มธุรสวาจาฤาจะหายาก

           สัปดาห์ที่แล้ว  ดิฉันได้ลาพักผ่อน  เพราะปลายปีงบประมาณแล้ว  เดี๋ยวจะถูกตัดวันลา  เพื่อนที่ทำงานนึกว่าดิฉันนอนอยู่บ้าน  แต่เปล่า  ดิฉันไปโรงพยาบาลของรัฐแห่งหนึ่ง  ปกติไม่จำเป็นจะไม่ย่างกรายไปโรงพยาบาล   แต่วันนี้คันหูทนไม่ไหวจึงตั้งใจไปหาหมอแผนกหูคอจมูก และแผนกอายุรกรรม  ไปถึง รพ.ประมาณ 8 โมงเช้า โดยข้าวมื้อเช้ายังไม่ตกถึงท้อง  ฝนตกคิดว่าคนไข้คงน้อย  ที่ไหนได้  คนไข้แน่นขนัดไปหมด  โดยเฉพาะผู้สูงอายุป่วยกันเยอะแยะ  จนคิวห้องกระดูกเต็ม   คนไข้หลายคนนั่งรถเข็นรอหมอ

        วันนี้ลองไปแบบตาสีตาสาดูซิเป็นไง  ยื่นบัตรแล้วรอเรียก  ที่นี่เขามีคิวหลาย ๆแบบ กว่าพยาบาลจะเรียกซักประวัติคัดกรองใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมง แล้วบอกให้รอหน้าห้อง 1  ก่อน เสร็จจากห้อง 1 ค่อยไปห้อง 2  นั่งรอก็ต้องทำใจว่าคนไข้เยอะและมาสายด้วย ระหว่างรอก็อ่านหนังสือหูก็คอยฟังจน 11.30  น. รอ 3 ชั่วโมง   เจ้าหน้าที่ห้อง 2 เขาเรียก  จึงเดินไปตามที่เขาเรียก  เขาบอกว่าเรียกไปครั้งหนึ่งแล้ว กะจะโฟน อยู่แล้ว  ดิฉันก็บอกว่าก็นั่งรออยู่     ก็เขาให้รอตรวจห้อง 1  ก่อน  คนนี้เขาบอกว่าต้องตรวจห้อง 2 ก่อน  ก็ไม่อยากมีเรื่องกับเขาก็เลยเงียบ  ในใจเริ่มที่จะไม่พอใจแต่บอกตัวเองให้อดทน  เจ้าหน้าที่คนนี้ดูอายุราว 30 เวลาพูดเขาใช้คำว่า "จ๊ะ "  ส่วนคำว่า  "ค่ะ " พูดไม่เป็น  เห็นพูดกับคนไข้อื่นก็แบบนี้ไม่ว่าคนไข้จะหัวหงอกหัวดำ  ตรวจเสร็จจากห้องนี้  ก็ถือบัตรไปห้อง 1  ด้วยความที่ไม่เคยมาตรวจที่ห้องนี้แม้แต่ครั้งเดียว ก็ไม่ทราบว่าเขามีขั้นตอนยังไง  ก็โดนเจ้าหน้าที่ห้องนี้พูดห้วน ๆเหมือนรำคาญว่า  ทีหลังมาตรวจให้วัดความดันก่อนทุกครั้ง  ดิฉันก็ตอบว่า  โรงพยาบาลเขาก็ไม่ได้มากันบ่อย ๆ       เจ้าหน้าที่ห้องนี้ก็พูด"ค่ะ" ไม่เป็นอีกเหมือนกัน  หรือเขาคงหิวข้าวเพราะเที่ยงแล้ว  พอเข้าไปพบหมอ ดูยังหนุ่ม ๆ     ดิฉันเห็นว่าในประวัติเขาบอกว่าความดัน 140/80  หมอหาว่าความดันสูง   ดิฉันก็แย้งว่าไม่เคยสูงตัวบนไม่เคยเกิน 110  หมอบอกว่าก็นี่ไงวัดมาได้เท่านี้  ดิฉันเลยบอกว่าพรุ่งนี้จะไปวัดใหม่ที่ทำงานซึ่งมีโรงพยาบาลเหมือนกัน   (รุ่งเช้าวัดความดันได้ 96/68  ซึ่งเป็นปกติของดิฉันซึ่งวัดอยู่บ่อย ๆ ก็ค่าประมาณนี้มาตลอดมาหลายปี  ก็เลยไม่ทราบว่ามาตรฐานของเครื่องมืออันไหนเชื่อถือได้มากกว่ากัน)    สรุปแล้ววันนี้กว่าจะรับยาเสร็จก็ปาเข้าไปบ่ายโมงกว่า  ฝนยังตกไม่ขาดสาย จึงกางร่มเดินไปขึ้นรถโดยสารกลับบ้าน  ความรู้สึกแย่ไปอีกหลายวัน   

       เคยอ่านเรื่องเล่าของพยาบาลหลายคนที่อิ่มอกอิ่มใจและรู้สึกปลึ้มในการให้บริการที่ดีกับคนไข้/ผู้มาใช้บริการ  มธุรสวาจาใช่จะหายาก  เพียงแต่ถ้าเราโชคดีก็ได้เจอเท่านั้นเอง