เมื่อวันที่ 5 กันยายน 2552

การแลกเปลี่ยนเรียนรู้... เรื่องการเพิ่มสมรรถนะทางวิชาชีพด้วยการทำ R2R ณ คณะพยาบาล มหาวิทยาลัยนครพนม ซึ่งเดิมคือ วิทยาลัยพยาบาลพระบรมราชชนนีนครพนมนั่นเอง ข้าพเจ้าเดินทางออกจากบ้านที่จังหวัดยโสธร ไม่เช้าไม่สายมากใช้เวลาขับรถประมาณสองชั่วครึ่ง เดินทางไปแบบสบายๆ บรรยากาศสองข้างทางร่มรื่น ... การเดินทางครั้งนี้ชวนคุณแม่ท่านไปด้วย เพื่อถือโอกาสไปเยี่ยมเยือนเพื่อนเก่าของท่าน...

เมื่อไปถึง ที่คณะพยาบาล...

อ.สุชาดา และ อ.ปาริชาต เพื่อนสมัยเรียนพยาบาลด้วยกันให้การต้อนรับและรับรองด้วยความคุ้นเคยกันเช่นเดิม เราไม่ได้เจอมานานกว่าสิบปี การเจอกันครั้งนี้เราได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันในมิติของการพัฒนาทางวิชาชีพ... สิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกและมีความเห็นร่วมกันนั่นคือ... การทำอย่างไรถึงจะทำให้นักศึกษาพยาบาลได้เรียนรู้และมีทัศนคติที่ดีที่นำไปสู่การเป็นพยาบาลด้วยจิตวิญญาณที่ดีงาม...

เกือบสองชั่วโมง... ทำให้ข้าพเจ้าได้สัมผัสถึงความมุ่งมั่นของเพื่อนทั้งสองท่านที่ยังมีอยู่เดิมต่อวิชาชีพ ที่อยากและปรารถนาในการมุ่งมั่นให้การเรียนรู้ทางวิชาชีพนี้มีความสุข แม้มีภาระงานที่หนัก... ข้าพเจ้าก็เลยพูดแบบขำขำ เมื่อเพื่อนบอกว่าทำไมไม่เข้าระบบการสอน ข้าพเจ้าก็เลยตอบเพื่อนไปว่า ก็นี่ไง การที่ข้าพเจ้าเดินทางไปที่นั่นที่นี่ ไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ข้าพเจ้ากำลังลงมือ ขยายแนวคิดที่พวกเราคิดร่วมกัน... ข้าพเจ้าไม่มีอำนาจไปเปลี่ยนโครงสร้างใดใด หากแต่ศักยภาพของข้าพเจ้าที่ทำได้ คือ การแบ่งปันแนวคิดที่นำไปสู่ความสุขในการทำงาน และการพัฒนางานประจำของตนเองให้มีคุณค่าและมีความหมาย...

บทสนทนา...จบลงด้วย "เรา" ต่างทำหน้าที่ที่พึงกระทำอย่างเต็มที่

ในส่วนของการบรรยายแบบมีส่วนร่วม...ได้เริ่มขึ้นในช่วงบ่าย ทางผู้จัดให้เวลาประมาณสามชั่วโมง สำหรับการแบ่งปันแนวคิด และแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกัน...

การนำแนวคิดของการพัฒนางานประจำด้วยการทำวิจัย เพื่อนำไปสู่การยกระดับทางวิชาชีพ... สิ่งหนึ่งที่ทำให้คนทำงาน จากทำงานที่เบื่อหน่าย ไม่มีความสุข จะทำให้เขามีความรู้สึกที่ดีต่อการทำงานมากขึ้น การทำงานมีความหมายและมีคุณค่ามากขึ้น...

ในภาคเช้าเท่าที่ข้าพเจ้าทราบ คือ ทาง กพ. มาพูดถึงกรอบและสมรรถนะทางวิชาชีพ ซึ่งข้าพเจ้าได้มีโอกาสได้พบกับทางวิทยากรผู้บรรยาย ก็ได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ ประเด็นหนึ่งที่ได้รับทราบก็คือ ... ในส่วนของวิชาชีพพยาบาล ผู้กำหนดในแนวทางประเมิน competency นั้นน่าจะเป็นบทบาทของทางสำนักการพยาบาล ซึ่งรายละเอียดก็ยังไม่ทราบชัดเจน...

แต่สำหรับในภาคส่วนของข้าพเจ้าในการแบ่งปันแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในครั้งนี้..

คือการยกระดับงานประจำของคนทำงานด้วยการทำวิจัย อันมีจุดเริ่มจากปัญหาหน้างาน และผู้ลงมือทำ คือ คนทำงานเอง... สิ่งที่นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น คือ จะทำให้การทำงานในแต่ละวันมีคุณค่าและมีความหมาย... ไม่ได้ทำงานด้วยความเบื่อหน่าย ซ้ำซาก จำเจ...

ที่สำคัญ...ในการประเมิน...จะมุ่งมาที่ผลงานเป็นสำคัญ หากว่าคนหน้างานมองและวิเคราะห์ผลงานของตัวเองไม่ออก ก็จะเกิดเป็นความทุกข์... แต่หากว่าเมื่อไรที่ได้ลงมือ ทำวิจัยเพื่อพัฒนางานตนเอง ... งานที่เขาทำจะเพิ่มมูลค่าขึ้นมาทันที เป็นผลงานเชิงประจักษ์อันเป็นที่ยอมรับได้

การพัฒนางานประจำด้วยการทำวิจัย ทำให้คนทำงานมีผลงาน ...

แต่เหนือยิ่งกว่านั้น...ทำให้คนทำงานมีคุณค่า มีความสุข ต่อการดำรงอยู่ในชีวิตการทำงาน

หลังการบรรยาย ได้ร่วมกันถอดบทเรียน...ร่วมกันว่า สิ่งที่ได้เรียนรู้ในวันนี้ คือ

  • เกิดการเปลี่ยนแปลงและตระหนักรู้ว่า...ผู้ป่วย คือ มนุษย์คนหนึ่ง
  • เรียนรู้การทำงานด้วยการกระตุ้นต่อมเอ๊ะ..ทำงาน
  • เรียนรู้เกี่ยวกับการทำงานที่ไม่ใช่สักแต่ว่าการทำงานไปวันๆ พอเสร็จ แต่ทำให้อยากพัฒนางานที่ทำอยู่ให้ดีขึ้น ให้เกิดประโยชน์กับคนไข้
  • มีกำลังใจในการทำงานประจำ
  • เรียนรู้เรืองใหม่ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน คือ การทำ R2R
  • การรู้จักตัวเอง
  • การทำประโยชน์ให้เกิดขึ้นแก่ผู้รับบริการด้วยหัวใจและจิตวิญาณแห่งความเป็นมนุษย์มากกว่าการทำงานอย่างเป็นเครื่องจักร อย่างเป็นหุ่นยนต์
  • การทำงานทุกอย่างพัฒนาไปสู่การเรียนรู้ เป็นระบบ เป็นผลดีแก่ทุกคน
  • การทำงานด้วยจิตวิญญาณ มิใช่ทำด้วยเพื่อหวังจะให้กรอบเป็นตัวกำหนดความก้าวหน้า และผลงานอย่างเดียว
  • ...

นี่เป็นบทสรุป...ที่ผู้เข้าร่วมฟัง ร่วมกันถอดบทเรียน ต่อการได้เรียนรู้ในช่วงเวลาอันสั้นๆ สิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้ารู้สึกประทับใจ คือ มีผู้เข้าร่วมฟังได้บอกต่อข้าพเจ้าว่า "เกิดการจุดประกายในตนเอง อยากจะกลับไปทำงานที่เกิดจากการกระตุ้นต่อมเอ๊ะ...ให้ทำงานบ่อยๆ จะได้ทำงานแบบตามแนวทาง R2R ที่สำคัญจะได้มีความสุขในการทำงานทุกๆ วัน กับการพัฒนาแบบเล็กๆ แต่ภูมิใจ..."

เป็นการเรียนรู้อีกหนึ่งวันสำหรับข้าพเจ้าที่มีคุณค่าและมีความหมายต่อการดำรงอยู่...

ขอบพระคุณทางผู้เข้าร่วมและผู้จัด...ที่ได้มีโอกาสมาพบเจอกัน...

 

----------------------------------------