การเดินทางของฉันเริ่มต้น...อีกครั้ง เมื่อสิ่งที่ต้องทำกับสิ่งที่อยากทำเป็นสิ่งเดียวกัน

ปานแดงที่อุ้งเท้าขวาของฉัน เห็นเด่นชัดทุกครั้งที่หงายเท้าขึ้นมาไม่ว่าด้วยเหตุใดก็ตาม มีคนบอกว่า “ปาน” ที่เท้าแสดงได้ถึงการเป็นคนไม่อยู่กับที่...

ฉันมีความสุขทุกครั้งที่ได้เก็บกระเป๋าเดินทางไปในที่ที่ต่างจากเคย 

มีความสุขกับการฟังเสียงลม เสียงคน ระหว่างการเดินทาง 

มีความสุขกับการมองภาพข้างทางผ่านกระจกใส

มีความสุขกับการปล่อยเวลาให้อยู่กับความคิดของตนเองในช่วงเวลาของการเดินทางเพื่อถึงจุดหมาย

มีความสุขกับการพบผู้คนที่ไม่รู้จัก อยู่ในที่ที่ไม่รู้จัก กินอาหารที่ไม่เคยกิน และทำอะไรที่ไม่เคยทำ

และมีความสุขทุกครั้งที่ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ในทุกย่างก้าวของการเดินทาง

การเดินทางของฉันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่การเข้าค่ายเนตรนารีสมัยประถม...

จุดเริ่มต้นความสุขของเด็กน้อย ส่งเสริมให้ความเชื่อของตำหนิปานที่อุ้งเท้าค่อยๆ ชัดเจนเรื่อยมา

บางช่วงเวลาฉันเดินทางไปทั่วประเทศจนจำไม่ได้ว่าไปที่ไหนทำอะไร จำได้อย่างเดียวว่าสนุก และมีความสุข 

บางช่วงเวลาฉันอยู่นิ่งๆ เรียนรู้ชีวิตในเส้นทางปกติ และเรียบง่าย สบายแต่ไม่สนุก 

บางช่วงชีวิตที่ฉันเลือกทำในสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง แม้ขาดความสุข ด้วยเหตุผล...

สิ่งที่ต้องทำกับสิ่งที่อยากทำไม่บ่อยนักที่จะเป็นสิ่งเดียวกัน

ช่วงเวลาแห่งความราบเรียบผ่านไปอย่างเชื่องช้า ฉันได้คิดว่าชีวิตที่ขาดสีสันจะสุขได้อย่างไร

การเดินทางของฉันเริ่มต้น...อีกครั้ง

เมื่อสิ่งที่ต้องทำกับสิ่งที่อยากทำเป็นสิ่งเดียวกัน

ความสนุกกำลังสร้างความสุขให้ฉัน...อีกครั้ง

 

สุขที่ได้เห็น

สุขที่ได้ยิน

สุขที่ได้กิน

สุขที่ได้คิด

สุขที่ได้เจอ

สุขที่ได้ไป.. 

ฉันนั่งก้มต่ำมองฝ่าเท้าตัวเองอีกครั้ง

ปานแดงของฉันเริ่มชัดเจนมากขึ้น พร้อมเสริมทัพด้วยปานดำที่ไม่รู้ว่ามาตอนไหน....

หรือฉันคิดไปเอง

---^.^---