ในช่วงเวลาที่ฉันเสนอกิจกรรมวิทยาศาสตร์กับอาจารย์ท่านครั้งแรกไม่ผ่านแล้ว ก็มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ฉันคิดกิจกรรมไม่ออกเลย จนถึงกับปวดหัวตลอด แถมนอนไม่หลับอีกตะหาก เพราะเครียดมาก ๆ เนื่องจากไม่อยากให้ผลการเรียนของตนเองตกลงไปมากกว่านี้ ทำให้ฉันต้องโพสต์ลงใส่บล๊อก แต่ก็ไม่มีใครตอบ ฉันจึงลบบันทึกทั้งหมดที่เคยมีทิ้งไป เนื่องจากคนมาComment น้อยมาก และก็เขียนใหม่
จนวันหนึ่งคุณพ่อจะไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง พอดีความจำฉันมันเก่งว่า ชั้นใต้ดินของห้างนั้น มีร้านหนังสือเป็นร้านใหญ่และมีชื่อเสียง น่าจะมีหนังสือเกี่ยวกับเรื่องที่ฉันต้องการ และเมื่อเข้าไปในร้านหนังสือแห่งนั้น ก็ไม่ผิดหวังจริง ๆ เพราะในหนังสือมีตั้งร้อยกิจกรรม แต่ฉันก็ไม่พลาดที่จะมีกิจกรรมสำรองไว้ 1 กิจกรรม เผื่อว่าอันแรกไม่ผ่าน
มันเหมือนกับโชคช่วยยังไงอย่างนั้นเลย เพราะตอนแรกกะว่าจะอยู่บ้าน เนื่องจากไม่มีกะจิตกะใจจะเที่ยวเดินห้างให้สำราญใจ ก็มันจะทำได้อย่างไร ในเมื่องานมันหมุนติ้ว ๆ อยู่ในหัวสมองจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว
