คนที่มาร่วมงานมารับใบไม้เพื่อเอาไปแลกกับข้าวแล้วกับข้าวก็เอาใส่ในใบบัว

    ในวันที่30-31เดือนกันยายน 2551 ผมได้จัดค่ายขึ้นเป็นครั้งแรก โดยมีการจัดค่ายร่วมกัน 3 ชมรม ชมรมแรกเป็นชมรมผมเอง(ชมรมคนวัยใส  ใส่ใจสุขภาพ) ชมรมที่สองชมรมยุวทูตนมแม่ฯ  ชมรมที่สาม ชมรมยุวโฆษก จัดที่ศูนย์การเรียนรู้เศรฐกิจพอเพียงบ้านดอนมัน อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม     โดยทั้งสามชมรมได้มีการบูรณาการกิจกรรมของทั้งสามชมรมเข้าด้วยกันโดยเขียนโครงการเยาวชนนักพูด ยุวทูตนมแม่ฯ ใส่ใจสุขภาพ โดยกิจกรรมช่่วงเช้าจะเป็นการบรรยายจากแม่สาคร อดีตเจ้าหน้าที่สาธารณสุข 8 สสจ.มหาสารคาม หลังจากแม่สาครเสร็จก็มีตำรวจมาให้ความรู้เกี่ยวกับการเกิดอุบติเหตุการจราจร ช่วงบ่ายอาจารย์เขมิกามช่วยสอนเรื่องการตรวจมเร็งเต้านม และกาวัดความดัน

    หลังจากที่ได้รับฟังความรู้เชิงวิชาการแล้วในช่วงตอนเย็นก็มีการจัดงานวัดขึ้น ผมได้แนวคิดนี้มาจากการได้ไปเรียนรู้นอกห้องเรียนเพือนปรับเปลี่ยนทัศนคติกับกลุ่มไหลที่สุรินทร์ งานวัดในคืนนั้นเป็นวันที่ทุกคนมีความสุขมากเพราะผมบกว่างานวัดคืนนี้จะมีนายอำเภอมาทำพิธีเปิดให้  ทุกคนในงานเตรียมตัวจัดการแสดงเพื่อต้อนรบนายอำเภอแบบจริงจรัง เมื่อถึงเวลาประมาณ1ทุ่มผมก็มีรถมาจอดที่หนางานทุกคนคิดว่าเป็นรถของนายอำเภอก็จัดทำการแสดงแบบจริงจัง
ผมพึ่งรู้วันนี้เองว่าคนในชมรมของผมทุกคนต่างก็มีความสามารถ ลืมบอกไปว่าเขาจัดการแสดงทำท่าทางประกอบเพลง  ผมนั่งในรถจนเขาแสดงเสร็จ(บางคนคิดในใจว่าทำไมนายอำเภอยิ่งจัง)เมื่อผมลงจากรถทุกคนทึ่งมากเพราะคิดไม่ถึง

ว่าจะเป็ผมคนที่แสดงทั้งอยากจะร้องทั้งขำ  หลังจากนั้นผมก็ตัดลิปบิ้นเพื่อเปิดงานและกล่าวต้อนรับทุกๆคนพอผมกล่าวเปิดงานเสร็จผมก็ให้ทุกคนที่มาร่วมงาน

มารับใบไม้เพื่อเอาไปแลกกับข้าวแล้วกับข้าวก็เอาใส่ในใบบัว บางคนอาจคิดว่าการที่เอาใบไม้ไปแลกกับข้าวเป็นเรื่องไร้สาระแต่มันแฝงอะไรหลายๆอย่างผมอยากให้ทุกๆคนที่อ่าน

ช่วยแสดงวามคิดเห็นเกี่ยวกับการเอาใบไม้ไปแลกกับข้าวแล้วกินข้าวในใบบัว

ขอบคุณที่ตั้งใจอ่านนะครับ