ดอกลำดวนที่หอมแรง ย่อมมีวันที่ต้องโรยรา

          เมื่อวานนี้ (29 กันยายน ) จังหวัดสระแก้วจัดงานเลี้ยง ให้กับข้าราชการที่เกษียณอายุราชการ และผู้ที่ย้ายไปและย้ายมา ผมซุกตัวเองอยู่ในมุมอับมุมหนึ่ง เฝ้ามองสัจธรรมของชีวิตอย่างเงียบ ๆ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้น ซึ่งผมจะขออนุญาตนำมาเล่าให้ฟัง (อ่าน)

          ผมเชื่อว่าคงมีพวกเราหลายคนที่คิดว่า เอาอีกแล้ว ทำไมน้า ต้องเขียนเรื่องเกี่ยวกับคนแก่เสียจริง เป็นธรรมดาครับ  การเกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องที่เราท่านทั้งหลายปฏิเสธไม่ได้ คืนนั้น ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดสระแก้ว (นายสุรพล  พงษ์ทัดศิริกุล) เป็นประธานในพิธี

          งานดำเนินไปเรื่อย ๆ พอได้เวลาพิธีกร เรียนเชิญประธานในพิธีขึ้นกล่าวมุฑิตาจิต และมอบของที่ระลึก ผู้เกษียณอายุทุกท่านได้รับรูปของสมเด็จพระเทพฯ ที่เสด็จท่ประกอบพิธีเปิดโรงเรียนกาสรกสิวิทย์ ใส่กรอบอย่างดี สวยงามมาก และของที่ระลึกที่แปลกอีกอย่างหนึ่ง ให้ทายคงทายไม่ถูก ท่านผู้ว่าให้จักรยานแก่ผู้เกษียณอายุครับ เหตุผลของการมอบจักรยานให้เพื่อให้ผู้สูงอายุได้ออกกำลังกาย จะได้ไม่จากโลกใบนี้ไปอย่างรวดเร็ว

          อย่างที่เคยบอก ผมมีเวลาอีกเพียง 12 เดือน ผมก็ต้องขึ้นไปยืนบนเวที คิดแล้วใจหายวูบแต่ถ้าเรารู้จักที่จะทบทวนตัวเองในสิ่งที่ได้ทำมา คิดอย่างมีวิจารณญานนะครับ ตรงนี้ละ ที่เราจะเกิดความรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเรา  น่าคิดนะครับ ผู้สูงอายุเปรียบกับดอกลำดวน เพราะทนทานต่อสภาพอากาศ แต่มีดอกที่หอมทนอย่างมิรู้ลืม แต่ถึงอย่างไร ลำดวนดอกนี้ก็ต้องมีวันโรยรา  ลาก่อน ลำดวนกลีบโรย