เมื่อวานนี้  มีการสัมภาษณ์  การปฏิบัติงาน  ผู้สัมภาษณ์คือนักศึกษาฝึกงาน  มหาวิทยาลัยราชภัฎแห่งหนึ่งที่มาฝึกงานที่โรงเรียน  ส่วนผู้ให้การสัมภาษณ์คือ....ครูอ้อย 

การสัมภาษณ์ครั้งนี้  ไม่มีการบอกกล่าวกันล่วงหน้า  เดินมาพบกัน  ก็เหมือนกับคุยกันน่ะค่ะ  นักศึกษาเริ่มด้วยคำถามที่ครูอ้อยไม่ต้องคิดเลยในการที่จะตอบ 

คำถามนั้นคือ.....ครูอ้อยมีการลำดับความสำคัญของงานอย่างไรคะ 

ครูอ้อยก็ตอบไปอย่างธรรมชาติที่สุดคือ.....งานคือชีวิต  เรานำงานมาเกี่ยวข้องกับชีวิต  ไม่ได้นำงานมานำชีวิต  เราหายใจก็เป็นงาน  พูดอะไรก็เป็นงาน  งานนั้นก็จะเดินก้าวหน้าออกไป  ทำใจให้รัก  ทำงานสิ่งยากให้ง่าย  ทำสิ่งง่ายให้ง่ายขึ้น  จากนั้น หมั่นตรวจตราตนเองเสมอว่า....วันนี้ได้ทำอะไรมาบ้าง  และพรุ่งนี้  จะทำอะไรต่อไป  ทำอย่างนี้ทุกวันไป  ก็จะติดเป็นนิสัย  งานก็ก้าวหน้าออกไป  ไม่มีวันหยุดยั้ง.....

คำถามต่อไป  ก็คือ  ครูอ้อยทำงานหลายอย่าง  เรียนด้วย  ทำผลงานทางวิชาการด้วย  ช่วยเพื่อนด้วย  สอนด้วย  ครูอ้อยมีการจัดสรรเวลาอย่างไรคะ 

คำถามนี้ดีมากเลย  ครูอ้อยได้บอกเธอด้วยว่า  นอกจากที่น้องถามแล้ว  ครูอ้อยยังมีสิ่งที่ทำแล้ว ได้ประโยชน์  ได้ความสุข  ได้กำลังใจ  ครูอ้อยเดินนำเธอมาที่จอมอนิเตอร์  และคลิกให้เธอดูผลงานที่ครูอ้อยได้จัดทำ  ในเว็บไซต์ต่างๆ  ในบล็อกต่างๆ 

เธอกล่าวคำว่า...โอ้โฮ  เกินความคาดหมายของเธอ....

และครูอ้อยยังบอกเธออีกว่า.....หมั่นเพียร  ควรต้องมีความหมั่นเพียร  ศึกษาค้นคว้า วันละนิด  ทุกๆวัน  อ่าน  เขียน  เรียน  ทุกๆวัน  

การจัดสรรเวลา  ไม่มีอะไรมาก  หากเรา  ขยันหมั่นเพียร  นอนให้น้อยลง  นอนเท่าที่ร่างกายต้องการ  ลงทุน ลงแรง  ลงใจในการปฏิบัติงาน  ด้วยความจริงใจ  ...เท่านั้นล่ะค่ะ  ต้องประสบกับความสำเร็จ แน่นอน 

คำถามสุดท้าย  ก็คือ  ครูอ้อยมีแนวในการปฏิบัติตน อย่างไร 

ครูอ้อยต้อง  อืมมมม และตอบออกมาจากใจจริงอีกว่า ..... จริงใจ  จริงจัง  จริงจิต  จริงจด  จริงจำ  จริงนำไปใช้ 

ทุกคำที่กล่าวมา  ต้องอธิบายอีกต่อไหมคะ  น่าจะเข้าใจดี  นักศึกษาพยักหน้า  และ  อยากคุยต่อ  ครูอ้อย ขอตัว  ทำงานต่อ  และบอกกับเธอว่า....เรายังมีเวลาในการสัมภาษณ์อีกนาน  คิดอะไรออก  ก็มาถามก็แล้วกันนะ ...ขอบคุณค่ะ