คนที่ไม่มีชื่อเสียง จึงต้องซื้อเสียง

เสียงที่ซื้อมา เกิดจากการขายสิทธิ์แบบรู้เท่าไม่ถึงการ ใช่หรือเปล่า ไม่รู้นะ

คนไทยบางส่วนไม่ขายสิทธิ์

นักเลือกตั้งที่ได้มา จึงมาจากเสียงบริสุทธิ์และเสียงเถื่อน

ผู้แทนมีทั้งตัวจริง เสมือนจริง และตัวปลอม

พรรคการเมืองยังอ่อนไหว เจอเรื่องยุบพรรค ย้ายพรรค

ทำให้นักการเมืองขาดแคลน

เลี้ยงแมวอยู่ดีๆ ปลูกทานตะวันเหี่ยวๆ ก็ยังถูกเชิญมายำ

นักการเมืองเจอใบเหลือง ใบแดง 

บางคนหันไปหาใบเสี่ยงเซียมซี ใบใบ้หวย และใบกงเต๊ก !!

สิงห์ป่าสักบอกว่า..นี่คือรูปแบบการเล่นการเมือง

 

ช่วงแต่งตั้งรมต.วัดกันที่กระเป๋า

ใครลงทุนมากได้ตำแหน่งใหญ่

ไม่ได้เลือกจากคุณสมบัติด้านความรู้ความสามารถเป็นที่ตั้ง

กึ๋นมากกึ๋นน้อยไม่สำคัญ

เราจึงได้ยินคำว่าครม.ขี้เหร่ ครม.ยี้!

ถ้าชั้นเสนาบดีเจ้ากระทรวงขี้เหร่เสียแล้ว

หัวอกข้าราชการ เจ้าหน้าที่ เจ้าพนักงาน กระทรวงนั้นๆจะเป็นอย่างไร?

 

มีคำถามว่า..

คนที่อาสาเข้ามาเป็นตัวแทนเรา

มีความรับผิดชอบตัวต่อเอง ต่อสังคมแค่ไหน?

ตรวจสอบได้อย่างไร?

สอบผ่านเข้ามาแล้ว

มีที่สวยๆดีๆกี่คน

มีขี้เท่อขี้เหร่กี่คน

สัดส่วนจริงเป็นอย่างไร

 

เมืองไทยไม่มีแผนแม่บทในการปลูกฝังวิชาประชาธิปไตย

หลักสูตรที่สอน ตำรา วิธีการสอน ยังเตาะแตะ

ในการเรียนระดับต้นๆคะแนนไม่มี ไม่น่าสนใจ

วิธีเรียนรู้ยังไม่เหมาะสม ควรเร่งปรับปรุงดีไหม

 

การครอบงำสื่อ

ทำให้คนไทยส่วนใหญ่เข้าไม่ถึงเนื้อหาของประชาธิปไตย

สนใจแต่มูลค่า ..เงินไม่มา กาไม่เป็น

จะให้นักการเมืองทำยังไงละ

ถ้าไม่ซื้อเสียงก็ไม่ได้เข้าสภา

ความจริงข้อนี้ ข้ออ้าง หรือข้อเท็จจริง

อย่าโทษใคร อย่าว่าใคร เมื่อมูลเหตุมันเป็นอย่างนี้

การปกครองแบบอีลุบตุ๊บป่อง จึงเกิดขึ้น

 

ท่านไม่รู้สึกอย่างไรที่เห็นคนไทยทะเลาะกัน ให้ร้ายกัน

แบ่งเป็นฝักเป็นฝ่าย เอาเปรียบกันมากขึ้น เกลียดกันมากขึ้น

ใช้ความรู้ดีๆความสามารถดีๆไปเพื่อมุ่งร้ายทำลายกัน

พลังความดีงามในสังคมหาที่ลงไม่ได้

ประเทศนี้เอาศักยภาพพิเศษไปใช้เพื่อก่อการร้าย มากกว่าใช้เพื่อก่อการดี

 

ถามตัวเองบ้างไหม เรารู้จักสิทธิหน้าที่ของตัวเองแค่ไหน

เราใช้สิทธิ์เสียงไปแล้ว ติดตามดูแลสิทธิของตนเองแค่ไหน

หรือว่ายกสิทธิเหมาโหลให้แล้ว เขาจะเอาไปทำอะไรก็ช่าง

เบื่อการเมือง ไม่ชอบ ไม่อยากฟัง ไม่รับรู้ ไม่อยากเห็นคนทะเลาะกัน

ฉันจะอยู่ของฉันอย่างนี้ อย่ามาดึงฉันไปเกี่ยวข้องนะ

ก็ไม่ว่ากัน แต่อย่าแหกกระเชอภายหลังก็แล้วกัน

 

ตราบใดที่คนไทยไม่สนใจ ไม่ตระหนักในสิทธิหน้าที่ของตนเอง

ตราบใดที่คนไทยไม่เป็นเจ้าภาพในการติดตามประคับประคองการเมือง

ตราบนั้นบ้านเมืองเราก็จะอยู่ในอาการที่น่าสงสารและเศร้าสลด

 

บ่นไปก็เท่านั้น

เรื่องนี้ไม่มีโจทย์ ไม่มีจำเลย

ต้องมองไปที่การศึกษา

ครูบาอาจารย์สอนวิชาประชาธิปไตยมาอย่างไร

ทำไมลูกศิษย์แต่ละสำนักถึงออกมาอาละวาดเปิดเปิง

เรียนรู้กันมาอย่างไรจึงฝิดฝาผิดตัว

ครูสอนไม่ดี หรือว่ามีอะไรเป็นตัวแปร

 

พูดไปก็เท่านั้น..

วันนี้จะบุก ปปช. และเกร่เข้าไปที่ทำเนียบรัฐบาล

ได้ผลประการใดจะนำมาเล่า

ถ้ามีคนอยากรู้ อยากฟัง และถ้า..ม-ป-ท-!!

 

แค๊ก ๆ ๆ ..

 

Key Word: ชื่อเสียง หรือ เชื่อเสีย บางที่ก็อยู่ปะปนกัน