ทุกย่างก้าวที่เดินไปแต่ละวัน มีทั้งสุขและทุกข์ มีทั้งร้องให้และหัวเราะ มีผิดหวังสมหวัง มีวันที่คิดว่าไม่
อยากเป็นครู ทำไมมันยากลำบากขนาดนี้ เกิดคำถามกับตัวเองมาตลอดว่า ทำไมถึงอยากเป็นครูนัก ทำไม
ต้องมาทนแต่งตัวเชยๆ ทำสีผมก็ไม่ได้ ต้องพูดจาสุภาพเรียบร้อย ต้องเรียนหนักขนาดนี้หรอ ทั้งที่เงิน
เดือนของครูได้แค่ไม่กี่บาท แต่วันนี้ฉันเข้าใจอะไรดีแล้ว 2 เทอมที่ได้ออกไปสังเกตการสอน ฉันได้เจอ
อะไรๆมากมาย สิ่งที่เปลี่ยนให้ฉันอยากเป็นครู คือเด็กที่ฉันได้พบเจอกับตัวเอง เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อ่าน
หนังสือไม่ออก แต่อยากนั่งหน้าชั้น ถึงจะอ่านไม่ออกแต่ก็พยายามจดทุกคำที่ครูจดบนหน้ากระดาน เด็ก
ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้เปลี่ยนมุมมองความคิดฉันได้ทันที จากที่ฉันไม่อยากเป็นครูตอนนี้ฉันอยากจะเป็นมาก
ฉันอยากให้เด็กทุกๆคนได้เรียนหนังสือ ได้มีครูที่อยากจะสอนเขาจริงๆไม่ใช่สอนไปเพียงหวังแค่เงิน
เดือน ฉันอยากจะบอกว่าเมื่อมีใครมาเรียกคุณว่าครู คุณจงทำตัวให้เป็นครูจริงๆ ฉันรู้แล้วว่าทำไมอาจารย์ที่
โรงเรียนเก่าฉันถึงได้บอกว่า "พิกุล การเป็นครูไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนหรอกนะ ไม่ได้สอนพิเศษพวกเธอ
เพราะอยากได้เงินหรอก แต่ที่ครูสอนพวกเธอเพราะครูอยากให้พวกลิงตัวน้อยที่ครูนั่งสอนอยู่ทุกวันได้
ทำในสิ่งที่พวกเธอต้องการ ให้โตมาเลี้ยงตัวเองได้ เป็นคนดีของสังคม แค่นั้นแหละที่ครูต้องการ"ฉันดีใจ
ที่เกิดมาเจอครูดีๆและฉันก็ดีใจที่ได้เรียนครู
