"เต๋า" ที่ใช้ถ้อยคำภาษาบอกเล่าได้ มิใช่เต๋าอันเป็นอมตะ. . .

          บทที่ 1 ในคัมภีร์เต้าเต๋อจิง ฉบับประยุกต์ใช้ ที่เรียบเรียงโดยท่านอาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ มีข้อความดังต่อไปนี้:

                          "เต๋า" ที่ใช้ถ้อยคำภาษาบอกเล่าได้
                          มิใช่เต๋าอันเป็นอมตะ
                          "นาม" ที่ใช้ถ้อยคำภาษามาแสดงได้
                          ก็มิใช่นามอันอมตะ
                          "ไม่มี" คือนามที่เรียกขานระหว่างก่อนฟ้าดินอุบัติ
                          "มี" คือนามที่เรียกขานเมื่อสรรพสิ่งก่อกำเนิดแต่แรกเริ่ม
                          อยู่ในอาณาจักรเลิศล้ำมหัศจรรย์สุดหยั่งแห่งความว่างเปล่าเสมอ
                          สามารถสำรวจความลี้ลับแห่งการสร้างสรรค์ของสรรพสิ่ง
                          อยู่ในอาณาจักรที่มีวัตถุดำรงอยู่จริงเสมอ
                          สามารถสำรวจปั้นปลายแห่งวิถีธรรมชาติ
                          ทั้งสองประการนี้มีที่มารากเหง้าเดียวกัน แต่ขานนามต่างกัน
                          ทว่าต่างแฝงความหมายลึกซึ้งยาวไกล
                          การเสาะแสวงสืบค้นอย่างต่อเนื่อง จากลุ่มลึกสู่ความลุ่มลึกมากขึ้น
                          นั่นก็คือประตูสู่การรับรู้ความลี้ลับทั้งมวลในธรรมชาติ

         ผม “ตีความ” เอาเองว่า “เต๋า” นั้นไม่สามารถอธิบายได้ด้วย “ถ้อยคำและภาษา” และเนื่องจากถ้อยคำและภาษานั้นเป็นสิ่งที่มาจาก “ความคิด” เพราะฉะนั้นเต๋าก็ไม่สามารถ “เข้าถึง” ได้ด้วยความคิดเช่นกัน ความคิดหรือคำพูดที่ใช้อธิบายเต๋านั้นย่อมไม่ใช่เต๋าที่แท้จริง

         เต๋า “น่าจะ” เข้าถึงได้เฉพาะในสภาวะที่ “ไร้ซึ่งความคิด” เท่านั้น ความคิดทำให้เราไม่ได้อยู่กับปัจจุบัน ในขณะที่ “เต๋า” นั้นแฝงตัวอยู่ในปัจจุบันขณะ ความคิดมักจะนำพาเราให้หลุดเข้าไปในอนาคตหรือวิ่งกลับเข้าไปในอดีต นี่คงเป็นเหตุที่ทำไมเราจึงไม่ได้พบสิ่งที่เรียกว่า “เต๋า”

         แต่ในชั่วแว้บหนึ่งที่เราไร้ซึ่งความคิด มันคือช่วงขณะที่เราลืมอัตตาตัวตนของเราไป เราได้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับสรรพสิ่ง เต๋าคือสภาวะของการเชื่อมโยงนี้ เป็นสภาวะที่เราก้าวข้ามความเป็นตัวตนของเราไป และนี่คือ “ประตูสู่ความลี้ลับทั้งมวล” ซึ่งเป็นชื่อของบทที่ 1 นี้