เด็กซิ่ล เด็กซิ่ว

     จำได้ว่า เมื่อสมัยที่ตัวเองเอ็นทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัยได้เมื่อปี 2532 คำคำหนึ่งที่มักจะได้ยินบ่อยๆ คือคำว่า "เด็กซิ่ล" (หรือ "เด็กซิ่ว" หรือเปล่าครับ ไม่แน่ใจ?) คำคำนี้ เป็นคำที่ดูจะเหมือนว่า เป็นคำที่เพื่อนๆร่วมรุ่น มักจะให้ความสนใจเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะคุณลักษณะส่วนตัวของ "เด็กซิ่ล" ที่มีอยู่ คือ เคยเรียนมหาวิทยาลัยในระดับชั้นปีอื่นๆมาแล้ว หรืออาจจะมาจากมหาวิยาลัยอื่นๆ  แต่ด้วยเหตุและผลหลายๆอย่าง ทำให้ต้องกลับมาเรียนในชั้นปีที่หนึ่งใหม่

       ในสมัยนั้น การถูกมองว่าเป็นเด็กซิ่ล ดูเหมือนว่าดูจะเป็นจุดเด่น หลายคนให้ความสนใจและจับตามองว่า "มันเคยเรียนมาแล้ว มันจะได้เกรดเป็นอย่างไร?" หรือ "มันจะเป็นอย่างเดิมอีกหรือไม่?" (ในกรณีที่เพื่อนรู้ความลับว่า มาเรียนใหม่เพราะถูกรีไทร์) แต่สำหรับผมแล้ว ไม่ว่าเพื่อนจะเป็นอย่างไร จะเข้ามาเรียนพร้อมกัน หรือเคยเรียนมาแล้ว ก็ไม่ได้ทำให้ผมสนใจในประเด็นนั้นมากนัก เนื่องจากกำลังสนุกสนานกับกิจกรรมการรับน้องใหม่ที่เพิ่งเคยเจอครั้งแรกในชีวิต........

       จนมาถึงวันนี้  วันที่ผมได้รับหน้าที่ใหม่ นั่นก็คือ การได้ทำหน้าที่คุณครู ซึ่งก็นับว่า เป็นความท้าทายใหม่ที่หอมหวาน น่าลิ้มลอง แต่ต้องแลกกับอนาคตของเด็กๆ หลายสิบหรือหลายร้อยชีวิต...........

       ในสัปดาห์แรกๆของการเรียนการสอน ผมได้ทำความรู้จักกับเด็กๆ รู้จักและเรียนรู้บริบทของแต่ละคนว่าเป็นอย่างไร เพื่อจะได้นำมาใช้ปรับปรุงและหาแนวทางการสอนให้กับเด็กๆเหล่านั้น ซึ่งในระยะแรก ผลออกมาค่อนข้างดีเลยทีเดียว   จนวันหนึ่ง...... ในสัปดาห์ที่สามของการเรียนการสอน  ผมได้รับรายชื่อนักศึกษาใหม่เข้ามาเพิ่มในชั้นอีกประมาณ 6 คน โดยที่ผมไม่ทราบมาก่อนว่าเด็กกลุ่มใหม่เหล่านั้นเป็นใคร และทำไมถึงเพิ่งมีรายชื่อเข้ามาเรียน  แต่นั่น...ไม่ใช่ประเด็นสำคัญเท่าไหร่นัก เพราะผมยินดีอยู่แล้วที่จะต้องสอนเด็กเพิ่มในห้อง แม้ว่าผมอาจจะต้องใช้การตะเบ็งเสียงในการสอนเพิ่มมากขึ้นก็ตาม  แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกประหลาดใจ  กลับกลายเป็นพฤติกรรมการแสดงออกของเด็กเหล่านั้น

       ผมเริ่มให้นักศึกษากลุ่มใหม่รายงานตัว แนะนำตัวเองให้เพื่อนๆได้รู้จัก ในใจผมคิดว่า อย่างไรเสีย แม้จะเข้ามาใหม่ แต่ด้วยระยะเพียงแค่ 2 สัปดาห์ ก็น่าจะปรับตัวให้เข้ากับกลุ่มเพื่อนๆในห้องได้โดยไม่ยากนัก แต่การคาดคะเนของผมกลับผิดไป เพราะสิ่งที่ได้รับจากพวกเขาคือ ปฏิกริยาที่ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจในสิ่งที่ผมพยายามให้พวกเขากระทำ.....คนแรก ยืนขึ้นที่โต๊ะ แนะนำตัวอย่างไม่ใส่ใจ ดูหยิ่งยโส และท้าทายสายตาผม รวมถึงกลุ่มเพื่อนๆที่นั่งอยู่ก่อนในห้อง....แนะนำตัวเสร็จก็นั่งลงด้วยท่าทีเหมือนเดิม... คนที่เหลือในกลุ่มก็มีลักษณะที่ไม่แตกต่างกัน  จนมาถึงคนที่ 6 ซึ่งเป็นคนสุดท้าย ปฏิกริยาที่ว่ากลับดูรุนแรงขึ้นด้วยวาจาที่ดูก้าวร้าวและไม่เกรงกลัว

       ณ วินาทีนั้น ในใจผมคิดไปต่างๆนาๆ ผมเองก็เพิ่งมาสอนครั้งแรก และกลับต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ ผมต้องแก้ไขสถานะการณ์อย่างไร? สมองของผมต้องประมวลออกมาให้ได้อย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะต้องแก้ไขสถานการณ์เหล่านั้นให้ได้ทันเวลา .....ซึ่งผลจากการประมวลความคิด สรุปออกมาว่า ผมต้องรีบดำเนินการการแนะนำตัวให้จบลงเร็วที่สุด และหาเรื่องอื่นมาปรับเปลี่ยนและดึงดูดความสนใจของเด็กในชั้น สิ่งที่ผมตัดสินใจกระทำต่อไปในวันนั้นคือ การเริ่มต้นสอนด้วยความกระตือรือร้นและพยายามทำให้ด็กส่วนใหญ่สนุกกับการเรียน เพื่อที่จะเบียงเบนความสนใจของพวกเขาให้ออกจากเพื่อนๆกลุ่มใหม่กลุ่มนั้น

      หลังเสร็จจากภารกิจการสอนในวันนั้น ทำให้ผมต้องกลับมานั่งทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และค้นหาคำตอบ ว่าเพราะอะไร เด็กๆกลุ่มนั้นจึงพฤติกรรมเช่นนี้  ผมได้ตัดสินใจว่า ผมควรจะต้องถามถึงที่มาที่ไปของเด็กกลุ่มนี้กับอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเขา ซึ่งผลลัพท์ที่ออกมาคือ เด็กกลุ่มนี้ เป็น "เด็กซิ่ล" ซึ่งเคยเรียนในหลักสูตรอื่นมาก่อน และต้องกลับมาเรียนใหม่ในสาขาที่ผมกำลังสอนอยู่ ....  เอาละหว่า....ความหนักใจเริ่มเกิดขึ้น  นี้เป็นปัญหาใหม่ที่ผมต้องเจอ และต้องแก้ให้ได้....

       ในสัปดาห์ต่อๆมา ผมลองใช้หลายๆวิธี เพื่อที่จะหาวิธีแก้พฤติกรรมเหล่านี้ของพวกเขา ทั้งพยายามพูดคุยและหว่านล้อมให้พวกเขา เล่าถึงเหตุการณ์ที่ผ่านๆมา ก่อนที่จะเข้ามาเรียนใหม่อีกครั้ง ผมพยายามเก็บข้อมูลให้ได้มากที่สุด จนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งเทอม ถึงได้รู้ว่า พฤติกรรมที่เกิดขึ้นกับเด็กเหล่านั้น ไม่ได้เป็นกับเด็กซิ่ลคนอื่นๆเลย แต่เป็นเพราะว่า หนึ่งในหกคน ที่ดูเหมือนจะเป็นผู้นำกลุ่ม พยายามผลักดันเพื่อนๆรู้สึกว่า การเป็น"เด็กซิ่ล" นั้น เป็นจุดด้อยของพวกเขา และพยายามทำตัวต่อต้านในทุกๆกิจกรรมในชั้นเรียน และรวมถึงการทำกิจกรรมสัมพันธ์กับเพื่อนๆในชั้นเรียน....

     ผมลองใช้วิธีใหม่ในการเรียนการสอน โดยการพยายามยกตัวอย่าง เอ่ย ถึงชื่อพวกเขา และให้ความสำคัญกับพวกเขามากขึ้น เพื่อที่จะลดความคิดน้อยอกน้อยใจและความคิดที่ว่า พวกเขา "ต่างจากคนอื่น แรกๆก็ไม่ค่อยได้ผล จนในที่สุดสัปดาห์ต่อๆมา พวกเขา เริ่มปรับตัว และเริ่มรับได้ในสิ่งที่ผมพยายามเปลี่ยนแปลง โดยที่พวกเขาไม่รู้ซักนิด ว่าผมต้องเหนื่อยมากกว่าเก่าหลายๆเท่า เพื่อที่จะทำให้พวกเขาสามารถอยู่ร่วมกันและทำกิจกรรมกับเพื่อนๆในชั้นได้....

       เวลาผ่านมาจนวันนี้...... สิ่งที่ผมกำลังกระทำ ก็ยังคงดำเนินต่อไป อย่างน้อยสิ่งที่มันกำลังเปลี่ยนแปลงอย่างช้าๆ มันก็จะทำให้เด็กกลุ่มหนึ่ง ที่คิดว่าตัวเองต่างจากคนอื่นๆ สามารถกลับเข้าสู่สังคมได้อย่างปกติสุข 

       ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ผลตอบรับจะออกมาดีหรือแย่แค่ไหน แต่ผมก็ต้องทำต่อไป เพื่อวันข้างหน้า พวกเขาจะได้รู้ว่า สิ่งที่ผมทำ มันเป็นความรู้สึกจากใจของครูคนหนึ่ง ที่อยากเห็นลูกศิษย์ทุกคน ประสบความสำเร็จในชีวิต ....

      "ถึงครูจะเหนื่อยและล้า แต่อยากให้พวกหนูรู้ว่า ครูรักพวกหนูทุกคน และอยากเห็นรอยยิ้มในวันที่พวกหนูประสบความสำเร็จ และเติบโตเป็นคนดีของสังคม "