ยามบ่ายในเมืองย๊อกยาการ์ต้ากับการท่องเที่ยวไปในวิถีชุมชนทำให้เราทราบความเป็นไปต่าง ๆ เช่นคนที่นี่เคารพธงชาติเฉพาะวันจันทร์โดยการแต่ชุดประจำชาติ และวันศุกร์คนจะสวมใส่เสื้อผ้าบาติกกัน
สำหรับนักเรียนก็สวมชุดประจำโรงเรียนของตนเอง ใครจะไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยในเมืองนี้ต้องเข้าเรียนเสริมภาษามลายู-อินโดอยู่เจ็ดเดือนเพราะการเรียนเป็นภาษามลายู-อินโด ที่เมืองนี้มีรถไฟสองสถานีเป็นสถานีคนรวยกับคนจนนะ
ผู้คนที่นี่แยกเพื่อรวมกันอยู่ ไม่ใช่พยายามแทรกแซงพวกอื่นให้มาเป็นพวกตนเอง ตามถนนสี่แยกมีขอทานอยู่สองประเภทคือ พวกเปองามิสนี้กลุ่มผู้ใหญ่มานั่งอยู่แล้วให้เด็กอายุอนุบาลถึง ป. 4 มั่งเดินขอทานช่วงรถติดไฟแดง
บางคนอุ้มลูกอเนกว่าเดินขอทาน อีกพวกคือเปองาเมนหรือวณิพกเขายืนดีตกีต้าหรือเครื่องดนตรีแล้วเคาะกระจกรถที่ติดไฟแดงขอทาน ดูถนนบานนอกก็ราดยางไปหมดทุกคนรับผิดชอบต่อสังคมออกมากวาดขยะหน้าบ้านตนเองดี
เวลามีการรณรงค์อะไรเขาให้เด็กออกหน้าเช่นการเดินขบวนหรืองานประจำปีต่าง ๆ ในหนึ่งเดือนของเกาะชวามี 35 วันนะครับ.
