ควันหลงจากงานรับปริญญา คณะพยาบาลศาสตร์ ม.สงขลานครินทร์

เมื่อคณะพยาบาลศาสตร์เปิดสอนหลักสูตรปริญญาโทสาขาบริหารการพยาบาลภาคสมทบ คือเรียนเสาร์-อาทิตย์ ทำให้มีพี่ๆผู้ตรวจการพยาบาล และหัวหน้าหอผู้ป่วยไปสมัครเรียนกันหลายคน  แม้อายุบางคนจะใกล้ 50 หรือบางคนก็เลยไปแล้วแต่อายุเป็นเพียงตัวเลข     คุณพี่ทั้งหลายมุ่งมั่นและขยันมากจนน้องๆร่วมรุ่นยอมแพ้เลยหล่ะ

                        เมื่อถึงวันสำคัญที่สุดคือวันรับปริญญามหาบัณฑิต  งานนี้ก็ต้องสวยสุดเช่นกัน  จึงรีบจองคิวร้านแต่งหน้าทำผมที่ดังที่สุดในหาดใหญ่ เพราะน้องบัณฑิตใหม่ปริญญาตรีก็เยอะขืนจองช้าได้คิวตอนตี 1 ตี 2 ก็ไม่ต้องนอนกัน

                            ด้วยความโชคดี พี่เอ ของเราได้คิวตอนตี 5 คาดว่าแต่งหน้าทำผมเสร็จมาใส่ครุยถ่ายรูปตอนเช้าๆกำลังสวยพอดี เมื่อถึงวันนัด พี่เอก็ไปก่อนเวลานิดหน่อย บรรยากาศในร้านคึกคักมาก  มีช่างแต่งหน้าสิบกว่าคน ช่างทำผมก็เป็นสิบเช่นกัน ทุกคนยุ่งมาก  แต่ยังมีน้องๆที่ได้คิวก่อนยังแต่งไม่เสร็จก็เยอะ  พี่เอจึงนั่งรอที่โซฟารับแขกและจิบกาแฟคุยกับคนโน้นคนนี้ที่นั่งรออยู่ไปเรื่อยๆ ( ช่วงรับปริญญา ร้านนี้จะมีน้ำชา กาแฟ ไว้บริการบัณฑิตและผู้ปกครองหรือแฟนที่ไปนั่งรอด้วย )   

                               เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่า พี่เอเริ่มสงสัย  เอ๊ะทำไมนัดไม่เป็นนัด น้องบางคนได้คิวทีหลัง ก็เห็นมีคนออกมาเรียกไปนอนที่เตียงแต่งหน้าแล้ว   เล่นเส้นกันรึเปล่าเนี่ย   เมื่อทนไม่ไหวพี่เอจึงเดินเข้าไปถามเด็กที่จัดคิวทันที

                            พี่เอ :  น้องๆ  ทำไมไม่ถึงคิวพี่ซักทีหล่ะ

                             เด็กจัดคิว : (แปลกใจ)  อ้าวพี่มาแต่งหน้าเหรอคะ

                              พี่เอ  : (ชักโมโห ) ก็ใช่สิ เนี่ยพี่ได้คิวตอนตี 5 ด้วยซ้ำ น้องก็ลัดคิว 

                                        เรียกคนอื่นที่มาทีหลังไปตั้งหลายคนแล้วนะเนี่ย

                            เด็กจัดคิว : ( ตกใจ ) อุ๊ยตาย  ขอโทษจริงๆค่ะพี่ขา หนูนึกว่าพี่เป็น  

                                        ผู้ปกครองบัณฑิต มานั่งรอลูกสาวน่ะค่ะ ขอโทษจริงๆค่ะ

                                         เดี๋ยวช่างคนไหนว่างแล้ว หนูจะเรียกพี่ทันทีเลยค่ะ