กวีวรรคทอง ๒ ยังคงมีเท้าที่ก้าวเดิน

กวีวรรคทอง ๒  ยังคงมีเท้าที่ก้าวเดิน

 

          แม้ใจร้าวก็ยังดีกว่าวิ่นแหว่ง

การเปลี่ยนแปลงเพื่อไปสู่ที่ดีกว่า

ย่อมเจ็บปวดกันบ้างธรรมดา

จงสู้ทนฟันฝ่ามุ่งหน้าไป

                   จาก ยังคงมีเท้าที่ก้าวเดิน

                   กนกพงศ์   สงสมพันธ์

                   ปี  พ.ศ. ๒๕๒๖

[นายประจักษ์ ปานอินทร์]

[คนพลัดถิ่น~ต้นตอ-natachoei(หน้าตาเฉย)]

เว้นว่างมาวางชีวิต

ปล่อยดวงจิตถูกปิดล้อม

ว่างสังคมเคยยินยอม

แล้วถนอมใจด้วยวิถีของเรา

สวัสดี ยามตะวันค้างกลางท้องฟ้าครับ