ความไม่สุข-ไม่ทุกข์

ความไม่สุข-ไม่ทุกข์

เวทนาขันธ์ ซึ่งประกอบด้วย ความรู้สึกทุกข์ - ความรู้สึกสุข - ความรู้สึกไม่สุข-ไม่ทุกข์ ๓ ประการนั้น

เรามักจะได้ยินการตีความคำว่า“ความรู้สึกไม่สุข-ไม่ทุกข์”นั้น หมายถึง ความรู้สึกเฉยๆ หรือ อุเบกขา ซึ่งหมายถึง จิตที่ทื่อทึบ ไม่ยินดียินร้าย ด้วยการมองเห็นว่า

ขีดต่ำสุดของความรู้สึก คือ ความรู้สึกทุกข์

ขีดสูงสุดของความรู้สึก คือ ความรู้สึกสุข

ส่วนความรู้สึกที่ ไม่สุข-ไม่ทุกข์ นั้น เป็นความรู้สึกที่อยู่ตรงกลาง

ดังนั้น ความรู้สึกไม่สุข-และไม่ทุกข์นั้น จึงสุขก็ไม่ได้ ทุกข์ก็ไม่ได้ด้วย หรือจะตีความเป็นว่า มีทั้งสุขและทุกข์ผสมกัน กลางๆระหว่างสุขกับทุกข์ ซึ่งเป็นความเข้าใจที่ผิด

ในความหมายที่แท้จริง

เราจะเกิดความรู้สึกสุขนั้น เราต้องมีความรู้สึกทุกข์ อยู่ก่อน

หากเปรียบ ใจของเราเป็นเสมือนกับ “แก้ว”ที่ใช้บรรจุน้ำ

ความรู้สึกสุข เปรียบเสมือนกับปริมาณของ น้ำ

ในขณะที่เรารู้สึกทุกข์นั้น จิตใจของเราจะรู้สึกขาดพร่อง (ไม่ได้ ไม่มี ในสิ่งที่เราอยาก) ก็เปรียบเสมือน แก้วที่ขาดน้ำหรือมีน้ำอยู่เล็กน้อย

ปิติหรือความรู้สึกสุขนั้น ก็คือ อาการที่ฟูขึ้นของจิตใจ

อาการฟูขึ้นนี้ จะเกิดขึ้นได้ ก็เฉพาะในขณะที่ แก้วขาดน้ำ อยู่เท่านั้น

ก็เหมือนกับความรู้สึกสุข จะเกิดขึ้นได้ก็เพราะจิตใจมีความทุกข์(ขาดพร่อง)มาก่อน

ส่วน“ความรู้สึกไม่สุข-ไม่ทุกข์” นั้น เปรียบเสมือน แก้วที่ปริ่มน้ำ อยู่แล้ว

หมายถึง จิตที่เต็ม พอ ไม่ขาด จึงไม่รู้สึกขาด (ทุกข์) และไม่รู้สึกฟูขึ้นอีก (สุข)

หากเปรียบ ความทุกข์ เป็นเสมือน ความหิว เวลาที่หิว เราก็จะทุกข์

ความสุข เปรียบเสมือน การอิ่ม การอิ่มนั้น

เราจะรู้สึกว่า อิ่ม ก็เพราะมี การหิว มาก่อน

หากเราไม่รู้สึกหิว(ในยามปกติ) เราก็ไม่รู้สึกว่า “อิ่ม”

เป็นแต่เพียง “ไม่รู้สึกสึกหิว”เท่านั้น

นั่นแหละ“ความรู้สึกไม่สุข-ไม่ทุกข์”

เรารู้สึกถึง ตัวตน ของเรา ก็เมื่อ เราเกิด ความรู้สึก ทุกข์หรือสุข

เรารู้สึกถึงตัวตน (เกิดความรู้สึก ) เมื่อ เกิด ความหิวหรืออิ่ม

แต่ในยามที่ไม่มีความรู้สึกทุกข์หรือสุข ในยามนั้น ก็

ไม่มีตัวตน(ไม่มีความรู้สึก - ความรู้สึกไม่สุขไม่ทุกข์)

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน