จากบันทึกเดินทางสู่ไร่คุณมน ตอนที่ 1 และ ตอนที่ 2 ทำให้คนไม่มีรากได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยือนไร่คุณมนอีกหลายครั้ง ด้วยความติดใจและถือวิสาสะที่ได้รับอนุญาตจาก “ครูมน” ให้ไปพักผ่อนได้เมื่อต้องการ ครั้งใดที่สบโอกาส ก็จะไม่รั้งรอที่จะ...เดินทางไปไร่คุณมน..ด้วยใจอันเบิกบาน เพราะต้นไม้หลากหลายนานาพันธุ์ สายน้ำริมคลองข้างบ้านดิน นกหลากพันธุ์ที่คอยมาส่งเสียงปลุกที่หน้าต่างยามเช้า ทั้งไก่ เป็ด ห่านที่เดินขวักไขว่ สุนัขทั้งพันธุ์ทางและพันธุ์แท้ และผู้คนที่ล้วนมีน้ำใจ รวมทั้งเพื่อนสนทนาที่แสนจะถูกใจ...คนนั้น...
ครั้งแรกที่ได้พบ ครูมนกระซิบว่า ...ไม่ต้องตกใจนะ... มันไม่ทำร้ายใครหรอก (ครูมนเป็นคนใต้ พื้นเพจากจังหวัดนครศรีธรรมราช บอกว่า คำว่า “มัน” ในภาษาใต้ไม่ใช่คำหยาบคายอะไร)
สวัสดีคร้าบ.....เสียงดังฟังชัด...เกินคำว่าตะโกน...เสียงทักทายนั้นดังมาก ๆ จนต้องยิ้มเจื่อน ๆ เอาใจไว้ก่อน เอาล่ะสิท่าจะสนุก...เจอเพื่อนแบบนี้อีกแล้วสิเรา
ทัศนียภาพในไร่คุณมน
.....ยามเช้า...ตอนเดินท่อม ๆ ไปดูดอกไม้ ใบหญ้า แล้วก็เลี้ยวไปขอกาแฟจากห้องครัว จึงได้พบและสนทนากันอย่างจริงจัง...
คนไม่มีราก: อรุณสวัสดิ์ค่ะ...พี่ชื่ออะไรคะ
ปีศาจ: คนเรียกผมว่า...ปีศาจ..ฮ่า ๆ ๆ ๆ กลัวใช่ไหม...
คนไม่มีราก: ไม่กลัวค่ะ แต่..ตกใจเสียงพี่มากกว่า...แล้วทำไมชื่อปีศาจคะ
ตอบยิ้ม ๆ เอาใจไว้ก่อน
ปีศาจ: ก็ผมไม่ใช่คน เป็น..ปีศาจ...เสียงดังและแหบแห้งเล็กน้อย แถมทำ
ตาถลนคล้ายหลอกเด็ก
คนไม่มีราก: อ้าว...เป็นปีศาจหรือคะ เริ่มขำ ๆ กับการตอบอย่างจริงจัง
ปีศาจ : คนว่าผมบ้าไง เลยเรียกผมว่า ปีศาจ...ผมมันบ้า...
คนไม่มีราก: แล้วพี่เป็นบ้าหรือคะ ถามยิ้ม ๆ
ปีศาจ: บ้าสิ บ้าขนานขนาดแท้เลย...เสียงลากยาว พร้อมกับหัวเราะกึกก้อง ....
คราวนี้พอได้หัวเราะ การสนทนาก็ลื่นไหล ตะโกนคุยกันจนเหนื่อยและ...แสบคอ ในที่สุดต้องขอร้องว่าคุยกันธรรมดา ๆ ไม่ต้องตะโกนน่าจะดีกว่า
ปีศาจ: ไม่ได้หรอก ผมคนจริงใจ จริงจัง พูดอะไรต้องเปิดเผยเสียงดังฟังชัด
พูดเบา ๆ ไม่ได้หรอก ผมเป็นคนเสียงมีอำนาจ ปากกว้าง จมูกสิงห์
หมอดูทายไว้ตอนเกิดว่า จะได้เป็นที่พึ่งแม่ แล้วไง .. เห็นไหมได้
พึ่งแม่ ขอตังส์แม่ตลอด....ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ เสียงหัวเราะกึกก้องอีกครั้ง....
คนไม่มีราก : ยิ้ม ๆ ไม่กล้าออกความเห็น...
ปีศาจ: อ้าวแล้วนี่คิดยังไง มาคุยกับคนบ้า...ฮึ...ไม่กลัวคนว่าเอาหรือเรานี่
คนไม่มีราก: ไม่กลัวค่ะ ตอบยิ้ม ๆ ก็เป็นคนบ้า ๆ บ๊องส์ ๆเหมือนพี่แหละ...
ปีศาจ: อ้าว...หน้าตาไม่เหมือนคนบ้านะเรา...คราวนี้หัวเราะดังสนั่นกันทั้งคู่
คิดในใจ...โธ่เอ้ย...ก็คนบ้าดูได้ที่หน้าตาหรือเล่า? เสียงหัวเราะที่
ประสานกันดังจนครูมนต้องเดินมาดู
"ปีศาจ" กับ "ครูมน" พี่สาวแสนดี และน้องดรีมน้องเดียร์
ครูมนเล่าให้ฟังว่า...ตอนที่ยังไม่เสียสติสัมปัญชัญญะ น้องชายคนนี้เป็นคนเรียนหนังสือเก่ง มีสัมมาคารวะ เรียบร้อยใจเย็นและดูท่าจะมีอนาคตดีที่สุดในบรรดาพี่น้องเป็นที่รักของครอบครัว จนเมื่อเขาประสบกับความล้มเหลวในชีวิตคู่ ภรรยาหนีหาย ทิ้งลูกสาวสองคน น้องดรีมและน้องเดียร์ ไว้ เขาจึงมีอาการพูดมาก พูดเสียงดัง ชอบดื่มเหล้า และไม่เป็นคนเรียบร้อยอีกต่อไป กลายเป็น "คนบ้า” ที่เขาเรียกตัวเอง ครูมนจึงรับอุปการะเลี้ยงดูและให้อยู่ในไร่ด้วยกัน
แต่ที่น่าแปลกคือ บางครั้งมีตารางคนมาดูงานมาก ๆ มักจะมีการจดไว้แล้วก็หลงลืม ผู้ที่จะเป็นคนคอยเตือนเสมอก็คือ “คนบ้า” คนนี้นั่นเอง แถมยังมีฝีมือในด้านงานช่าง ทาสี ทำป้ายในไร่ ดูแลต้นไม้ได้อีกด้วย
น้องดรีมและน้องเดียร์
ทุกคราที่ไปไร่คุณมน...ก็ไม่เคยเหงาและมีเพื่อนรู้ใจพูดคุยกันได้ทุกเรื่องอย่างออกรสออกชาติ ได้แง่คิดมุมมองที่หลากหลาย...ก็มีเพื่อนอย่าง "ปีศาจ" น้องดรีม และน้องเดียร์ที่ชวนเล่นชวนหัวกันทั้งวัน หัวเราะจนปวดท้องและได้บริหารหลอดเสียงที่ไม่ค่อยได้ใช้เท่าไรนัก
ปีศาจในไร่คุณมนจึง...ไม่น่ากลัวเลย....
อดไม่ได้ที่จะชื่นชมครูมน...เธอดูแลและใช้คนได้ตามศักยภาพที่มีอย่างแท้จริง ครูมนใช้หลักการบริหารที่รู้จักกันทั่วโลกในวงการบริหารจัดการ
Man = คน บุคลากร
Machine = เครื่องจักร
Material = วัสดุ วัตถุดิบ
Money = เงินทุน
Method = วิธีการทำงาน
Management = การจัดการ
Mind = น้ำใจ (พี่หมอเจ๊ช่วยเพิ่มให้ค่ะ)
เธอใช้ทุก M อย่างเต็มประสิทธิภาพ โดยเฉพาะ M ที่เป็น คน ศิลปะของการบริหารจัดการไร่และศิลปะการจัดการบริหารชีวิตก็คงไม่ต่างกัน ... ต้องใช้ทุกศาสตร์ ทุกศิลป์มาบูรณาการกันเพื่อให้ได้สิ่งที่ลงตัวและเอื้อประโยชน์ต่อกันอย่างจีรังยั่งยืน ... ต้องบอกดัง ๆ ว่า...
...ครูมนคะ...นับถือน้ำใจอย่างแรง...
เพิ่มเติมไว้ให้สำหรับ "พี่ปีศาจ"... ความคิดเห็นจากกัลยาณมิตรที่แสนจะตรงใจ ...ขอบคุณมากค่ะครูปู ^_^
สวัสดีค่ะ คุณคนไม่มีราก
- เข้ามาร่วมชื่นชม ครูพงษ์ จิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญของการพัฒนาท้องถิ่นด้วยคนนะคะ
- เดี๋ยวจะไปติดตามที่บล๊อกของครูพงษ์ต่อค่ะ
- ส่วนเรื่อง ปีศาจที่ไร่คุณมน อ่านหลายรอบแล้วค่ะ ประทับใจมาก
- ไม่ทราบคิดเหมือนชาวบ้านเขาหรือเปล่านะคะ
- ครูปูดีใจแทนคุณพี่ปีศาจท่านนั้นด้วยนะคะ ที่แม้จะเจออะไรมามากมายในชีวิต แต่ก็ยังโชคดีที่ได้อยู่กับคุณมน และทำงานในไร่แห่งนั้น
- ครูปูว่า การได้พบปะผู้คนมากหน้าหลายตาอยู่เรื่อย ๆ น่าจะทำให้คุณพี่ปีศาจได้ผลัดใบความคิดอยู่บ่อย ๆ นะคะ
- เราเองอาจจะยังสดใหม่ กับลักษณะของคุณพี่เขา
- แต่คุณพี่เขาอาจจะคุ้นชินกับคนที่มีอากัปกริยาและวิธีการตอบสนองแบบ เรา มาแล้วก็ได้ และสนุกสนานกับการเทียบเคียงนั้นอยู่
- เพียงแต่พี่แก ใช้สิทธิ ที่สังคมมอบให้ คือ "เป็นบ้า" ก็เลยไม่จำเป็นจะต้องถกแถลง แสดงการรับรู้อะไรมากมาย
- เก็บเงียบ ๆ ไว้ อยากทำอะไรก็ทำ แล้วดูซิว่า รายต่อไป มันจะว่ายังไง
- ตกผลึกเอง รับรู้เอง แต่ยังมีความสุขดีที่จะเป็นอย่างนี้
- ใครจะทำไม
- เอ คิดไปถึงไหนเนี่ยะเรา ......
วันนี้แวะเข้ามาพอดีได้เจอ...บทความนี้...
อ่านแล้วก็นิยมยกย่อง คุณมน นะคะ เท่าที่รู้ก็ดูแลทั้งแม่ น้อง ๆ หลาน ๆ แล้วยังลูกน้องในไร่ด้วย...
คนดี ๆ ก็ยังมีอีกมาก ชอบใจที่คนเขียนนำมาเล่าสู่กันฟังค่ะ
สวัสดีครับ
ขยันจัง มีบันทึกใหม่อีกแล้ว วันนี้คงหายเหนื่อยมากแล้ว
อย่าลืมว่าเรามีนัดต้องไปร้าน อ.ปรีชา ก้อนทองนะครับ
ส่วนหน้งสือที่จะให้เป็นรางวัล จะรอนะครับ...ทวงรางวัล เพราะกลัวลืม
พักผ่อนมาก ๆ แล้วค่อยพบกันพรุ่งนี้นะครับ
ระลึกถึงและชอบบันทึกนี้
สังเกตไหมครับว่า...คนไม่มีรากมักจะมีเพื่อนเป็น...คนพิเศษนะครับ...
นำภาพที่ชอบมาฝากครับ
สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะคุณคนไม่มีราก
เล่าได้สนุก อ่านไปยิ้มไปด้วยอย่างสนุกในรสชาติการคุยกับปีศาจ จริงๆแล้วอาจจะพูดมากหน่อย แต่คิดว่าคงไม่ได้บ้าหรอกนะคะ เพียงแต่เป็นการระบายออกอย่างหนึ่ง ปกติคนบ้าเค๊าจะไม่รู้ว่าตัวเองบ้าใช่มั้ยคะ
สวัสดีค่ะคุณดารณี
ยินดีต้อนรับค่ะ คุณดารณีเป็นแฟนพันธุ์แท้ของครูภูมิปัญญาไทยเลยนะคะ เมื่อปลายเดือนที่แล้วได้พบกับครูมนและเปิดบันทึกเกี่ยวกับครูมนให้อ่าน เธอยังสนใจว่าคุณดารณีเป็นใครและเคยพบกันหรือไม่
ครูมนฝากบอกว่าขอบคุณที่ให้คำชมและติดตามงานของเธอค่ะ
การได้เล่าเรื่องดี ๆ เป็นความงดงามและเป็นความสุขอย่างหนึ่งในชีวิตนะคะ ... เล่าไปก็มีความสุข อิ่มใจ เต็มเปี่ยมและเบิกบาน ...
คนไม่มีรากจึงชอบเล่าเรื่องของคนดี ๆ ทำสิ่งดี ๆ ค่ะ
ขอบคุณค่ะ...^_^..
มาอ่านตั้งแต่เช้าแต่ไมไ่ด้ลงชื่อไว้ครับ
สวัสดีค่ะอาจารย์ นาย วิรัตน์ คำศรีจันทร์
ยินดีต้อนรับ และ ขอบคุณอาจารย์มากค่ะที่กรุณามาเยี่ยมบันทึกของคนเล็ก ๆ ที่ยังมีประสบการณ์น้อย
...ยิ้มปลื้มกับคำชมเชยพร้อมกำลังใจของอาจารย์ที่ให้ไว้ค่ะ...^_^..
โดยส่วนตัวคนไม่มีรากเป็นศิษย์เก่ามหิดลเรียนวัฒนธรรมศึกษา ที่สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท รุ่นที่ได้เรียนกับ อ.หมอพูนพิศ อมาตยกุลค่ะ รักและชอบงานด้านชุมชนและวัฒนธรรม และยังโชคดีได้มีโอกาสมาทำงานด้านภูมิปัญญาไทย ... จึงรักครูภูมิปัญญาไทย ปราชญ์ชาวบ้าน งานเครือข่ายชุมชนเป็นพิเศษค่ะ
ครูประยงค์ รณรงค์ หรือ เรียกท่านอย่างถือความสนิทว่า "น้ายงค์" ตามกลุ่มอ.จำนงค์ แรกพินิจ อ.ประทีป อินแสง แห่งเมืองน่าน ดร.เสรี พงศ์พิศ พี่พิทยา ว่องกุล และกลุ่มผู้ทำงานที่มูลนิธิหมู่บ้านหลายท่าน คนไม่มีรากโชคดีที่ได้มีโอกาสร่วมงานกับท่านเหล่านี้ นับเป็นมงคลอย่างหนึ่งของชีวิตที่คงหาได้ยาก....
ขออนุญาตชื่นชมที่อาจารย์ค่ะที่เป็นภาคีเครือข่าย....ส่วนผมก็ร่วมทอดกฐินด้วยการเสริมศักยภาพการเรียนรู้เป็นกลุ่มและพัฒนาวิธีทำงานให้เชื่อมโยงกันผ่านเครือข่ายแบบแนวราบ-ไม่เป็นทางการ ทำให้คนรู้จักศักยภาพของกันและกัน และมีวิธีริเริ่มการทำงานด้วยกันแบบชาวบ้านๆ รวมทั้งทำให้ชาวบ้านและคนทำมาหากิน ได้มีโอกาสเพิ่มพูนประสบการณ์ นำกลับไปดำเนินชีวิต
งานชุมชน...เป็นงานที่มีเสน่ห์เช่นนี้เอง....
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา ดำเนินการคัดเลือกครูภูมิปัญญาไทย ตั้งแต่ปี 2539 (ตั้งแต่ยังขึ้นกับสำนักนายกรัฐมนตรี) จนได้ครูภูมิปัญญาไทย รุ่นที่ 1 อย่างเป็นทางการเมื่อปี 2541 และดำเนินการต่อเรื่อยมา... ขณะนี้กำลังคัดเลือกครู ฯ รุ่นที่ 6 ค่ะ
ในประเด็นเรื่องการส่งเสริมสนับสนุนนั้น เป็นเรื่องที่คงต้องพูดคุยกันอีกยาวมาก เพราะมีปัญหาหลายประการค่ะ และคงจะต้องค่อยเรียน ค่อยแก้กันต่อไป
ขอบคุณอาจารย์ค่ะ เมื่อมีโอกาสคนไม่มีรากจะเรียนครูมนค่ะว่าอาจารย์ฝากความระลึกถึงมาให้ ครูมนต้องดีใจและรู้สึกขอบคุณอาจารย์เช่นกันค่ะ...^_^...
สวัสดีค่ะพี่คนตัดไม้
แวะมาทวงรางวัลเสียแล้ว....^_^....
อาจต้องใช้เวลานิดหน่อยในการหาซื้อหนังสือเล่มนี้ค่ะ เพราะที่ได้มาเป็นบรรณาการจากเพื่อน ๆ ไม่ได้ซื้อเอง แต่น่าจะหาซื้อได้ไม่ยากค่ะ
สำหรับภาพนี้ พี่ชอบหรือคิดว่าคนไม่มีรากชอบคะ.. ความจริงภาพนี้ก็เป็นอีกภาพหนึ่งที่ชอบค่ะ โธ่..ก็ถ่ายเองจะไม่ชอบได้อย่างไรกัน...
ขอบคุณค่ะสำหรับอาหารม้งสวิรัตน์ที่ร้าน เบิกม่าน ของอ.ปรีชา ก้อนทอง....^_^...
สวัสดีค่ะคุณธรรมดา
ขออนุญาตนำประโยคที่ว่า...เล่นเป็นหมู ดูเป็นเซียน ..ไปใช้บ้างนะคะ
ขอบคุณมากค่ะ..^_^...
สวัสดีค่ะคุณอุ๊
คนไม่มีรากคิดว่า "ปีศาจ" ไม่บ้าค่ะ เพียงแต่อาจจะเจ็บปวดและจัดการกับสิ่งที่เขาประสบในชีวิตจริงไม่ได้ เพราะใจของพี่เขาละเอียดอ่อน อ่อนไหวเกินไป เขาจึงหามุมที่คิดว่าปลอดภัยในความรู้สึก ด้วยการสร้างโลกของเขาขึ้นมาค่ะ...
คนไม่มีรากระวังตัวที่จะไม่ล่วงล้ำ...โลก ของผู้คนที่มีใจละเอียดอ่อนและอ่อนไหวเช่นนี้ค่ะ เราเข้าไปเยี่ยมได้เป็นครั้งคราวด้วยความเคารพในความเป็นส่วนตัวของเขา อย่างนอบน้อม ยอมรับ และเข้าใจในความเป็นเขา แล้วเราก็ต้องออกมาสู่โลกของความเป็นจริงค่ะ ...
เขาต้องหาโลกของเขาให้พบด้วยตัวเอง อย่างกล้าหาญ เด็ดเดี่ยว ...
โลกนี้..เป็นเช่นนี้เองค่ะ โลกต้องการผู้ที่เข้มแข็งจึงจะอยุ่รอด ปลอดภัย เราโชคดีที่รอดมาได้ ... ด้วยเหตุนี้ถ้ามีโอกาสเราควรที่จะเอื้อมมือไปให้โอกาสคนที่ไม่มีโอกาสเช่นเราค่ะ...
โอ..คุยยาวมาก...พอดีกว่า...ขอบคุณคุณอุ๊นะคะ...^_^...
สวัสดีค่ะคุณกวิน
มาลงชื่อไว้...ก็ดีใจแล้วค่ะ..ว่าแต่ชอบบันทึกนี้ไหมคะ...^_^...
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะพี่หมอเจ๊
ขอบคุณสำหรับอีก 1 M ค่ะ และเป็น M ที่สำคัญมากเสียด้วย
...ขออนุญาตเติมไว้ในบันทึกนะคะ
(^__^)
สวัสดีค่ะ ครูโย่ง หัวหน้า~ natadee
คิดถึงเช่นกันค่ะ
ว่าแต่ที่ครูปูเล่าให้ฟังบ่อย ๆ นั้น เล่าอะไรคะ....
คนไม่มีรากสบายดีค่ะ
(^__^)
บรรยากาศสุดยอด แบบนี้ชอบจริงๆ เหมือนสวรรค์ ขอบคุณ
โอ๊ะโอ..โลกมันกลมจริง ๆ
ดีใจที่คนดี ๆ ได้รู้จักและแลกเปลี่ยนกัน
แม้ว่าใบไม้จะแอบหนาวเล็ก ๆ ..
เหตุผลน่ะเหรอ.. ฮ่า ๆ ขอเฉลยเป็นการส่วนตัวก็แล้วกันค่ะ แหะ ๆ :P
สวัสดีค่ะ. นายประจักษ์~natadee
ขอบคุณค่ะสำหรับภาพที่งดงามและมีความหมาย...
ชอบบรรยากาศแบบนี้เช่นกันค่ะ...^_^...