วันนี้ตั้งแต่ช่วงเช้าแล้วที่เข้าห้องสอนตามปกติหมดไปหนึ่งวิชาแล้วเข้าไปพักผ่อนรอเข้าสอนอีกหนึ่งรายวิชาตามหน้าที่ พอตรงเวลาก็ไปที่ห้องสอนเห็นกลุ่มนิสิตไม่ใช่กลุ่มเดิมที่สอนมา
เลยลงมาห้องพักนึกในใจว่าเขาอาจมีธุระไปไหนนะร่มกางหรือเปล่าสักครู่ใหญ่ละเจ้าหน้าที่หน้าห้องมาบอกว่ามีนิสิตขอพบอาจารย์ จะให้เขาเข้ามาพบที่ห้องทำงานหรือไม่...
ผมออกไปพบเองละ...พอเจอ...พวกเขาสวัสดีแล้วถามว่า...
อาจารย์ไม่สอนรึวันนี้...เออ. ก็ไปแล้วไม่เห็นพวกเรานะ...
อยู่กันเต็มห้องเลยรออาจารย์นะ...นิสิตว่า...เออเป็นไปได้ยังไง...งั้นก็ไปกันอาจารย์เอาอาวุธทางปัญญาก่อนนะ ฮิ ฮิ ฮิ.
เดินไปก็คิดไปเออวันนี้...ที่แท้ผมเข้าห้องเรียนผิดนะนี่ ดันไปเข้าห้องที่มีครูอื่นเขาจะเข้าสอน ต้องขออภัยที่พวกเรารอพักใหญ่...เลยอยู่กันจนบ่ายโมงจึงเลิกเรียน...เออเวลาหิวข้าวจนตาลายเลยละ...เกือบเดินไม่ถึงร้านอาหาร...ฮิ ฮิ ฮิ...
รักษาสุขภาพนะครับ เอาของดีมาฝาก
พักผ่อนบ้างน่ะค่ะอาจารย์
สวัสดีครับ คุณ มนัญญา
บทที่จะลืมก็ลืมจริง ๆ ละ ฟังข่าววันนี้เศร้าในเรื่องลืม ต้องแสดงความเสียใจกับผู้เกี่ยวข้องเรื่องนี้ด้วยละที่ว่า...
เรื่อวนี้นายก อบต . แถวมุกดาหารคนหนึ่งไปรับลูกสาววัย 3 ขวบของเพื่อนบ้านเพื่อนำไปส่งที่โรงเรียนพอไปถึงที่ทำงานกับจอดรถปิดประตูขังตัวเล้กอยู่ด้านหลังตั้งแต่เช้าจนเย้นมาเปรถ อ้าว...หนูน้อยตายซะแล้ว ลืมจริง ๆ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ นายประจักษ์~natadee
เห็นภาพสวยงามของกล้วยหวีนี้จริง ๆ นะนี่
มีความสุขมาก ๆ ครับ
สวัสดีครับ คุณครูแอน
ก็ทำงานไปพักผ่อนไปอยู่นะครับผม
ขอบคุณครับ