งแต่เดิมนั้น  คัมภีร์สุวรรณโคมคำมีเนื้อหาธรรมะครบถ้วนอยู่แล้ว  แต่ด้วยผ่านกาลเวลามาช้านาน  ทำให้หลักธรรมกร่อนไปเป็นอันมาก  เหลือเพียงหลักการคำนวณ  และคำพยากรณ์เท่านั้น   ดังนั้น  ผู้ที่ศึกษาวิชาในคัมภีร์สุวรรณโคมคำ  เพื่อให้สำเร็จในขั้นสูง จำเป็นต้องศึกษาธรรมะ และฝึกกสิณสมาธิควบคู่ไปด้วย"     เมื่อบั้นปลายชีวิตของสมเด็จพระมหาเถรศรีศรัทธาราชจุฬามุนี ท่านได้กลับมาจำพรรษาที่วัดบ้านเกิด คือ วัดจุฬามณี จนกระทั่ง  ละสังขารลาจากโลกนี้ไป  รวมอายุได้ประมาณ  ๘๓  ปี

เชื่อกันว่า  แม้พญาลิไทก็ได้รับการถ่ายทอดคัมภีร์นี้จากสมเด็จพระมหาเถรศรีศรัทธาฯ ด้วยเช่นกัน   ต่อมาในสมัยหลัง  คัมภีร์นี้ตกทอดมาจนถึงสมเด็จพระนเรศวรมหาราช   คงประกอบด้วยเหตุนี้  พระองค์ท่านจึงปรีชาสามารถกอบกู้เอกราชได้สำเร็จภายในเวลาอันสั้น  และก่อนสวรรคต   โปรดให้คนนำคัมภีร์สุวรรณโคมคำไปคืนไว้ที่เมืองสุวรรณโคมคำเดิม (ประเทศลาว)

 

หมายเหตุ: ประวัติของสมเด็จพระมหาเถรศรีศรัทธา  ดูในศิลาจารึกวัดศรีชุมหลักที่ 2  ประกอบ

 

 

ท่านใดสนใจ อยากศึกษาหาความรู้และหาความจริงเกี่ยวกับคัมภีร์สุวรรณโคมคำ  สามารถเข้ามาเรียนรู้ได้ที่มูลนิธิสุวรรณโคมคำ ๐๒-๖๘๑-๒๕๒๓  ฟรี....