ภาพแห่งความทรงจำ ตลอดไป
ได้มีโอกาสไปเที่ยวปราสาทหินพนมรุ้ง จังหวัดบุรีรัมย์อีกครั้ง กับครอบครัว ญาติพี่น้อง และเพื่อนๆ ทำให้ย้อนนึกถึงเมื่อ 6 ปีก่อน เคยไปเที่ยวกับครอบครัว พ่อ แม่และลูกชาย 6 ปีผ่านไปครอบครัวของเราก็ไปเทียวที่นั่นอีกครั้งแต่มีเพียง พ่อ แม่ และลูกสาวคนเล็ก พอมาค้นภาพเก่าๆ ดูแล้วมันเจ็บแปลบที่หัวใจคิดถึงลูกชายที่จากพ่อกับแม่และน้องสาวไปเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2550 โดยไม่มีวันกลับ
สถานที่เดิม แต่วันนี้ไม่มีลูกชายของแม่อีกแล้ว ได้แต่อธิษฐานว่าถ้าชาติหน้ามีจริงของให้น้องภูสุพัน กลับมาเกิดเป็นลูกของพ่อกับแม่อีก....
อดีต น้องภูสุพัน (เสื้อสีฟ้า) และน้องต้นกล้า(หลานชาย)
เมื่อ 6 ปีที่แล้วพ่อ แม่และน้องภูสุพัน
ปัจจุบัน 2551 พ่อ แม่และน้องแพรวา
ปัจจุบัน สถานที่เดิมไม่เปลี่ยนแปลง แต่ไม่มีน้องภูอีกแล้ว
ขอบคุณหัวหน้าลำดวนมากค่ะที่เป็นกำลังใจให้ตลอดมา
หนูก็เชื่อว่าเขาไปสบาย ไม่เจ็บ ไม่ทุกข์อีกแล้วค่ะ
ผมยังจำวันที่ผม..ขับรถไป.และแต่งกลอน...ให้น้องไป..บางทีต้องจอดรถ..เขียนขณะกลับจากงานสวดพระอภิธรรมน้องภู..เพราะอารมณ์และความรู้สึก..มันกำลังถูกถ่ายทอด...ผมเคยสูญเสีย...แม่.อย่างกระทันหัน....ความรู้สึกคงไม่ต่างอะไร..จากศน...เพ็ญรุ่ง...ครั้งนั้น....วันนี้เราคงรำลึกถึงสิ่งดีๆที่เราเคยได้รับ..และคิดว่าเขา..สบายแล้ว..ในสัมปรายภพ..แต่เราสิ..ยังต้องดิ้นรน...กันต่อไป..จนกว่า..วันหนึ่งเราก็ต้องมีสภาพเดียวกับเขา....ทำความดีให้มากที่สุดดีกว่า..เพื่อตัวเราและเพื่อคนที่เรารัก..ครับศน.เพ็ญรุ่ง
บทกลอนที่ อ.พิสูจน์เขียนให้น้องภู นำไปอ่านในวันงานเป็นบทกลอนที่ประทับใจ กิจใจ จนพ่อแม่ ญาติพี่น้อง และแขกที่มาร่วมงานร้องไห้ทุกคน
เป็นธรรมชาติของมนุษย์ เกิด แก่ เจ็บ และตาย ไม่มีใครหนีพ้น
ในเวลาที่มีอยู่จะตั้งใจทำดีให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ขอคุณ อ.พิสูจน์ ที่เข้าใจและเป็นกำลังใจค่ะ
มาทักทายค่ะ ครูแมว(รัตนาภรณ์)นั่งอยู่ใกล้ๆ ฝากความคิดถึงมาหาค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ