การสร้างกำลังใจให้แก่ผู้เรียน

มหัศจรรย์ของการสร้างขวัญและกำลังใจให้แก่ผู้เรียน

ประสบการณ์ตรงที่เพิ่งผ่านมาหมาดๆจากการฝึกซ้อมนักเรียนไปแข่งขันทักษะภาษาจีน กับโรงเรียนที่เป็นเครือข่ายส่งเสริมการเรียนการสอนภาษาจีน...มีการแข่งขันทั้งหมด 10 ทักษะ ครูโรงเรียนเรียนเราก็มีครูสอนภาษาจีนที่เป็นเจ้าของภาษาแค่คนเดียว อีกอย่างเค้าก็ยังไม่คุ้นเคยกับการฝึกนักเรียนให้เข้าร่วมแข่งขันทักษะวิชาการ...ครูผู้ประสานงานและครูในกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศเราก็หนักใจว่า ภาษาจีนเป็นภาษาที่ค่อนข้างยากแม้แต่กับครูที่มีประสบการณ์ด้านภาษามานานหลายปี...มีหลักวิธีในการนำมาใช้ได้ง่ายกว่ายังยากเลย....สำหรับนักเรียนที่ไม่มีพื้นฐานมาเลยจะเป็นอย่างไร?  อีกประการหนึ่งคือเราพึ่งเปิดทำการสอนมาเป็นปีที่ 2 เอง...ก็เลยช่วยกันระดมความคิดว่าจะทำอย่างไรให้นักเรียนของเราที่เป็นตัวแทนเข้าแข่งขันไม่เกิดความเครียดและท้อถอยไปก่อน...เพราะภาษาอังกฤษที่เด็กมี Background Knowledge มานานหลายปียังยาก...ถ้าเราเอาเด็กที่ไม่ค่อยมีความถนัดมาฝึกฝนให้ไปแข่งขันได้...ในที่สุดก็ค้นพบสิ่งวิเศษที่ไม่มีอะไรสู้ได้..คือ "กำลังใจ" ที่ครูพยายามสร้างในนักเรียนรู้ว่า เราก็ทำได้...เราไม่เก่งกาจอะไร แต่ถ้ามีความพยายามอยู่เต็มร้อยในหัวใจล่ะก็...อะไรก็ต้านทานความมุ่งมั่นของเราไม่ได้...จากที่นักเรียนขาดความมั่นใจว่าเราจะสู้โรงเรียนขนาดใหญ่ที่เปิดสอนมานานกว่า...แถมยังมีนักเรียนที่เป็นเชื้อสายจีนที่ใช้พูดกับคนในครอบครัวเป็นประจำอีกต่างหาก...กลายมาเป็นมดตัวน้อยๆที่ค่อยๆสะสมพลัง...ในระยะเวลาการฝึกฝนแค่สัปดาห์กว่าๆ...เวลาสั้นๆที่ครูคอยอยู่เคียงข้าง...เสริมแรงเมื่อนักเรียนมีพัฒนาการที่ดี...ปลอบใจถ้าเกิดความวิตกกังวล...โอ พระเจ้า!!! มันค่อยๆกลายเป็นพลังอันยิ่งใหญ่จากหัวใจของนักเรียนโดยที่ตัวเค้าเองไม่รู้สึกตัวเลย...เราเริ่มจากการฝึกแบบตัวต่อตัวจากครูจีน...ทีละทักษะ...ครูจีนถ่ายทอดให้ครูไทย 1 รอบ...แล้วพวกเราก็ใช้วิธีการบันทึก VDO เอาไว้ไปฝึกต่อที่บ้าน...ให้นักเรียนเกิดความมั่นใจว่า..มีครูคอยอยู่เคียงข้างตลอดเวลา...ที่โรงเรียนเราก็ฝึกให้เกิดความคุ้ยเคยในทุกสถานการณ์...ให้ฝึกพูดหน้าเสาธงวันละ 3-5 นาที ต่อหน้าคนหมู่มาก...จากที่พูดติดๆขัดๆ คนฟังก็คอบลุ้นว่าจะรอดไหมนะ?...กลายมาเป็นความเคยชิน...พูดผิดก็ไม่มีใครว่าอะไร..."เอาใหม่นะลูก...ทำดีแล้ว...ดีขึ้นกว่าเมื่อวานเยอะเลย...วันพรุ่งนี้ก็คงดีขึ้นเรื่อยๆ...อย่าเครียดนะลูก...ค่อยเป็นค่อยไป" เพียงคำพูดเท่านี้เอง...กลายเป็นความสบายใจของคนปฏิบัติอย่างเห็นได้ชัด...ทั้งๆที่ในใจครูนี้กลุ้มนัก...แต่ไม่ให้นักเรียนเห็นว่าเราเครียดขนาดไหน...อยากให้โรงเรียนของเราได้รางวัลมาบ้าง...เพื่อต่อเติมเสริมความเข้มแข็งใ้ห้โรงเรียนของเรา...และแล้ว...วันแข่งก็มาถึง..เราเดินทางไปแข่งขันที่ตัวจังหวัด...ระยะเวลาในการเดินทางก็ประมาณชั่วโมงกว่าๆ..."นักเรียนคะ...ทำใจให้สบายนะลูก...ครูไม่ได้หวังอะไรมากมาย..ถ้าเราได้รางวัลมาครูก็จะดีใจเป็นที่สุด..แต่ถ้าเราไม่ได้ก็ไม่ต้องซีเรียสอะไรนะคะ...รางวัลที่ยิ่งใหญ่ของครูน่ะได้มาเรียบร้อยแล้ว...ตั้งแต่วันที่นักเรียนตกลงใจมาฝึกฝนอย่างทุ่มเท..ไม่ย่อท้อแม้แต่วันเดียว...จนถึงวันนี้ครูเห็นพัฒนาการของพวกเราก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว...ครูก็ถือว่าได้ชัยชนะเหนือกว่ารางวัลอื่นใดแล้วล่ะ..ขอให้คิดว่าทำเพื่อตัวเอง...เพื่อพิสูจน์ว่าเราตั้งใจเต็มที่..เต็มความสามารถอย่างเต็มภาคภูมิจากความเป็นกุฉินารายณ์ของเรา...ก็พอแล้ว...ครูได้รางวัลตามที่หวังแล้ว...ขอบใจทุกคนนะลูก..." จากนั้นเราก็ลงสู่สนามแข่งขันคนละทักษะ...ร้องเพลงจีน ช่วงชั้นที่ 3-4, เล่านิทาน ช่วงชั้นที่ 3-4, เล่าเรื่องประกอบภาพ ช่วงชั้นที่ 3-4,คัดลายมือภาษาจีน ช่วงชั้นที่ 3-4, ตอบปัญหาภาษาจีน ช่วงชั้นที่ 3-4, รวมแล้ว 10 คน สู้คนละสนาม...คณะกรรมการก็มีแต่คุณครูจากประเทศจีน...โอ...ตื่นเต้นแทนนักเรียน...ผู้ชมก็เยอะแยะไปหมด...สู้สู้ นะลูกๆ...เวลาผ่านไปจนทุกอย่างเสร็จสิ้นการแข่งขัน...เรามานั่งรวมกันอยู่ในหอประชุมรอฟังผล...ใจเต้นจนได้ยินเสียง...ทั้งครูทั้งนักเรียน...ผลปรากฎว่า...เราได้รางวัลชนะเลิศมา 6 รายการ รางวัลที่ 2 จำนวน 2 รายการ และ รางวัลที่ 3 จำนวน 2 รายการ...เราทำได้!!!! สุดยอดไปเลย...ทุกคนสุดยอดไปเลย...ครูดีใจจนจะเป็นลม...สุดท้ายตอนขึ้นรถกลับบ้าน..นักเรียนพูดเป็ฯเสียงเดียวกันว่า...ที่แข่งขันอย่างเต็มที่วันนี้ เพราะพวกเราได้กำลังใจจากครู...เราไม่เครียด...พวกเราทำเต็มความสามารถเพราะอยากให้สมกับที่ครูทุ่มเทให้กำลังใจพวกเรา...ฟังแล้วหัวใจครูพองโตจนยากที่จะปิดบัง...มันตื้นตันจนน้ำตาคลอ...นี่แหละคือ..."พลังวิเศษของกำลังใจ"