ได้ร่วมงานอำลาอาลัยท่านผู้อำนวยการศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดนครศรีธรรมราชและเจ้าหน้าที่อีก 3 ท่านเนื่องในวันเกษียณอายุราชการ แต่บุคลากรที่มาในวันนั้นมากมายจนแทบจะเข้าไปไม่ถึงตัวท่านเนื่องจากการเป็นพนักงานชั้นผู้น้อย  แขกที่มาร่วมงานก็เป็นแขกผู้มีเกียรติในระดับสูง  ท่านเป็นคนที่มีความรู้ความสามารถจึงเป็นที่รักของนาย  และลูกน้องทุกคนการจากไปของท่านแม้มิได้จากหายไปใหนแต่ด้วยความรักอาลัยก็ใจหาย  ได้ฟังบทกลอน  การกล่าวคำลาบวกกับเสียงที่ออกมาจากหัวใจของท่านรองเกษรแล้วก็เศร้า  แต่มีบทกลอนที่อ่านแล้วประทับใจมากมามอบให้ท่านแทนคำพูด

วันเอ๋ยวันนี้

เป็นวันที่สำคัญกว่าวันไหน

เป็นวันที่ใบไม้ได้ร่วงหล่นหายไป

ฝากกิ่งก้านเติบใหญ่ต้านแรงลม

ใบไม้เอ๋ยหายไปในราวป่า

ฝากกิ่งก้านสาขาที่สร้างสม

ขจรเกียรติอบอวลหมู่มวลชน

ในป่าคน ป่าเขา ลำเนาไพร

ย่ำกลางดินสีแดงและแสงแดด

ร้อนก็แผดเผาเปรี้ยงเพียงกายไหม้

แรงเข่าอ่อนรอนดุจจะทรุดไป

หากแต่ใจยังมั่นคงหลงรักงาน

ขอสัญญาจะสืบสานงานใหญ่น้อย

ที่ฝากถ้อยคำอำลาคราจากผ่าน

ร้อยดวงใจเป็นบูชิตสนิทนาน

กราบที่ท่าน……เป็นสัญญาประชาคม