บันทึกแถวสุดท้าย ผู้เขียนเขียนว่า ถ้าปาฏิหาริย์มีจริง ขอให้แม่จงหายจากโรคนี้ ให้แม่ลุกขึ้นมาพูดคุยกับลูกได้อีกสักครั้งเถิด

๓๐ กันยายน ๒๕๓๐

 เย็นวันนั้นผู้เขียนอยู่บ้านคนเดียว ขณะที่กำลังตักข้าวจะใส่ปาก ก็เกิดมีอาการชนิดหนึ่ง ที่เรียกว่า ใจหายและคิดถึงแม่ที่ป่วยหนักขึ้นมาอย่างแรง ผู้เขียนวางจานข้าว แล้วเข้าห้องหยิบสมุดบันทึกมาเขียนบันทึกถึงแม่

  เนื้อความนั้นได้บันทึกตั้งแต่วันที่แม่ออกเดินทางไปโคราช ไปเที่ยวบ้านพี่สาว ซึ่งแต่ก่อนนี้แม่ปฏิเสธนักหนา คะยั้นคะยออย่างไรก็ไม่ยอมไป แต่คราวนี้แม่อยากไป

  ก่อนวันเดินทาง หนึ่งสัปดาห์ แม่ให้ผู้เขียนพาไปดัดผม แม่เป็นคนรักสวยรักงาม และแม่ก็เป็นคนงามด้วย แม่ชอบนุ่งผ้าถุงไทยๆ และใส่เสื้อลูกไม้ ยังชื่นชม ที่แม่มักใช้สีเสื้อผ้าได้สวยงาม สีแปลกๆ ที่ดูแล้วไม่เบื่อตา เช่น สีกลีบบัว สีน้ำตาลทอง สีคราม เป็นต้น ผ้าถุงแม่จะพับเก็บเรียบร้อย เนื้อดี แต่เวลาอยู่บ้านเฉยๆ แม่จะใส่คอกระเช้า สายเล็ก รัดรอบอกเรียบร้อย ผู้เขียนรักแม่ และทรงจำถึงแม่ชัดเจนเสมอ

  ได้ทราบข่าวอีกครั้ง แม่ป่วยเป็นโรคไตวายเฉียบพลัน เข้าโรงพยาบาลด่วน ที่โคราช

ผู้เขียนพยายามพลิกตำรามาอ่านเรื่องโรคนี้ เพื่อจะได้ประเมินอาการของแม่ถูก ครั้งสุดท้ายที่ไปเยี่ยมแม่ ดูแม่จะไม่ค่อยรู้สึกตัวเท่าไหร่ หมอต้องล้างไตหลายครั้ง

 ผู้เขียนอ่านตำราจบ ได้ใจความว่า โรคไตวายเฉียบพลันนี้ มักทำให้คนไข้เสียชีวิตได้รวดเร็วกว่าชนิดเรื้อรัง

 บันทึกแถวสุดท้าย ผู้เขียนเขียนว่า ถ้าปาฏิหาริย์มีจริง ขอให้แม่จงหายจากโรคนี้ ให้แม่ลุกขึ้นมาพูดคุยกับลูกได้อีกสักครั้งเถิด

 จบแค่นั้นจริงๆ ผู้เขียนได้ยินเสียงรถวิ่งเข้ามาที่บ้านพัก คิดว่าคงเป็นคนไข้ แต่ปรากฏว่าเป็นรถของน้องชาย ที่ลงมาบอกว่า "แม่เสียชีวิต"เมื่อสี่โมงเย็นนี้เอง

 เป็นเวลาที่ผู้เขียนกำลังคิดถึงแม่อย่างแรงพอดี

ผู้เขียนคิดถึงแม่ และเสียใจที่ปาฏิหาริย์ไม่มีจริง แม่จึงมาจากไปอย่างรวดเร็ว ด้วยการเจ็บป่วย ที่ไม่ถึงครึ่งเดือนเช่นนี้

   จำวันที่แม่ไปโคราช พอขึ้นรถเรียบร้อย ยังโบกมือไหวๆ ให้ลูกๆที่มาส่ง ไม่นึกว่านั่นคือการโบกมืออำลาครั้งสุดท้ายของแม่ด้วย

  แม่ไปได้ไม่ถึงเดือน ผู้เขียนโทรศัพท์ไปหา และว่าสิ้นเดือนจะไปรับกลับนะ แม่ก็คาดคั้นว่า ต้องมารับให้ได้ นับจากวันนั้นอีกสิบกว่าวันต่อมา ก็ถึงวันสิ้นเดือน ผู้เขียนก็ได้ไปรับแม่กลับมาจริงๆ ตามสัญญา แต่แม่มาด้วยร่างที่ไร้วิญญาณ

  วันนี้ครบรอบวันที่แม่จากไป ผู้เขียนระลึกถึงแม่ ไปไหว้ที่เจดีย์ ไปถวายภัตตาหารพระทั้งวัด หวังส่งกุศลไปให้ ไม่ว่าแม่จะอยู่ ณ ที่แห่งใด ลูกขอให้บุญทั้งหลายที่ได้กระทำแล้วนี้ จงได้ถึงแม่และแปรเป็นความสุข ตามที่แม่ปรารถนาทุกประการ

  กาลเวลาที่ผ่านมา ๒๑ ปี ไม่ได้ทำให้ลืมแม่ได้ลงเลย

ในแต่ละปี ผู้เขียนมีวันที่คิดถึงแม่หลายวัน ตั้งแต่วันที่ตัวเองเกิด วันแม่แห่งชาติ วันไหว้บรรพบุรุษ วันสงกรานต์ รวมถึงวันนี้วันตายของแม่ แม่อยู่ในหัวใจของลูกเสมอ ตราบนานเท่านานจ้ะ

        รักแม่

๓๐ กันยายน ๒๕๕๑